اوتیت خارجی حاد (acute otitis externa) باعث التهاب مجرای گوش میشود. این عارضه، یک مشکل بالینی شایع است که در طبابت بالینی با آن مواجه میشویم. این مرور، اشکال مختلف دارویی مورد استفاده را برای درمان این بیماری ارزیابی میکند. نوزده کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده در این مرور وارد شدند (3382 شرکتکننده). اکثر آنها از کیفیت پائینی برخوردار بودند. یافتههای این مرور ممکن است کاملا به مراقبتهای اولیه مرتبط نباشند، زیرا بیشتر کارآزماییها در محیط بیمارستانی انجام شدند و در بیشاز نیمی از آنها، تمیز کردن گوش بخشی از فرایند درمان بود (اقدامی که عموما در بخش مراقبتهای اولیه امکانپذیر نیست). بااینحال، این مرور نشان میدهد که درمانهای موضعی بهتنهایی در درمان اوتیت خارجی حاد موثر هستند. تفاوت چندانی میان آنها از نظر میزان اثربخشی وجود نداشت. بااینحال، هنگامی که نیاز است طول دوره درمان به بیشاز یک هفته افزایش یابد، به نظر میرسد قطرههای اسید استیک (acetic acid) نسبت به قطرههای آنتیبیوتیک/استروئید، کمتر موثر هستند. علاوهبر این، نشانههای بیماری در افرادی که با اسید استیک درمان شدند، دو روز بیشتر باقی میماند. برای تعیین اثربخشی قطرههای حاوی صرفا استروئید، انجام پژوهشهای بیشتری لازم است. بیمارانی که با قطرههای آنتیبیوتیک/استروئید درمان میشوند، میتوانند انتظار داشته باشند که نشانههای آنها تقریبا تا شش روز پساز آغاز درمان ادامه داشته باشد.
مطالعه چکیده کامل
اوتیت خارجی حاد (acute otitis externa) یک وضعیت التهابی در مجرای گوش است که میتواند با یا بدون عفونت باشد. نشانههای این عارضه شامل ناراحتی گوش، خارش، ترشح و اختلال شنوایی است. این وضعیت همچنین تحت عنوان «گوش شناگر» (swimmer's ear) شناخته میشود و معمولا با یک دوره مصرف قطرههای گوش با موفقیت قابل درمان است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی مداخلات در مدیریت درمانی اوتیت خارجی حاد.
روشهای جستوجو
جستوجوی ما برای یافتن کارآزماییهای منتشرشده و منتشرنشده شامل جستوجو در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه اختلالات گوش، حلق و بینی در کاکرین، CENTRAL؛ PubMed؛ EMBASE؛ CINAHL؛ Web of Science؛ BIOSIS Previews؛ Cambridge Scientific Abstracts؛ mRCT و منابع دیگر بود. تاریخ آخرین جستوجو 6 ژانویه 2009 بود.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای واجد شرایط ورود به این مرور بودند که به ارزیابی تمیز کردن گوش، داروهای موضعی یا درمان سیستمیک در درمان اوتیت خارجی حاد پرداختند.
موارد زیر را از مطالعه خارج کردیم: اوتیت خارجی حاد عارضهدار؛ اوتیت خارجی ثانویه ناشی از اوتیت میانی یا اوتیت میانی چرکی مزمن؛ اوتیت خارجی مزمن؛ اوتیت قارچی خارجی (اتومیکوز otomycosis))؛ اوتیت اگزماتوز خارجی؛ اوتیت خارجی ویروسی و فورونکولوز (furunculosis).
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده، واجد شرایط بودن و کیفیت کارآزماییها را ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
نوزده کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده با مجموع 3382 شرکتکننده وارد این مرور شدند. انجام سه متاآنالیز امکانپذیر بود. سطح کلی کیفیت مطالعات، پائین بود.
داروهای ضدمیکروبی موضعی حاوی استروئید بهطور قابل توجهی موثرتر از قطرههای دارونما (placebo) بودند: OR: 11؛ 95% CI؛ 2.00 تا 60.57؛ یک کارآزمایی.
بهطور کلی، هیچ تفاوت بالینی معنیداری از نظر میزان بهبودی بالینی میان مداخلات موضعی مختلف بررسیشده در این مرور مشاهده نشد. یک استثنای قابل توجه مربوط به یک کارآزمایی با کیفیت بالا بود که نشان داد اسید استیک (acetic acid) از نظر میزان بهبودی در هفتههای دوم و سوم، بهطور قابل توجهی کمتر از قطرههای حاوی آنتیبیوتیک/استروئید موثر بود (بهترتیب، OR: 0.29؛ 95% CI؛ 0.13 تا 0.62 و OR: 0.25؛ 95% CI؛ 0.11 تا 0.58).
یک کارآزمایی با کیفیت پائین که به مقایسه آنتیبیوتیکهای کینولون با آنتیبیوتیکهای غیرکینولون پرداخت، هیچ تفاوتی را در میزان بهبودی بالینی نشان نداد.
