سالانه بیشاز یک میلیون نفر در سراسر جهان در تصادفات رانندگی جان خود را از دست میدهند. رانندگی پساز نوشیدن الکل، احتمال تصادف را افزایش میدهد. بهمنظور کاهش رانندگی تحت تاثیر الکل، برخی از نهادهای پلیس تعداد گشتهای پلیس یا زمانی را که پلیس صرف گشتزنی میکند، افزایش دادهاند. هدف از افزایش گشتزنیها، افزایش احتمالِ ادراکی و واقعی شناسایی، و متوقف کردن رانندگانی است که در حالت مستی رانندگی میکنند. شناسایی این رانندگان براساس نشانههای رفتاری قابل مشاهده صورت میگیرد که شامل تخلفات رانندگی حین حرکت، رانندگی نامنظم و مارپیچ و دخالت در تصادف میشود. مأموران پلیس در پاسخ به این نشانهها، خودرو را متوقف کرده و تستهایی را برای بررسی میزان مصرف الکل انجام میدهند. تعداد 32 مطالعه را یافتیم که تاثیرات افزایش گشتهای پلیس را بر مرگومیرهای ناشی از حوادث رانندگی، جراحات و تصادفات رانندگی بررسی کردند. یک کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده وجود داشت، اما هیچ موردی از کارآزماییهای شبه-تصادفیسازی و کنترلشده یافت نشدند. تقریبا تمامی این برنامهها شامل مداخلات اضافی مانند برنامههای اطلاعرسانی عمومی، کمپینهای رسانهای و آموزش ویژه برای افسران پلیس بودند. بیشتر مطالعات نشان دادند که افزایش گشتهای پلیس موجب کاهش تصادفات رانندگی و مرگومیر ناشی از آن شد. شواهد مربوط به تاثیر این اقدامات بر آسیبهای ناشی از تصادفات، همسو و سازگار نبود. جزئیات ارائهشده در مورد روششناسی (methodology) مطالعات واردشده تقریبا در تمامی موارد ضعیف ارزیابی شد. هنگامی که این اطلاعات گزارش شد، کیفیت روششناسی اغلب ضعیف بود. بنابراین، شواهد موجود بهطور قطعی ثابت نمیکند که افزایش گشتهای پلیس موجب کاهش عواقب نامطلوب رانندگی در حالت مستی میشود. به منظور ارزیابی تاثیر افزایش گشتزنیها، انجام مطالعات کنترلشده با کیفیت خوب و حجمنمونه کافی مورد نیاز است. همچنین، انجام مطالعاتی جهت ارزیابی مقرونبهصرفه بودن این مداخله ضرورت دارد.
مطالعه چکیده کامل
آسیبهای ناشی از تصادفات جادهای سالانه باعث مرگومیر 1.2 میلیون نفر در سراسر جهان میشود. مصرف الکل، خطر تصادفات رانندگی را، بهویژه تصادفات منجر به فوت، افزایش میدهد. افزایش گشتهای پلیس با هدف افزایش احتمال ادراکی و واقعی بازداشت حین رانندگی در حالت مستی صورت میگیرد، درحالیکه این امر میتواند پتانسیل کاهش رانندگی، تصادفات و جراحات مرتبط با مصرف الکل را داشته باشد.
