در دیابت نوع 2، اختلال در ترشح انسولین یکی از اجزای مهم بیماری است. آنالوگهای مگلیتینید (meglitinide analogues) دستهای از داروهای ضددیابت خوراکی هستند که ترشح انسولین را در پانکراس افزایش میدهند. خواص این دسته از داروها نشان میدهد که آنها پتانسیل تولید سریع و کوتاهمدت انسولین را دارند. در حال حاضر دو آنالوگ برای استفاده بالینی در دسترس قرار دارند: رپاگلینید و ناتگلینید. در مجموع 15 مطالعه در این مرور وارد شدند، هشت مورد از مطالعات از رپاگلینید بهعنوان داروی مورد مطالعه و پنج مورد از ناتگلینید استفاده کردند. دو مورد، دو مگلیتینیدها را با یکدیگر مقایسه کردند. در مجموع، 3781 نفر در 15 مطالعه شرکت کردند که عمدتا بین 10 و 24 هفته طول کشیدند (یک مطالعه 52 هفته طول کشید).
هیچ مطالعهای تاثیر مگلیتینیدها را بر مرگومیر یا عوارض مرتبط با دیابت گزارش نکرد. در یازده مطالعهای که مگلیتینیدها را با دارونما مقایسه کردند، هم رپاگلینید و هم ناتگلینید منجر به بهبودی در کنترل سطح قند خون شدند. افزایش وزن در افرادی که با مگلیتینیدها در مقایسه با متفورمین درمان شدند، یکی دیگر از داروهای خوراکی ضددیابت، بهطور کلی بیشتر بود (تا سه کیلوگرم در سه ماه). در اینجا، اسهال کمتر و هیپوگلیسمی بیشتر رخ دادند، اما بهندرت آنقدر شدید بودند که نیاز به کمک داشته باشند.
مگلیتینیدها میتوانند یک داروی خوراکی کاهنده قند خون جایگزین با قدرت مشابه متفورمین باشند و در مواردی که عوارض جانبی متفورمین غیرقابل تحمل هستند (بهویژه اسهال مداوم) یا در مواردی که متفورمین منع مصرف دارد، ممکن است تجویز شوند. بااینحال، هنوز هیچ شواهد در دسترس نیست که نشان دهد مگلیتینیدها چه تاثیری بر پیامدهای مهم بلندمدت، بهویژه بر مرگومیر، خواهند داشت. تاکنون، تجربه در مورد عوارض جانبی مگلیتینیدها محدود است. نتایج دیگر گروههای مروری کاکرین ممکن است اطلاعات بیشتری را در مورد نقش بالقوه مگلیتینیدها در مدیریت درمانی دیابت نوع 2 ارائه دهند.
مطالعه چکیده کامل
در دیابت نوع 2، اختلال در ترشح انسولین یکی از اجزای مهم بیماری است. آنالوگهای مگلیتینید (meglitinide analogues) دستهای از داروهای خوراکی کاهنده قند خون هستند که ترشح انسولین را، بهویژه در فاز اولیه آزادسازی انسولین، افزایش میدهند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی تاثیرات مصرف آنالوگهای مگلیتینید در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود.
روشهای جستوجو
ما چندین بانک اطلاعاتی را از جمله کتابخانه کاکرین ، MEDLINE و EMBASE جستوجو کردیم. ما با تولیدکنندگان نیز تماس گرفتیم و بانکهای اطلاعاتی کارآزماییهای در حال انجام، و وبسایتهای انجمن دیابت آمریکا (ADA) و انجمن مطالعه دیابت اروپا (EASD) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
ما کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده را با طراحی موازی (parallel) یا متقاطع (cross-over)، وارد کردیم که حداقل 10 هفته درمان با آنالوگهای مگلیتینید را با دارونما (placebo)، درمان پایاپای (head-to-head)، متفورمین یا در ترکیب با انسولین مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم دادهها را استخراج کرده و کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
پانزده کارآزمایی شامل 3781 شرکتکننده وارد شدند. هیچ مطالعهای تاثیر مگلیتینیدها را بر مرگومیر یا عوارض گزارش نکرد. در یازده مطالعهای که مگلیتینیدها را با دارونما مقایسه کردند، هم رپاگلینید (repaglinide) و هم ناتگلینید (nateglinide) منجر به کاهش هموگلوبین گلیکوزیله شدند (کاهش 0.1% تا 2.1% در HbA1c با رپاگلینید؛ با ناتگلینید: 0.2% تا 0.6%). فقط دو کارآزمایی، رپاگلینید را با ناتگلینید مقایسه کردند (342 شرکتکننده)، که کاهش بیشتری در هموگلوبین گلیکوزیله در افرادی که رپاگلینید دریافت کردند، مشاهده شد. رپاگلینید (248 شرکتکننده در سه کارآزمایی) میزان تاثیر مشابهی در کاهش هموگلوبین گلیکوزیله مانند متفورمین داشت. ناتگلینید در مقایسه با متفورمین (یک مطالعه، 355 شرکتکننده) تاثیر مشابه یا کمی کمتر بر هموگلوبین گلیکوزیله داشت. افزایش وزن در افرادی که با مگلیتینیدها درمان شدند در مقایسه با متفورمین عموما بیشتر بود (تا سه کیلوگرم در سه ماه). اسهال، کمتر و هیپوگلیسمی، بیشتر رخ دادند اما بهندرت آنقدر شدید بودند که نیاز به کمک داشته باشند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
مگلیتینیدها میتوانند یک داروی خوراکی کاهنده قند خون جایگزین با قدرت مشابه متفورمین باشند و در مواردی که عوارض جانبی متفورمین غیرقابل تحمل است یا متفورمین منع مصرف دارد، ممکن است تجویز شوند. بااینحال، هیچ شواهدی در دسترس نیست که نشان دهد مگلیتینیدها چه تاثیری بر پیامدهای مهم بلندمدت، بهویژه مرگومیر، خواهند داشت.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
