نشت آناستوموز پساز برداشتن قسمت چپ روده بزرگ، یک عارضه جدی است که منجر به افزایش عوارض و مرگومیر و طولانیشدن مدت بستری در بیمارستان میشود. انحراف مدفوع به سمت پروگزیمال ممکن است عواقب شکست آناستوموز را محدود کند. اینکه ایلئوستومی حلقهای شکل بهتری از انحراف مدفوع هستند یا کولوستومی عرضی حلقهای، همچنان بحثبرانگیز است. این مرور شامل پنج کارآزمایی تصادفیسازیشده (334 بیمار) بود که ایلئوستومی حلقهای (168 بیمار) و کولوستومی حلقهای (166 بیمار) را که برای رفع فشار آناستوموز کولورکتال استفاده شدند، مقایسه کردند. بهجز پرولاپس استوما، هیچیک از پیامدهای گزارششده از نظر آماری یا بالینی معنیدار نبودند. بهدلیل دادههای ناکافی گزارششده در مطالعات اولیه، پیامدهای پیوسته (continuous outcome)، مانند طول مدت بستری در بیمارستان، وارد نشدند.
مطالعه چکیده کامل
استفاده از ایلئوستومی حلقهای (loop ileostomy) یا کولوستومی عرضی حلقهای (loop transverse colostomy)، مسئله مهمی در جراحی کولورکتال است. علیرغم ترجیح نسبی ایلئوستومی حلقهای بهعنوان استومای موقت، بهترین روش برای رفع موقتی فشار آناستوموز کولورکتال هنوز مورد بحث است.
اهداف
ارزیابی شواهد مربوط به استفاده از ایلئوستومی حلقهای در مقایسه با کولوستومی عرضی حلقهای برای رفع موقتی فشار آناستوموز کولورکتال، و مقایسه بیخطر بودن و اثربخشی آن.
روشهای جستوجو
ما کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده را از MEDLINE؛ EMBASE؛ Lilacs و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین شناسایی کردیم. علاوهبر این، جستوجوی دستی در مجلات پزشکی تخصصی و مجموعه مقالات کنگرههای بزرگ گوارش، انجام شد. جستوجوها را از نظر تاریخ و زبان محدود نکردیم.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده را ارزیابی کردیم که اهداف را برآورده کرده و پیامدهای اصلی را گزارش کردند: 1. مرگومیر؛ 2. عفونت زخم؛ 3. زمان لازم برای تشکیل استوما؛ 4. زمان لازم برای بستهشدن استوما؛ 5. فاصله زمانی میان تشکیل و بستهشدن استوما؛ 6. پرولاپس استوما؛ 7. جمعشدن استوما؛ 8. فتق اطراف استوما؛ 9. فیستول اطراف استوما؛ 10. تنگی مجرا؛ 11. نکروز؛ 12. التهاب پوست؛ 13. ایلئوس؛ 14. نشت روده؛ 15. عمل جراحی مجدد؛ 16. سازگاری بیمار؛ 17. طول مدت بستری در بیمارستان؛ 18. پارگی آناستوموز کولورکتال؛ 19. فتق ناحیه برش؛ 20. انسداد روده پساز جراحی.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
جزئیات تصادفیسازی، کورسازی (blinding)، اینکه آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) انجام شد یا خیر، و تعداد بیمارانی که از پیگیری بازماندند، ثبت شدند. برای آنالیز دادهها، از نسبت خطر و تفاوت خطر با 95% فاصله اطمینان مربوطه استفاده شد؛ اثر ثابت برای همه پیامدها به جز فتق ناحیه برشی (مدل اثر تصادفی) استفاده شد. ناهمگونی آماری (statistical heterogeneity) در نتایج متاآنالیز با بررسی نمایش گرافیکی (نمودار قیفی (funnel plot)) و با محاسبه آزمون ناهمگونی ارزیابی شد.
نتایج اصلی
پنج کارآزمایی با 334 بیمار وارد شدند: 168 نفر در گروه ایلئوستومی حلقهای و 166 نفر در گروه کولوستومی عرضی حلقهای. بهدلیل کمبود دادهها، اندازهگیری پیامدهای پیوسته (continuous outcome) امکانپذیر نبود. پیامدهای پرولاپس استوما تفاوت آماری معنیداری داشت: p=0.00001، اما با ناهمگونی آماری، p=0.001. وقتی آنالیز حساسیت با حذف کارآزماییهایی انجام شد که شامل جراحیهای اورژانسی بودند، نتیجه، تفاوت نامحسوسی داشت: p = 0.02 و تست برای ناهمگونی: chi-square = 0.78؛ df = 2؛ p = 0.68؛ I 2 =0%.
نتیجهگیریهای نویسندگان
بهترین شواهد موجود برای رفع فشار آناستوموز کولورکتال، چه با استفاده از ایلئوستومی حلقهای و چه با کولوستومی حلقهای، از این مرور قابل شفافسازی نبود. تاکنون، نتایج حاصل از نظر وقوع پرولاپس استوما پساز جراحی، انتخاب ایلئوستومی حلقهای را بهعنوان تکنیکی برای انحراف مدفوع جهت آناستوموز کولورکتال تائید میکند، اما برای تائید این موضوع، به انجام RCTهایی در مقیاس بزرگ نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
