عفونت مجاری ادراری مکرر (RUTI) به‌صورت بروز سه دوره عفونت مجاری ادراری (UTI) در 12 ماه گذشته یا دو دوره در شش ماه گذشته تعریف می‌شود. در زنان یائسه، میزان شیوع ابتلا به یک دوره UTI در یک سال معین از 8% تا 10% متغیر است. این افزایش خطر با کاهش سطح استروژن مرتبط است. استفاده از استروژن‌ها (به‌صورت خوراکی یا واژینال) به‌عنوان یک استراتژی پیشگیرانه پیشنهاد شده است. این مرور، نه مطالعه (3345 زن) را شناسایی کرد که با استروژن در مقایسه با دارونما (placebo)، عدم درمان یا آنتی‌بیوتیک درمان شدند. استروژن‌های واژینال در مقایسه با دارونما، تعداد موارد UTI را کاهش دادند. تمام مطالعات عوارض جانبی را برای گروه‌های درمان با استروژن گزارش کردند. این موارد شامل حساسیت و درد پستان، خون‌ریزی یا لکه‌بینی واژینال، ترشحات واژن، سوزش و خارش واژن بودند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
عفونت مجاری ادراری مکرر (RUTI) به‌صورت بروز سه دوره عفونت مجاری ادراری (UTI) در 12 ماه گذشته یا دو دوره در شش ماه گذشته تعریف می‌شود. عوامل اصلی مرتبط با بروز RUTI در زنان یائسه عبارتند از: افتادگی (پرولاپس) مثانه، سیستوسل (cystocoele)، باقی‌ماندن ادرار پس‌از دفع آن و بی‌اختیاری ادرار که همگی با کاهش استروژن مرتبط هستند. استفاده از استروژن‌ها برای پیشگیری از بروز RUTI پیشنهاد شده است.
اهداف
تخمین اثربخشی و بی‌خطری (safety) مصرف استروژن‌های خوراکی یا واژینال برای پیشگیری از ابتلا به RUTI در زنان یائسه.
روش‌های جست‌وجو
پایگاه ثبت تخصصی گروه کلیه در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL)، MEDLINE (از 1950)؛ EMBASE (از 1980)؛ و فهرست منابع مقالات را بدون اعمال محدودیت در زبان مقاله، جست‌وجو کردیم.
تاریخ انجام آخرین جست‌وجو: فوریه 2007.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای (randomised controlled trials; RCTs) وارد مطالعه شدند که در آنها زنان یائسه (گذشت بیش‌از 12 ماه از آخرین دوره قاعدگی) و مبتلا به RUTI تحت درمان با هر نوع استروژن (خوراکی، واژینال) در مقابل دارونما (placebo) یا هر مداخله دیگری قرار گرفتند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
نویسندگان، داده‌ها را استخراج کرده و کیفیت را ارزیابی کردند. آنالیزهای آماری با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random effects) انجام شده و نتایج در قالب خطر نسبی (RR) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) یا تفاوت میانگین (MD) برای دادههای پیوسته (continuous data) با 95% فواصل اطمینان (CI) بیان شدند.
نتایج اصلی
نه مطالعه (3345 زن) وارد شدند. استروژن‌های خوراکی در مقایسه با دارونما، UTI را کاهش ندادند (4 مطالعه، 2798 زن: RR: 1.08؛ 95% CI؛ 0.88 تا 1.33). استروژن‌های واژینال در مقایسه دارونما، تعداد زنان مبتلا به UTI را در دو مطالعه کوچک با استفاده از روش‌های مختلف استفاده، کاهش دادند. RR در یک مطالعه برابر با 0.25 (95% CI؛ 0.13 تا 0.50) و در دیگری معادل 0.64 (95% CI؛ 0.47 تا 0.86) گزارش شدند. دو مطالعه آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی را در مقابل استروژن‌های واژینال (کرم (1)، پساری‌ها (pessaries) (1)) مقایسه کردند. ناهمگونی (heterogeneity) بسیار قابل توجهی وجود داشت و نتایج قابل تجمیع نبودند. در یک مطالعه، کرم واژینال در مقایسه با آنتی‌بیوتیک‌ها، نسبت UTIها را کاهش داد و در مطالعه دوم، آنتی‌بیوتیک‌ها نسبت به شیاف‌های واژینال برتری داشتند. عوارض جانبی استروژن‌های واژینال شامل حساسیت و درد پستان، خون‌ریزی یا لکه‌بینی واژینال، ترشحات غیرفیزیولوژیکی، سوزش، خارش واژینال بودند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
براساس نتایج فقط دو مطالعه که استروژن‌های واژینال را با دارونما مقایسه کردند، استروژن‌های واژینال تعداد UTIها را در زنان یائسه مبتلا به RUTI کاهش دادند، بااین‌حال، میزان کاهش بسته به نوع استروژن مورد استفاده و مدت زمان درمان متفاوت بود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
