هپاتیت A یک بیماری ویروسی شایع و مسری در کشورهای کمدرآمد است. هپاتیت A عمدتا از طریق مدفوعی-دهانی از فردی به فرد دیگر منتقل میشود. ایمونوپروفیلاکسی غیرفعال برای هپاتیت A با استفاده از فرآوردههای ایمونوگلوبولین برای پیشگیری پیشاز توسعه واکسن اختصاصی هپاتیت A (ایمنسازی فعال) ضروری بود. این مرور نتیجه میگیرد که ایمونوگلوبولینها برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A در کودکان و بزرگسالان موثر به نظر میرسند. بااینحال، شواهدی که این نتیجهگیری براساس آن بنا شده است، قوی نیست، زیرا به نظر میرسد کارآزماییهای واردشده خطر سوگیری دارند (risk of bias) و تعداد آنها کافی نیست. از آنجا که خطر بالقوه بیماریهای منتقله از راه خون از طریق فراوردههای ایمونوگلوبولین، مانند ویروس نقص ایمنی انسانی، وجود دارد و بهدلیل در دسترس بودن واکسن هپاتیت A، استفاده از ایمونوگلوبولینها محدود شده است. بااینحال، استفاده از آنها هنوز در برخی از جمعیتهای خاص، مانند افرادی که عملکرد سیستم ایمنی آنها به خطر افتاده است، کودکان زیر یک سال یا افرادی که پاسخ کاملی به واکسیناسیون ندادهاند، مورد نیاز است. کارآزماییهای بالینی آینده باید به بررسی فواید و مضرات ایمونوگلوبولینها در این جمعیتها بپردازند.
مطالعه چکیده کامل
هپاتیت A (هپاتیت عفونی) یک بیماری همهگیر شایع است. ایمونوگلوبولینها برای ایمنسازی غیرفعال بهعنوان پیشگیری استفاده میشوند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات مفید و مضر پروفیلاکسی با ایمونوگلوبولینها پیشاز و پساز مواجهه برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A.
روشهای جستوجو
برای شناسایی کارآزماییها، پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین ، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( CENTRAL ) در کتابخانه کاکرین ، MEDLINE ؛ EMBASE ؛ بانک اطلاعاتی زیستپزشکی چین و Science Citation Index Expanded را تا اکتبر 2008 جستوجو کردیم. علاوهبر این، فهرست منابع مقالات شناساییشده را بررسی کرده و سه مجله را بهصورت دستی جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده در مورد پروفیلاکسی با ایمونوگلوبولین برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A، صرفنظر از وضعیت کورسازی (blinding)، انتشار یا زبان نگارش مقاله.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط دو نویسنده استخراج شدند و نویسنده سوم آنها را تائید کردند. نتایج در قالب نسبت خطر (relative risk; RR) با 95% فواصل اطمینان (CI) بیان شدند. پیامد اولیه، وقوع هپاتیت A (هپاتیت عفونی) بود.
نتایج اصلی
ما 13 کارآزمایی را با 567,476 شرکتکننده وارد کردیم که بهصورت تصادفی به دو گروه پروفیلاکسی پیشاز و پساز مواجهه تقسیم شدند. کارآزماییها در معرض خطر سوگیری (risk of bias) بالا قرار داشتند. کارآزماییها از نظر محیط مطالعه، شرکتکنندگان، مداخلات و معیارهای پیامد، ناهمگون بودند. متاآنالیز ما با شش کارآزمایی تصادفیسازیشده نشان داد که ایمونوگلوبولینها، هنگامی که برای پیشگیری پیشاز مواجهه استفاده میشوند، در مقایسه با عدم انجام مداخله یا کنترل غیرفعال، تعداد بیماران بزرگسال مبتلا به هپاتیت A را در 6 تا 12 ماه بهطور قابل توجهی کاهش میدهند (1020/286503 در مقابل 761/134529؛ RR: 0.53؛ 95% CI؛ 0.40 تا 0.70؛ مدل اثرات تصادفی (random-effects model)). چهار کارآزمایی، تاثیر مشابهی را در کودکان 3 تا 17 سال در پیگیری 6 تا 12 ماه نشان دادند (917/210822 در مقابل 677/78960؛ RR: 0.45؛ 95% CI؛ 0.34 تا 0.59). در مقایسه میان دوزهای مختلف ایمونوگلوبولینها، دوز بالاتر بهطور کلی در پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A موثرتر از دوز پائینتر بود (1.5 میلیلیتر بهتر از 0.75 میلیلیتر و 0.75 میلیلیتر بهتر از 0.1 میلیلیتر). هیچ عارضه جانبی سیستمیک قابل توجهی رخ نداد. یک کارآزمایی نشان داد که ایمونوگلوبولین برای پیشگیری پساز مواجهه، موثرتر از دارونما (placebo) بود. به نظر میرسید که تفاوت معنیداری میان ایمونوگلوبولینها و واکسن غیرفعال هپاتیت A در تبدیل سرمی به آنتیبادیهای واکسن هپاتیت A در چهار هفته وجود نداشت (RR: 1.16؛ 95% CI؛ 0.98 تا 1.38)، اما ایمونوگلوبولینها در مورد سطح آنتیبادی در 8، 12 یا 24 هفته بهطور قابل توجهی کمتر از واکسن موثر بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد ایمونوگلوبولینها برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A پیشاز و پساز مواجهه موثر باشند. بااینحال، به دلیل تعداد محدود کارآزماییها، سال انجام آزمایش و خطر سوگیری، باید در مورد یافتههای مثبت احتیاط کرد. انجام کارآزماییهای دقیق توجیهپذیر خواهد بود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
