عفونت حاد تنفسی (از جمله ذات‌الریه (پنومونی)) یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر و ایجاد عوارض در کودکان زیر پنج سال در کشورهای در حال توسعه است. در صورت شک به عفونت باکتریایی، تجویز آنتی‌بیوتیک لازم است. وقتی کودکان در بیمارستان بستری می‌شوند، اغلب، آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی را دریافت می‌کنند. این روش معایبی دارد: درد، خطر ابتلا به عفونت‌های دیگر و هزینه. مطالعاتی وجود دارند که نشان می‌دهند آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی در کودکانی که به‌صورت سرپایی درمان می‌شوند، موثر هستند. هدف از این مرور، تعیین اثربخشی و بی‌خطری (safety) مصرف آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی در مقایسه با آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی در درمان پنومونی در کودکان کمتر از پنج سال بود. به نظر می‌رسد درمان خوراکی یک جایگزین موثر و بی‌خطر برای آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی در کودکان بستری مبتلا به پنومونی شدید است که هیچ علامت یا نشانه جدی ندارند. در حال حاضر شواهد کافی برای تعیین مزایا و خطرات نسبی آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی در کودکان مبتلا به ذات‌الریه شدید در صورت وجود علائم و نشانه‌های جدی یا در کودکان مبتلا به ذات‌الریه شدید همراه با تائید باکتریایی یا تجمع لوبار (lobar consolidation) در عکس‌برداری از قفسه سینه وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
عفونت حاد تنفسی (ARI) یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر و ابتلا به عوارض در کودکان زیر پنج سال در کشورهای در حال توسعه است. در صورت نیاز به بستری شدن در بیمارستان، در صورت شک به عفونت باکتریایی، روش معمول درمان شامل تجویز آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی است. این روش معایبی دارد زیرا باعث درد و ناراحتی کودکان می‌شود که ممکن است منجر به امتناع از درمان یا کاهش پایبندی به درمان شود. همچنین با عوارض مرتبط با سوزن همراه است. در برخی مناطق، این تجهیزات کمیاب بوده یا در دسترس نیستند و انتقال کودک را ضروری می‌کنند که این امر خطرات و هزینه‌های خدمات درمانی را افزایش می‌دهد.
اهداف
تعیین برابری اثربخشی و بی‌خطری (safety) آنتی‌بیوتیک خوراکی در مقایسه با درمان‌های آنتی‌بیوتیک تزریقی در درمان پنومونی شدید در کودکان سه ماه تا پنج سال.
روش‌های جست‌وجو
پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین ، سال 2005، شماره 2) را جست‌وجو کردیم که شامل پایگاه ثبت تخصصی گروه عفونت‌های حاد تنفسی در کاکرین، MEDLINE (ژانویه 1966 تا جولای 2005)؛ EMBASE (ژانویه 1990 تا جولای 2005) و LILACS (فوریه 2005) بود.
معیارهای انتخاب
این مرور شامل کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (randomised controlled trials; RCTs) منتشرشده یا منتشرنشده و شبه-RCTهایی بود که هرگونه درمان آنتی‌بیوتیکی خوراکی را با هرگونه درمان آنتی‌بیوتیکی تزریقی برای درمان پنومونی شدید در کودکان سه ماه تا پنج سال مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
این جست‌وجو بیش‌از 1300 عنوان را شناسایی کرد. فقط سه مطالعه تمام معیارهای واجد شرایط را داشتند. یکی از کارآزمایی‌های شناسایی‌شده هنوز نتایج خود را منتشر نکرده است. به‌دلیل وجود ناهمگونی (heterogeneity) بالینی میان درمان‌های مقایسه‌شده در کارآزمایی‌های واردشده، متاآنالیز را انجام ندادیم.
نتایج اصلی
Campbell در سال 1988 کو-تریموکسازول خوراکی را در برابر پنی‌سیلین پروکائین تزریقی عضلانی و به دنبال آن آمپی‌سیلین خوراکی در 134 کودک مقایسه کرد. در روز هفتم دوره پیگیری، شکست درمان در گروه کو-تریموکسازول خوراکی در 6/66 (9.1%) مورد و در گروه درمان ترکیبی در 7/68 (10.2%) بیمار رخ داد. تفاوت خطر (risk difference; RD) معادل 0.01- (95% فاصله اطمینان (CI): 0.11- تا 0.09) گزارش شد. APPIS Group 2004 تعداد 1702 بیمار را ارزیابی کرد که به مدت دو روز آموکسی‌سیلین خوراکی دریافت کردند، یا با پنی‌سیلین داخل وریدی و به دنبال آن آموکسی‌سیلین خوراکی درمان شدند. پس‌از 48 ساعت، شکست درمان در 161/845 (19%) مورد در گروه آموکسی‌سیلین خوراکی و 167/857 (19%) بیمار در گروه پنی‌سیلین تزریقی رخ داد. تفاوت خطر معادل 0.4-% (95% CI؛ 4.2- تا 3.3) بود. نویسندگان، بهبودی مشابهی را در هر دو گروه در روزهای 5 و 14 گزارش کردند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
به نظر می‌رسد درمان خوراکی یک جایگزین موثر و بی‌خطر برای آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی در کودکان بستری مبتلا به پنومونی شدید است که هیچ علامت یا نشانه جدی ندارند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
