بیاختیاری ادراری استرسی (stress urinary incontinence; SUI)، همان نشت غیرارادی ادرار هنگام سرفه یا فعالیت بدنی است. کارآزماییهای بررسیشده، دولوکستین (duloxetine) را در مقابل قرصهای دارونما (placebo) و همچنین تمرین عضلات کف لگن در زنانی که عمدتا بیاختیاری ادراری استرسی داشتند، مقایسه کردند. دولوکستین تعداد دفعات بیاختیاری را کاهش داد و نمرات کیفیت زندگی را بهبود بخشید. بااینحال، تاثیر کمی بر تعداد افراد درمانشده داشت و معمولا عوارض جانبی، بهویژه حالت تهوع، ایجاد کرد. برای مقایسه مهارکنندههای بازجذب سروتونین و نورآدرنالین با دارونما و جراحی، انجام مطالعات بیشتری مورد نیاز است، به خصوص اگر مستقل از شرکتهای داروسازی انجام شوند.
مطالعه چکیده کامل
تا به امروز، توصیههای استاندارد برای مدیریت بیاختیاری ادراری استرسی (stress urinary incontinence; SUI)، تمرین عضلات کف لگن (pelvic floor muscle training; PFMT) یا جراحی خواهند بود. اکنون ممکن است شکل جدیدی از درمان دارویی با یک مهارکننده بازجذب سروتونین-نورآدرنالین (SNRI)، دولوکستین (duloxetine)، در درمان این وضعیت جایگاهی داشته باشد.
اهداف
تعیین اینکه SNRI در درمان زنان مبتلا به SUI، یا بیاختیاری ادراری مختلط (mixed urinary incontinence; MUI) که شامل بیاختیاری استرسی است، یا هر دو، بهتر از دارونما (placebo) (یا عدم درمان، دیگر درمانهای دارویی و غیردارویی یا جراحی) است یا خیر، و اینکه کدام دوزها باید استفاده شوند.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت تخصصی گروه بیاختیاری در کاکرین (جستوجو شده در 5 مارچ 2007)، CENTRAL (
کتابخانه کاکرین
2006، شماره 4)، MEDLINE (ژانویه 1966 تا ژانویه 2007)، MEDLINE In-Process & Other Non-Indexed Citations (7 فوریه 2007) و فهرست منابع مقالات مرتبط را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی یا شبه-تصادفیسازی و کنترلشده در مورد درمان SUI یا MUI، که در آنها حداقل یک بازوی درمان شامل SNRI بود.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده، کارآزماییها را از نظر مناسب بودن برای ورود به این مرور و کیفیت روششناسی (methodology) ارزیابی کردند. سه نویسنده استخراج دادهها را با استفاده از معیارهای از پیش تعیینشده انجام دادند. آنالیزها با استفاده از نرمافزار Cochrane Review Manager، یا RevMan، انجام شدند.
نتایج اصلی
ده کارآزمایی تصادفیسازیشده، شامل 3944 بزرگسال عمدتا مبتلا به SUI، که به صورت تصادفی برای دریافت دولوکستین یا دارونما و/یا PFMT انتخاب شدند، وارد مطالعه شدند. تمام بازوها در کارآزماییهای انفرادی از نظر ویژگیهای مختلف پایه قابل مقایسه بودند. طول دوره درمان بین سه هفته و 12 هفته متغیر بود.
دولوکستین از نظر بهبود کیفیت زندگی بیماران (تفاوت میانگین وزندهیشده: 5.26؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 3.84 تا 6.68. P کمتر از 0.00001) و احساس بهبودی، بهطور قابل توجهی بهتر از دارونما بود. مطالعات فردی نشان دادند که در طول درمان با دولوکستین، کاهش قابل توجهی در فراوانی اپیزود بیاختیاری (Incontinence Episode Frequency; IEF) تا تقریبا 50% مشاهده شد. بااینحال، در رابطه با درمان عینی (objective cure)، متاآنالیز تست stress pad و تغییر وزن pad در 24 ساعت نتوانست مزیتی را برای دولوکستین نسبت به دارونما نشان دهد، زیرا دادهها نسبتا کم بودند. درمان ذهنی (subjective cure) به نفع دولوکستین بود، البته با اندازه تاثیرگذاری (effect size) کوچک (3%). یک کارآزمایی نشان داد که براساس میانه (median) درصد کاهش IEF در هفته، دولوکستین در کاهش IEF بهتر از فقط تمرین عضلات کف لگن عمل میکند (P کمتر از 0.05). اگرچه عوارض جانبی قابل توجهی معمولا با دولوکستین مرتبط بودند، قابل قبول بودن آنها گزارش شدند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد موجود نشان میدهد که درمان با دولوکستین میتواند کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیاختیاری ادراری استرسی را بهطور قابل توجهی بهبود بخشد، اما مشخص نیست که این مزایا پایدار هستند یا خیر. عوارض جانبی شایع اما جدی نیستند. حدود یک بیمار از هر سه شرکتکنندهای که دولوکستین را دریافت کردند، دچار عوارض جانبی (عمدتا حالت تهوع) مرتبط با درمان شدند، و حدود یک بیمار از هر هشت شرکتکنندهای که با دولوکستین درمان شدند، به همین دلیل، درمان را متوقف کردند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