هیچ یک از کارآزماییها اثربخشی تمیز کردن گوش را ارزیابی نکردند.
فقط دو کارآزمایی، قطرههای حاوی صرفا استروئید را ارزیابی کردند. یک کارآزمایی با کیفیت پائین، هیچ تفاوت معنیداری را میان مصرف استروئید و آنتیبیوتیک/استروئید نشان نداد، اما بزرگی تاثیر مداخله یا دقت نتایج را گزارش نکرد. یک کارآزمایی دیگر با کیفیت متوسط که به مقایسه تاثیر آنتیهیستامین خوراکی همراه با استروئید موضعی در مقابل استروئید موضعی بهتنهایی پرداخت، نشان داد که میزان بهبودی در هر دو گروه، بالا و مشابه بود (بهترتیب، 100% (15/15) و 94% (14/15) در سه هفته).
نتیجهگیریهای نویسندگان
کمبود شدیدی در زمینه کارآزماییهای با کیفیت بالا جهت ارزیابی مداخلات مربوط به درمان اوتیت خارجی حاد وجود دارد. نتایج این مرور سیستماتیک تا حد زیادی براساس نسبتهای شانس محاسبهشده از کارآزماییهای واحد است، که اکثر آنها به دلیل حجمنمونه کم تا نسبتا کم، دارای 95% فواصل اطمینان بسیار گستردهای هستند. این یافتهها ممکن است به دلایل گوناگون بهطور کامل قابل تعمیم به مراقبتهای اولیه نباشند؛ فقط دو مورد از 19 کارآزمایی موجود در این مرور در محیط جامعه آماری مراقبتهای اولیه انجام شدند، در 11 مورد از این 19 کارآزمایی، تمیز کردن گوش بخشی از فرایند درمان را تشکیل داد (مداخلهای که بعید است در بخش مراقبتهای اولیه در دسترس باشد). علیرغم این ملاحظات، میتوان از شواهد موجود به نتیجهگیریهای معنیداری دست یافت:
درمانهای موضعی بهتنهایی، برخلاف درمانهای سیستمیک، برای مدیریت بالینی اوتیت خارجی حاد بدون عارضه موثر هستند. در بیشتر موارد، به نظر نمیرسد که نوع مداخله موضعی، تاثیر قابل توجهی بر پیامد درمانی داشته باشد. هرگونه تفاوت مشاهدهشده در میزان اثربخشی مداخله، معمولا خفیف بود و در هر ویزیت پیگیری، بهطور همسو و سازگار وجود نداشت. استفاده از اسید استیک در 1 هفته، موثر و مشابه با ترکیب آنتیبیوتیک/استروئید بود. بااینحال، هنگامی که لازم بود درمان فراتر از این بازه زمانی ادامه یابد، اثربخشی کمتری را نشان داد. علاوهبر این، نشانههای بیماران در گروه اسید استیک دو روز بیشتر از گروه آنتیبیوتیک/استروئید به طول انجامید.
شواهد موجود در رابطه با قطرههای حاوی صرفا استروئید بسیار محدود است و تاکنون به اندازه کافی محکم نبوده است که بتوان براساس آنها به نتیجهگیری رسید یا توصیههایی را ارائه کرد. انجام بررسیهای بیشتری در این زمینه لازم است.
با توجه به اینکه اکثر درمانهای موضعی به یک اندازه موثر هستند، به نظر میرسد که در بیشتر موارد، انتخاب ارجح در درمان موضعی ممکن است توسط عوامل دیگری مانند خطر سمیّتزایی برای گوش (ototoxicity)، خطر حساسیت تماسی، خطر ایجاد مقاومت، دسترسی، هزینه و برنامه زمانبندی مصرف تعیین شود. عواملی مانند سرعت بهبودی و تسکین درد هنوز برای بسیاری از درمانهای موضعی مشخص نشدهاند، درحالیکه این موارد میتوانند در این تصمیمگیری نیز تاثیرگذار باشند.
بیمارانی که برای آنها قطرههای آنتیبیوتیک/استروئید تجویز میشود، میتوانند انتظار داشته باشند که نشانههای بیماری تقریبا تا شش روز پساز آغاز درمان ادامه داشته باشند. اگرچه بیماران معمولا به مدت هفت تا 10 روز تحت درمان با داروهای موضعی قرار میگیرند، واضح است که این روش به درمانِ کمترازحد نیاز (undertreat) در برخی از بیماران و درمانِ بیشازحد نیاز (overtreat) در برخی دیگر منجر خواهد شد. هنگام تجویز قطرههای گوش، شاید مفیدتر آن باشد که به بیماران آموزش داده شود تا آنها را حداقل به مدت یک هفته مصرف کنند. در صورت تداوم نشانهها پساز هفته اول، باید مصرف قطرهها را تا بهبودی کامل نشانهها (و احتمالا تا چند روز پساز آن) و حداکثر تا هفت روز دیگر ادامه دهند. بیمارانی که نشانههای آنها بیشاز دو هفته ادامه یابد، باید بهعنوان شکست درمان در نظر گرفته شوند و درمانهای جایگزین برای آنها آغاز شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
