نوزادان نارس در چند هفته نخست زندگی در معرض خطر خونریزی مغزی قرار دارند. به این حالت خونریزی داخل بطنی گفته میشود. خطر این اتفاق برای نوزادانی که کمتر از 32 هفته بارداری به دنیا میآیند، بیشتر است. بسیاری از درمانهای بالقوه بررسی شدهاند تا مشخص شود که میتوانند خطر این خونریزی را کاهش دهند یا خیر. یکی از این درمانها دارویی به نام اتامسیلات (ethamsylate) است. دقیقا مشخص نیست که این دارو چگونه عمل میکند، اما به نظر میرسد که خونریزی را در دیگر شرایط بالینی، مانند خونریزی بیشازحد قاعدگی و پساز برخی از انواع جراحی، کاهش میدهد.
در مجموع هفت مطالعه با 1410 نوزاد نارس در این مرور وارد شدند. بیشتر این مطالعات اولیه بین سالهای 1980 و 1990 انجام شدند. نوزادان نارس تحت درمان با اتامسیلات، در مقایسه با نوزادانی که با دارونما (placebo) درمان شدند، پیامدهای مشابهی از نظر مرگومیر و ناتوانی در سن دو سالگی داشتند. به نظر میرسید نوزادانی که با سن بارداری کمتر از 35 هفته متولد شدند، در مقایسه با گروه کنترل، در صورت درمان با اتامسیلات، خونریزی داخل بطنی کمتری داشتند، بااینحال، این امر منجر به بهبودی در پیامد رشد و تکامل در اواخر دوران کودکی نشد. هیچ موردی از عارضه جانبی با درمان با اتامسیلات مشاهده نشد.
براساس این نتایج، استفاده روتین از اتامسیلات برای نوزادان نارس جهت پیشگیری از بروز خونریزی داخل بطنی توصیه نمیشود. بسیار بعید است که کارآزماییهای بیشتری برای بررسی این سوال بالینی انجام شوند.
مطالعه چکیده کامل
داروی اتامسیلات (ethamsylate) باعث کاهش خونریزی در شرایط بالینی خاص مانند منوراژی و پساز برخی اقدامات جراحی میشود. این پتانسیل برای کاهش خونریزی منجر به این فرضیه شده که ممکن است در کاهش خونریزی داخل بطنی در نوزادان نارس نقش داشته باشد.
اهداف
تعیین اینکه اتامسیلات، در مقایسه با دارونما (placebo) یا عدم درمان، باعث کاهش عوارض و/یا مرگومیر در نوزادان نارس میشود یا خیر.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه نوزادان در کاکرین (24 آگوست 2009)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL)، کتابخانه کاکرین 2009، شماره 2)، MEDLINE و EMBASE (ژانویه 1966 تا جولای 2009) و بانک اطلاعاتی کارآزماییهای پریناتال آکسفورد به جستوجو پرداختیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده یا کارآزماییهای شبه-تصادفیسازیشده که اتامسیلات را با دارونما یا عدم درمان مقایسه کردند. جستوجوی اولیه برای کارآزماییهایی که نوزادان متولدشده با سن بارداری کمتر از 32 هفته را وارد کردند، متعاقبا گسترش یافت تا کارآزماییهایی را با نوزادان نارس در سن بارداری < 35 هفته یا وزن هنگام تولد < 2000 گرم شامل شود. مطالعاتی وارد شدند که پیامدهای همه کودکان را تا زمان مرگ یا ترخیص از بیمارستان گزارش کردند. دادههای حاصل از گزارشهای پیگیری تکامل سیستم عصبی فقط در صورتی وارد شدند که حداقل 80% از شرکتکنندگان پیگیری شده بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
هر دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم ارزیابی کیفیت کارآزمایی و استخراج دادهها را انجام دادند. نسبت خطر (relative risk; RR) و تفاوت خطر (risk difference) را همراه با 95% فواصل اطمینان (CI) محاسبه کرده و از یک مدل اثر ثابت (fixed-effect model) برای متاآنالیز استفاده کردیم.
نتایج اصلی
هشت مطالعه شناسایی شدند، اما فقط هفت کارآزمایی که 1410 نوزاد نارس را وارد کردند، واجد شرایط بودند. هیچ تفاوت معنیداری در مرگومیر نوزادان یا پیامد تکامل سیستم عصبی در دو سالگی میان نوزادان تحت درمان با اتامسیلات و گروه کنترل مشاهده نشد. نوزادانی که با اتامسیلات درمان شدند، خونریزی داخل بطنی بسیار کمتری نسبت به گروه کنترل در سن بارداری < 31 هفته (RR تیپیکال: 0.63؛ 95% CI؛ 0.47 تا 0.86) و < 35 هفته (RR معمول: 0.77؛ 95% CI؛ 0.65 تا 0.92) داشتند. زمانیکه همه نوزادان < 35 هفته بارداری به عنوان یک گروه واحد آنالیز شدند، کاهش معنیداری در خونریزی داخل بطنی درجه 3 و 4 نیز مشاهده شد (RR معمول: 0.67؛ 95% CI؛ 0.49 تا 0.94) اما این کاهش برای گروه نوزادان < 32 هفته بهتنهایی به دست نیامد. کاهش در مجرای شریانی باز علامتدار در سن بارداری < 31 هفته گزارش شد (RR معمول: 0.32؛ 95% CI؛ 0.12 تا 0.87). در این مرور سیستماتیک، هیچ عارضه جانبی ناشی از مصرف اتامسیلات شناسایی نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
نوزادان نارس تحت درمان با اتامسیلات، علیرغم کاهش خونریزی داخل بطنی در هر درجهای که در نوزادان < 35 هفته بارداری مشاهده شد، هیچ کاهشی را در مرگومیر یا اختلال تکامل سیستم عصبی نشان ندادند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
