استفاده از دی-پنیسیلامین (D-penicillamine) به دلیل پتانسیل کاهش سطح مس و تعدیل سیستم ایمنی، برای بیماران مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه در نظر گرفته شده است. تنها کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده که شناسایی شد، هیچ تاثیر مفیدی را از دی-پنیسیلامین بر دوره، عوارض و بقای بیماران مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه نشان نداد. علاوهبر این، استفاده از آن با تعدادی از عوارض جانبی همراه بود. بنابراین، ما نمیتوانیم استفاده از دی-پنیسیلامین را خارج از کارآزماییهای تصادفیسازیشده توصیه کنیم.
مطالعه چکیده کامل
کلانژیت اسکلروزان اولیه (primary sclerosing cholangitis) یک بیماری کلستاتیک است. دی-پنیسیلامین (D-penicillamine) به دلیل پتانسیل کاهش سطح مس و تعدیل سیستم ایمنی، به عنوان یک گزینه درمانی پیشنهاد میشود.
اهداف
ارزیابی تاثیرات مفید و مضر دی-پنیسیلامین در بیماران مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه.
روشهای جستوجو
کارآزماییهای واجد شرایط از طریق جستوجو در پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین (آگوست 2005)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین در کتابخانه کاکرین (شماره 3، 2005)، MEDLINE (1950 تا آگوست 2005)، EMBASE (1980 تا آگوست 2005)، Science Citation Index EXPANDED (1945 تا آگوست 2005) و فهرست منابع مقالات مرتبط شناسایی شدند. با نویسندگان کارآزماییها و شرکتهای داروسازی که دی-پنیسیلامین تولید میکنند نیز تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده که دی-پنیسیلامین را در هر دوز، مدت زمان، و نحوه مصرف در مقابل دارونما (placebo)، عدم انجام مداخله، یا دیگر مداخلات مقایسه کردند. کارآزماییها صرفنظر از وضعیت انتشار، سال انتشار، زبان یا کورسازی (blinding)، وارد مطالعه شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
هر دو نویسنده کارآزماییها را انتخاب کرده، دادهها را استخراج کرده و کیفیت روششناسی (methodology) کارآزماییها را با توجه به تولید توالی تخصیص (generation of allocation sequence)، پنهانسازی تخصیص (allocation concealment)، کورسازی و پیگیری، ارزیابی کردند. نتایج با استفاده از آنالیز قصد درمان (intention-to-treat) گزارش شدند. پیامدها در قالب نسبت خطر (relative risk; RR) یا تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD) با 95% فواصل اطمینان (CI) بیان شدند.
نتایج اصلی
فقط یک کارآزمایی تصادفیسازیشده، شناسایی و وارد مرور شد. این مطالعه از نظر روششناسی کیفیت پائینی داشت. کارآزمایی مذکور، دی-پنیسیلامین را در مقابل دارونما در 70 بیمار مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه مقایسه کرد. درمان با دی-پنیسیلامین در مقایسه با دارونما، هیچ تاثیر معنیداری بر مرگومیر (RR: 1.14؛ 95% CI؛ 0.49 تا 2.64)، پیوند کبد (RR: 1.11؛ 95% CI؛ 0.39 تا 3.17)، پیشرفت بافتشناسی کبدی (RR: 1.17؛ 95% CI؛ 0.79 تا 1.74) یا بدتر شدن کلانژیوگرافی (RR: 0.87؛ 95% CI؛ 0.43 تا 1.79) نداشت. دی-پنیسیلامین منجر به بهبودی قابل توجهی در آسپارتات آمینوترانسفراز سرم (WMD؛ 23.00- U/L؛ 95% CI؛ 30.66- تا 15.34-) شد، اما بر سطح بیلیروبین سرم (WMD؛ 0.40 میلیگرم/لیتر؛ 95% CI؛ 0.19- تا 0.99) و فعالیت آلکالین فسفاتاز سرم (WMD؛ 44.00 U/L؛ 95% CI؛ 37.89- تا 125.89) تاثیری نداشت. عوارض جانبی در بیمارانی که دی-پنیسیلامین دریافت کردند، بهطور قابل توجهی بیشتر بود (0.013 = P).
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای حمایت یا رد استفاده از دی-پنیسیلامین در بیماران مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه وجود ندارد. ما استفاده از دی-پنیسیلامین را برای بیماران مبتلا به کلانژیت اسکلروزان اولیه، خارج از کارآزماییهای تصادفیسازیشده، توصیه نمیکنیم.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
