پاراکوکسیدیوئیدومایکوز (paracoccidioidomycosis) یک عفونت قارچی است که باعث ایجاد زخم، تورم، تب و درد میشود. این عفونت اگر به ریهها نیز برسد، میتواند باعث سرفه، تنگی نفس، درد قفسه سینه، کاهش وزن، و گاهی مرگ شود. مبتلایان به این بیماری، بدون درمان ممکن است در عرض چند ماه یا چند سال جان خود را از دست بدهند. مناطق بومی این وضعیت بین مکزیک و جنوب آرژانتین قرار دارند. درمانهای دارویی باید ماهها و شاید سالها ادامه پیدا کنند. داروهای مختلفی استفاده میشوند، اما این مرور فقط دو کارآزمایی کوچک را با دادههای بسیار کم برای تعیین بهترین دارو یافت، و به نظر میرسد همه داروها عوارض جانبی دارند. انجام پژوهشهای بیشتر در این زمینه مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پاراکوکسیدیوئیدومایکوز (paracoccidioidomycosis) یک عفونت قارچی است که فقط در برخی از مناطق خاص آمریکای لاتین رخ میدهد. درمان آن طولانی است، داروها عوارض جانبی دارند و بیماری میتواند دوباره بروز کند. بااینحال، این بیماری بالقوه کشنده است.
اهداف
ارزیابی داروها برای درمان پاراکوکسیدیوئیدومایکوز.
روشهای جستوجو
بانکهای اطلاعاتی زیر را جستوجو کردیم: پایگاه ثبت تخصصی گروه بیماریهای عفونی در کاکرین (مارچ 2011)؛ پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL)، منتشرشده در کتابخانه کاکرین (2011، شماره 1)؛ PubMed (1966 تا مارچ 2011)؛ EMBASE (1974 تا مارچ 2011)؛ و LILACS (1982 تا مارچ 2011).
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که به مقایسه داروها برای درمان افراد مبتلا به پاراکوکسیدیوئیدومایکوز پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم واجد شرایط بودن کارآزمایی و خطر سوگیری (risk of bias) را ارزیابی کرده، و دادهها را، شامل عوارض جانبی، استخراج کردند.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی، یک مورد با 42 شرکتکننده و دیگری با 53 شرکتکننده، معیارهای ورود را داشتند. خطر سوگیری در دو کارآزمایی بالا بود، اما اکثر بیماران بهبودی بالینی و مایکولوژی قابل توجهی را نشان دادند. اولین کارآزمایی، ایمیدازولها (ایتراکونازول و کتوکونازول) را با سولفادیازین (42 نفر) مقایسه کرد. هیچ تفاوتی در درمان (RR: 0.77؛ 95% CI؛ 0.52 تا 1.16) یا بهبودی بالینی، یا تیترهای سرولوژیکی پساز 10 ماه درمان مشاهده نشد، و هیچ تفاوتی در عوارض جانبی وجود نداشت. مطالعه دوم، وریکونازول را با ایتراکونازول (n=53) مقایسه کرد و تفاوتی را در پاسخ به درمان نشان نداد. دو بیمار به دلیل افزایش آنزیمهای کبدی، مصرف وریکونازول را قطع کردند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تعداد کم شرکتکنندگان و دوره کوتاه پیگیری، مانع از نتیجهگیری قطعی در مورد تاثیرات مقایسهای میشود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
