بهدلیل پیشرفتهای پزشکی، بسیاری از افراد مبتلا به عفونت HIV در کشورهای توسعهیافته، عمر طولانیتری دارند (Palella 1998). عفونت HIV اکنون میتواند بهصورت یک بیماری مزمن با سیر طبیعی نامشخص بیماری تظاهر کند. تغییر سیر عفونت HIV به افزایش بالقوه شیوع و تاثیر ناتوانی در افراد مبتلا به عفونت HIV منجر شده است. ورزش یکی از راهبردهای کلیدی مدیریتی است که متخصصان بخش مراقبت سلامت برای پرداختن به اختلالات (مشکلات مربوط به عملکرد یا ساختار بدن بهعنوان یک انحراف یا فقدان قابل توجه مانند درد یا ضعف)، محدودیتهای فعالیت (مشکلاتی که فرد ممکن است در انجام فعالیتها مانند ناتوانی در راه رفتن داشته باشد) و محدودیتهای مشارکت (مشکلاتی که فرد ممکن است در موقعیتهای زندگی مانند ناتوانی در کار کردن داشته باشد) در این جمعیت استفاده میکنند (سازمان جهانی بهداشت، 2001). ورزش همچنین میتواند برای پرداختند به تغییرات ناخواسته در وزن و ترکیب بدن در افراد مبتلا به عفونت HIV استفاده شود.
ورزشهای هوازی با بهبود قدرت، عملکرد قلبیعروقی و وضعیت روانشناختی در جمعیت عمومی مرتبط بودهاند (Bouchard 1993). نتایج یک مرور سیستماتیک نشان دادند که مداخلات ورزشی هوازی، بیخطر به نظر میرسند و ممکن است منجر به بهبودی در آمادگی قلبیریوی برای بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS شوند (Nixon 2002). اما تاثیرات ورزش مقاومتی پیشرونده (progressive resistive exercise; PRE) برای بزرگسالان مبتلا به عفونت HIV چه هستند؟
درک بهتر اثربخشی و بیخطری ورزشهای مقاومتی پیشرونده، افراد مبتلا به HIV و کارکنان بخش مراقبت سلامت را قادر میسازد تا تجویز تمرینات ورزشی موثر و مناسب را بهکار گیرند و بدین ترتیب به بهبود پیامدهای کلی برای بزرگسالان مبتلا به عفونت HIV کمک کنند.
در این مرور، مطالعاتی را وارد کردیم که کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) بودند و مداخلات ورزشی مقاومتی پیشرونده را با عدم انجام ورزشهای مقاومتی پیشرونده یا دیگر روشهای ورزشی یا درمانی مقایسه کردند، حداقل سهبار در هفته انجام شدند و حداقل چهار هفته میان بزرگسالان (18 سال یا بالاتر) مبتلا به HIV/AIDS طول کشیدند. هفت مطالعه با معیارهای ورود به این مرور سیستماتیک مطابقت داشتند. به نظر میرسد تمرینات مقاومتی پیشرونده یا ترکیبی از تمرینات مقاومتی پیشرونده و تمرینات هوازی بیخطر هستند و ممکن است برای بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS مفید باشند. بهدلیل تعداد کم مطالعاتی که میتوانستند در متاآنالیزها گنجانده شوند، حجمنمونه کوچک و نرخهای متغیر انصراف شرکتکنندگان میان مطالعات واردشده، این یافتهها محدود هستند. پژوهشهای آتی از مزیت ورود شرکتکنندگان در مراحل مختلف عفونت HIV، نسبت بیشتری از شرکتکنندگان زن و شرکتکنندگان در گروههای سنی مختلف برای افزایش تعمیمپذیری نتایج بهرهمند خواهند شد. علاوهبر این، پژوهشهای آتی برای درک بهتر پیامدهای شرکتکنندگانی که از مداخلات ورزشی انصراف میدهند، از مزیت مطالعاتی با حجمنمونه بزرگتر که آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) (آنالیز شرکتکنندگان براساس گروههایی که در ابتدا به آنها اختصاص یافته بودند) را انجام میدهند، بهرهمند خواهند شد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
