هدف از انجام این مرور سیستماتیک، تشریح مزایای احتمالی (یعنی طولانیتر کردن میزان بقا (survival)) و همچنین معایب (عوارض جانبی) درمان با اینترفرون-آلفا است، که بهتنهایی یا در ترکیب با دیگر رژیمهای دارویی اثباتشده (که تحت عنوان شیمیدرمانی نیز شناخته میشوند) برای بیماران مبتلا به لنفوم غیرهوچکین فولیکولار (follicular non-Hodgkin's lymphoma) تجویز میشود. اینترفرونها، پروتئینهایی هستند که توسط سلولهای مهرهداران ترشح میشوند و عملکردهای بیولوژیکی مختلفی را از خود نشان میدهند. آنها در برابر بسیاری از ویروسهای مختلف مقاومت ایجاد میکنند، تکثیر سلولهای طبیعی و بدخیم را مهار میکنند، فعالیت سلولهای کشنده طبیعی را افزایش میدهند و چندین عملکرد دیگر را در زمینه تعدیل سیستم ایمنی (immunomodulatory) از خود به نمایش میگذارند. اینترفرونهای نوع alfa-2a یا alfa-2b، معمولا در ترکیب با دیگر داروها برای درمان انواع بیماریهای عفونی و نئوپلاستیک تجویز میشوند. نتایج نشان دادند که درمان با اینترفرون-آلفا بهتنهایی یا همراه با شیمیدرمانی در مقابل مقایسهکنندههای دیگر، مزیت قابل توجهی را در میزان بقای بدون پیشرفت بیماری ایجاد میکند. بااینحال، شواهد کمتری برای تایید مزیت اینترفرون-آلفا برای بقای کلی وجود داشت. علاوهبر این، بروز عوارض جانبی مرتبط با دارو نشان میدهد که هنگام اتخاذ یک تصمیم بالینی خاص در مورد این درمان، باید آنالیز دقیقی از خطرات و مزایای آن صورت گیرد.
مطالعه چکیده کامل
لنفوم غیرهوچکین با رشد آهسته (indolent non-Hodgkin's lymphoma)، بهویژه لنفوم فولیکولار (follicular lymphoma; FL)، با دورههای متعدد بهبودی و عود مشخص میشود. مطالعات متعددی از اینترفرون آلفا (interferon-alpha; IFN) برای کنترل این بیماری، هم بهعنوان درمان القایی و هم بهعنوان درمان نگهدارنده، استفاده کردهاند. هنوز مشخص نیست که IFN میتواند با مزیت بهبودی در میزان بقا (survival) برای بیمار همراه باشد یا خیر، اگرچه ممکن است بقای بدون پیشرفت بیماری را طولانیتر کند.
اهداف
تعیین تاثیرات IFN بهعنوان درمان نگهدارنده در مدیریت بالینی FL.
روشهای جستوجو
پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین، شماره 4، سال 2008 )؛ MEDLINE (1966 تا 2008)؛ DARE (1990 تا 2008)؛ SCOPUS (جستوجو در دسامبر 2008) و Current Contents (1975 تا 2008) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای که به ارزیابی IFN در مقایسه با عدم انجام مداخله یا دارونما (placebo)، یا IFN بهعلاوه شیمیدرمانی در مقایسه با شیمیدرمانی بهتنهایی، در شرایط درمان نگهدارنده در بیماران مبتلا به FL غیرهوچکین پرداختند. پیامدهای اولیه عبارت بودند از بقای کلی (overall survival; OS) و بقای بدون پیشرفت بیماری (progression-free survival; PFS).
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
سه نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. برای کسب اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی را از کارآزماییها گردآوری کردیم.
نتایج اصلی
هشت کارآزمایی (شامل 1563 بیمار) را وارد این مرور کردیم. داروی مورد مطالعه در شش کارآزمایی، IFN alfa-2b و در دو کارآزمایی، alfa-2a بودند. کارآزماییها از نظر تشخیص FL ناهمگون بوده و از چندین سیستم طبقهبندی مختلف استفاده کردند. IFN در پنج کارآزمایی با دارونما/عدم انجام مداخله، و در سه کارآزمایی با دیگر داروهای شیمیدرمانی مقایسه شد. تاثیر IFN بر بقای کلی مشابه دارونما بود (نسبت خطر (HR): 0.90؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 0.61 تا 1.34)، درحالیکه هنگام افزودن IFN به شیمیدرمانی، موثرتر ظاهر شد (HR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.52 تا 0.90). با در نظر گرفتن IFN در مقایسه با تمام مقایسهکنندهها، IFN در طولانیتر کردن بقای بدون پیشرفت بیماری (HR: 0.66؛ 95% CI؛ 0.57 تا 0.77) و بقای کلی (HR با مدل اثر ثابت (fixed-effect model): 0.79؛ 95% CI؛ 0.67 تا 0.94؛ I 2 = 52%) موثر بود. پساز تعدیل ناهمگونی (heterogeneity)، این اهمیت آماری از میان رفت (HR با مدل اثرات تصادفی (random effects): 0.82؛ 95% CI؛ 0.63 تا 1.08). میزان سمیّت دارویی و تعداد بیمارانی که در دوره پیگیری در دسترس نبودند، در گروههای IFN بهطور قابل توجهی بالاتر بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهدی وجود دارد که افزودن IFN بهعنوان درمان نگهدارنده برای مدیریت درمانی FL، بقای بدون پیشرفت بیماری را بهبود میبخشد. مزیت خالص مداخله برای بقای کلی، کمتر مشهود است. در مطالعات واردشده، IFN با سمیّتهای قابل توجهی همراه بود که ممکن است تاثیر عمدهای بر کیفیت زندگی بیمار داشته باشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
