روشهای مختلفی برای خروج جفت حین زایمان سزارین وجود دارد. این روشها شامل درناژ جفت همراه با خروج خودبهخودی، کشش بند ناف (cord traction) و درآوردن دستی (manual removal) جفت است. دو روش آخر: یعنی کشش بند ناف (که معمولا با ماساژ یا فشار دادن رحم همراه است) و درآوردن دستی جفت، اغلب استفاده میشوند. این مرور 15 مطالعه را شامل 4694 زن شناسایی کرد. خروج جفت از طریق کشش بند ناف حین زایمان سزارین در مقایسه با درآوردن دستی آن مزایای بیشتری دارد. این مزایا عبارتند از بروز کمتر اندومتریت؛ خونریزی کمتر؛ افت کمتر سطح هماتوکریت پساز جراحی؛ و مدتزمان کوتاهتر بستری در بیمارستان.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
در سراسر جهان، زایمان سزارین شایعترین جراحی ماژور است که روی زنان انجام میشود. برخی از عوارض کوتاهمدت عبارتند از خونریزی، تب پساز جراحی و اندومتریت. چگونگی خارج کردن جفت یکی از روشهایی است که ممکن است در افزایش یا کاهش عوارض زایمان سزارین نقش داشته باشد. دو روش شایع برای خارج کردن جفت در زایمان سزارین، کشش بند ناف (cord traction) و درآوردن دستی جفت (manual removal) است.
اهداف
مقایسه تاثیرات درآوردن دستی جفت در مقایسه با کشش بند ناف حین زایمان سزارین.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین را جستوجو کردیم (30 سپتامبر 2007).
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای که به مقایسه درآوردن دستی جفت و کشش بند ناف یا خروج خودبهخودی جفت پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم مطالعات را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
تعداد 15 مطالعه (4694 زن) را وارد این مرور کردیم. ناهمگونی (heterogeneity) معنیداری در طول مدت جراحی، میزان خونریزی و پیامدهای هماتولوژیکی مشاهده شد. تنها عامل موثر احتمالی یافتشده، محافظت بیشتر در برابر خونریزی در دو کارآزمایی بود که در آنها کشش بند ناف با ماساژ رحم همراه بود. برای این پیامدها از متاآنالیز با مدل اثرات تصادفی (random-effects model) استفاده شد.
درآوردن دستی جفت با موارد زیر همراه بود: اندومتریت بیشتر (نسبت خطر (relative risk; RR): 1.64؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.42 تا 1.90؛ 4134 زن، 13 کارآزمایی)؛ خونریزی بیشتر (برحسب میلیلیتر) (تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD): 94.42 میلیلیتر؛ 95% CI؛ 17.19 تا 171.64؛ 2001 زن، هشت کارآزمایی)؛ خونریزی بالای 1000 میلیلیتر بیشتر (RR: 1.81؛ 95% CI؛ 1.44 تا 2.28؛ 872 زن، دو کارآزمایی)؛ هماتوکریت پائینتر پساز زایمان (برحسب درصد) (WMD: -1.55؛ 95% CI؛ 3.09- تا 0.01-؛ 384 زن، دو کارآزمایی)؛ افت بیشتر هماتوکریت پساز زایمان (برحسب درصد) (WMD: 0.39؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.78؛ 1777 زن، پنج کارآزمایی)؛ مدت زمان طولانیتر بستری در بیمارستان (برحسب روز) (WMD؛ 0.39 روز؛ 95% CI؛ 0.17 تا 0.61؛ 546 زن، سه کارآزمایی).
طول مدت جراحی در یک کارآزمایی کوتاهتر بود، اما در کل تفاوت چندانی نداشت.
هیچ تفاوت معنیداری از نظر خونریزی جنینی-مادری، تزریق خون، تب پساز زایمان (puerperal) مشاهده نشد (تعداد موارد مطالعهشده برای این پیامدها کم بود).
نتیجهگیریهای نویسندگان
خروج جفت با کشش بند ناف در زایمان سزارین در مقایسه با درآوردن دستی آن مزایای بیشتری دارد. این مزایا عبارتند از بروز کمتر اندومتریت؛ خونریزی کمتر؛ افت کمتر سطح هماتوکریت پساز جراحی؛ و مدتزمان کوتاهتر بستری در بیمارستان. کارآزماییهای آتی باید اطلاعاتی را درباره فاصله زمانی میان تولد نوزاد و خروج جفت، تغییرات لوشیا (lochia)، پاشش خون هنگام خروج جفت و درد رحم پساز جراحی، همچنین تاثیرات تاخیر در کلامپ بند ناف ارائه دهند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