بهدلیل پیشرفتهای پزشکی، بسیاری از افراد مبتلا به عفونت HIV در کشورهای توسعهیافته، عمر طولانیتری دارند (Palella 1998). عفونت HIV اکنون میتواند بهصورت یک بیماری مزمن با سیر طبیعی نامشخص بیماری تظاهر کند. تغییر سیر عفونت HIV به افزایش بالقوه شیوع و تاثیر ناتوانی در افراد مبتلا به عفونت HIV منجر شده است. ورزش یکی از راهبردهای کلیدی مدیریتی است که متخصصان بخش مراقبت سلامت برای پرداختن به اختلالات (مشکلات مربوط به عملکرد یا ساختار بدن بهعنوان یک انحراف یا فقدان قابل توجه مانند درد یا ضعف)، محدودیتهای فعالیت (مشکلاتی که فرد ممکن است در انجام فعالیتها مانند ناتوانی در راه رفتن داشته باشد) و محدودیتهای مشارکت (مشکلاتی که فرد ممکن است در موقعیتهای زندگی مانند ناتوانی در کار کردن داشته باشد) در این جمعیت استفاده میکنند (سازمان جهانی بهداشت، 2001). ورزش همچنین میتواند برای پرداختند به تغییرات ناخواسته در وزن و ترکیب بدن در افراد مبتلا به عفونت HIV استفاده شود.
ورزشهای هوازی با بهبود قدرت، عملکرد قلبیعروقی و وضعیت روانشناختی در جمعیت عمومی مرتبط بودهاند (Bouchard 1993). نتایج یک مرور سیستماتیک نشان دادند که مداخلات ورزشی هوازی، بیخطر به نظر میرسند و ممکن است منجر به بهبودی در آمادگی قلبیریوی برای بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS شوند (Nixon 2002). اما تاثیرات ورزش مقاومتی پیشرونده (progressive resistive exercise; PRE) برای بزرگسالان مبتلا به عفونت HIV چه هستند؟
درک بهتر اثربخشی و بیخطری ورزشهای مقاومتی پیشرونده، افراد مبتلا به HIV و کارکنان بخش مراقبت سلامت را قادر میسازد تا تجویز تمرینات ورزشی موثر و مناسب را بهکار گیرند و بدین ترتیب به بهبود پیامدهای کلی برای بزرگسالان مبتلا به عفونت HIV کمک کنند.
اهداف
بررسی بیخطری و اثربخشی مداخلات ورزشی مقاومتی پیشرونده بر وزن، ترکیب بدن، قدرت، پارامترهای ایمونولوژیکی/ویروسی، قلبیریوی و روانشناختی در بزرگسالان مبتلا به عفونت HIV.
روشهای جستوجو
برای شناسایی مطالعاتی که باید در این مرور وارد شوند، بانکهای اطلاعاتی زیر را جستوجو کردیم: MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ COCHRANE؛ SCIENCE CITATION INDEX؛ PSYCHINFO؛ SOCIOLOGICAL ABSTRACTS؛ SSCI؛ ERIC؛ DAI و HEALTHSTAR. همچنین چکیدهها و مجموعه مقالات منتشرشده و منتشرنشده از کنفرانسهای مهم بینالمللی و ملی HIV/AIDS مانند Interscience Conference on Antimicrobial Agents and Chemotherapy (ICAAC)؛ Conference on Retroviruses and Opportunistic Infections (CROI)؛ Infectious Diseases Society of America Conference (IDSA)؛ و International AIDS Conference (IAC) را مرور کردیم. فهرست منابع مقالات و کتابهای مرتبط و همچنین بانکهای اطلاعاتی Collaborative Review Group مرور شدند. مجلات مورد نظر نیز برای یافتن مقالات مرتبط بهصورت دستی جستوجو شدند. هیچ نوع محدودیتی در زبان نگارش مقاله اعمال نشد. روشهای جستوجو، منابع علمی مربوط به سالهای 1980 تا آگوست 2003 را پوشش داد.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی را وارد این مرور کردیم که کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) بودند و مداخلات ورزشی مقاومتی پیشرونده را با عدم انجام ورزشهای مقاومتی پیشرونده یا دیگر روشهای ورزشی یا درمانی مقایسه کردند، حداقل سهبار در هفته انجام شدند و حداقل چهار هفته میان بزرگسالان (18 سال یا بالاتر) مبتلا به HIV/AIDS طول کشیدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
نویسندگان از فرمهای گردآوری دادهها برای جمعبندی دادههای مربوط به طراحی مطالعه، شرکتکنندگان، مداخلات، پیامدها و کیفیت روششناسی (methodology) از مطالعاتی که با معیارهای ورود مطابقت داشتند، استفاده کردند. در جایی که امکانپذیر بود، متاآنالیزها روی پیامدها با استفاده از نرمافزار کامپیوتری RevMan 4.2.2 انجام شدند.