اهداف
ارزیابی تاثیر افزایش گشتهای پلیس متمرکز بر رانندگی تحت تاثیر الکل، بر میزان جراحات و تصادفات.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت تخصصی گروه صدمات در کاکرین (5/2006)؛ CENTRAL ( کتابخانه کاکرین، سال 2006، شماره 2)؛ MEDLINE (1966 تا 5/2006)؛ TRANSPORT (1968 تا 5/2006)؛ C2-SPECTR (2/2005)؛ NCJRS (1/1951 تا 5/2006)؛ PsycINFO (1872 تا 5/2006)؛ Social Science Citation Index (1974 تا 5/2006)؛ SIGLE (1980 تا 2/2006)؛ Science Citation Index Expanded (1970 تا 5/2006)؛ Dissertation Abstracts (1870 تا 5/2006)؛ NTIS (1964 تا 12/2004)، مجموعه مقالات کنفرانسها و فهرست منابع را جستوجو کردیم. با نویسندگان مطالعات واجد شرایط نیز تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، کارآزماییهای کنترلشده، مطالعات کنترلشده قبل و بعد (controlled before and after studies; CBAs)، مطالعات سری زمانی منقطع (interrupted time series; ITS)، و مطالعات ITS و کنترلشدهای که افزایش گشتهای پلیس را، بهتنهایی یا در ترکیب با دیگر مداخلات، با هدف قرار دادن رانندگان وسایل نقلیه موتوری تحت تاثیر الکل ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو محقق بهطور مستقل از هم استنادها را غربالگری کرده، دادهها را استخراج کرده و معیارهای کیفیت را ارزیابی کردند. مناطق جغرافیایی یا دورههای زمانی انجام مداخله و عدم انجام مداخله را مقایسه کردیم. دادههای مطالعه را در صورت نیاز، دوباره آنالیز کردیم. نتایج بهصورت روایی (narrative) ارائه میشوند.
نتایج اصلی
تعداد 32 مطالعه واجد شرایط شامل یک کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده، هشت مطالعه کنترلشده قبل و بعد، 14 مطالعه ITS و کنترلشده، شش مطالعه ITS و سه مطالعه با هر دو نوع آنالیز ITS و کنترلشده قبل و بعد بودند. اکثر مداخلات فقط رانندگی در حالت مستی را هدف قرار دادند (69%) و شامل مداخلات بیشتر مانند کمپینهای رسانهای یا آموزش ویژه برای افسران پلیس (91%) بودند. فقط دو مطالعه، اطلاعات کافی را جهت ارزیابی کامل کیفیت مطالعه گزارش کردند. دو-سوم مطالعات، در حداقل یک ویژگی، امتیاز «ناکافی» دریافت کردند. در پنج مورد از شش مطالعهای که به ارزیابی تلفات جادهای پرداختند، گزارشهایی را مبنی بر کاهش تلفات ناشی از مداخله ارائه کردند، اما تفاوتها فقط در یک مطالعه از اهمیت آماری برخوردار بود. تاثیرات مداخله بر آسیبهای ناشی از حوادث رانندگی در شش مطالعهای که این پیامد را ارزیابی کردند، متناقض بود و هیچ نتیجهای دارای اهمیت آماری نبود. در تمامی چهار مطالعه کنترلشدهای که به ارزیابی تلفات جادهای پرداختند، کاهش موارد در پی انجام مداخله گزارش شد که این نتایج در یک مطالعه، اهمیت آماری داشت. هر 12 مطالعه کنترلشده که تصادفات منجر به جرح را ارزیابی کردند، کاهش بیشتری را در پی اعمال مداخله گزارش کردند، اگرچه این تاثیرات در چندین مطالعه، حداقلی یا غیرمعنیدار بودند. مطالعات ITS تاثیرات همسو و سازگاری را بر تصادفات منجر به فوت (سه مطالعه) و تصادفات منجر به جرح (چهار مطالعه) نشان ندادند و برآوردهای اثرگذاری (effect estimate) معمولا مبهم بودند. سیزده مورد از 20 مطالعه، کاهشی را در کل تصادفات نشان دادند که حدود دو-سوم از این موارد از اهمیت آماری برخوردار بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
مطالعاتی که به بررسی برنامههای افزایش گشت پلیس پرداختند، عموما در گزارشهای خود از تاثیرات مفید آنها بر تصادفات رانندگی و مرگومیر ناشی از آنها همسو و سازگار بودهاند، اما کیفیت مطالعه و گزارشدهی آنها اغلب ضعیف بودند. محدودیتهای روششناسی (methodology) شامل حجمنمونه ناکافی، اقدامات متفاوت در ابتدای مطالعه، آلودگی دادهها و آنالیزهای ناکافی بود. بنابراین شواهد موجود، اگرچه تائیدکننده هستند، بهطور قطعی مشخص نمیکنند که افزایش گشتهای پلیس، با یا بدون دیگر عناصر مداخله، موجب کاهش پیامدهای نامطلوب رانندگی در حالت مستی میشود یا خیر.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