نتایج اصلی
هفت مطالعه با معیارهای ورود به این مرور سیستماتیک مطابقت داشتند. بهدلیل تفاوتهای زیر میان مطالعات، متاآنالیز محدود شد: انواع مداخلات ورزشی، گنجاندن گروههای مداخله همزمان، سطح نظارت بر ورزش، ترکیب بدن و سطح تستوسترون شرکتکنندگان در ابتدای مطالعه، انواع پیامدهای ارزیابیشده و کیفیت روششناسی مطالعات فردی.
نتایج اصلی نشان دادند که انجام تمرینات مقاومتی پیشرونده یا ترکیبی از تمرینات مقاومتی پیشرونده و تمرینات هوازی حداقل سهبار در هفته و به مدت حداقل چهار هفته، بیخطر به نظر میرسد و ممکن است منجر به افزایش مهم از نظر آماری و احتمالا بالینی در وزن و ترکیب بدن شود. نتایج همچنین نشان میدهند که مداخلات ورزشی ممکن است منجر به بهبودهای مهم از نظر بالینی در آمادگی قلبیریوی شوند. مطالعات فردی موجود در این مرور نشان میدهند که مداخلات ورزشی مقاومتی پیشرونده با یا بدون ورزش هوازی نیز در بهبود قدرت و وضعیت روانشناختی بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS نقش دارند. مطالعات فردی نشان میدهند که ورزشهای مقاومتی پیشرونده یا ترکیبی از ورزشهای مقاومتی پیشرونده و هوازی برای بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS که از نظر پزشکی پایدار هستند، بیخطر به نظر میرسد زیرا هیچ تغییری در وضعیت ایمونولوژیکی/ویروسی مشاهده نشد. این نتایج محدود به کسانی هستند که به ورزش ادامه دادند و دادههای کافی از دوره پیگیری برای آنها وجود داشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد تمرینات مقاومتی پیشرونده یا ترکیبی از تمرینات مقاومتی پیشرونده و تمرینات هوازی بیخطر هستند و ممکن است برای بزرگسالان مبتلا به HIV/AIDS مفید باشند. بهدلیل تعداد کم مطالعاتی که میتوانستند در متاآنالیزها گنجانده شوند، حجمنمونه کوچک و نرخهای متغیر انصراف شرکتکنندگان میان مطالعات واردشده، این یافتهها محدود هستند. پژوهشهای آتی از مزیت ورود شرکتکنندگان در مراحل مختلف عفونت HIV، نسبت بیشتری از شرکتکنندگان زن و شرکتکنندگان در گروههای سنی مختلف برای افزایش تعمیمپذیری نتایج بهرهمند خواهند شد. علاوهبر این، پژوهشهای آتی برای درک بهتر پیامدهای شرکتکنندگانی که از مداخلات ورزشی انصراف میدهند، از مزیت مطالعاتی با حجمنمونه بزرگتر که آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) (آنالیز شرکتکنندگان براساس گروههایی که در ابتدا به آنها اختصاص یافته بودند) را انجام میدهند، بهرهمند خواهند شد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




