شواهد بیشتری در مورد تاثیرات تزریق گرانولوسیت برای نوزادان مبتلا به سپسیس و نوتروپنی (کاهش تعداد گلبولهای سفید خون) مورد نیاز است. سپسیس، عفونت خون است که در اثر ورود باکتری یا قارچ به جریان خون ایجاد میشود. این بیماری اغلب در نوزادان تازهمتولدشده، بهویژه نوزادان نارس (پیشاز 37 هفتگی) کشنده است. نوزادان نارس هنوز قادر به تشکیل کافی گرانولوسیتها نیستند، که بخش کلیدی توانایی سیستم ایمنی بدن در مبارزه با عفونتها هستند. بنابراین، برخی از نوزادان مبتلا به سپسیس، دچار نوتروپنی (کاهش گلبولهای سفید خون) میشوند که آنها را آسیبپذیرتر میکند. گرانولوسیتها را میتوان تزریق کرد. بااین حال، این مرور نشان داد که کارآزماییهای کافی برای نشان دادن مزایا یا مضرات بالقوه این درمان برای نوزادان تازهمتولدشده مبتلا به سپسیس و نوتروپنی وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
نوزادان دارای گرانولوپوزیس نارس هستند که اغلب منجر به نوتروپنی پساز سپسیس میشود. نوزادان مبتلا به سپسیس نوتروپنیک نسبت به نوزادان مبتلا به سپسیس غیرنوتروپنیک، مرگومیر بالاتری دارند. بنابراین، تزریق گرانولوسیت به نوزادان مبتلا به سپسیس نوتروپنیک ممکن است پیامدها را بهبود بخشد.
اهداف
هدف اصلی، تعیین تاثیر تزریق گرانولوسیت یا بافی کوت (buffy coat) بهعنوان درمان کمکی در کنار آنتیبیوتیکها، پساز بروز سپسیس تائیدشده یا مشکوک در نوزادان نوتروپنیک، بر مرگومیر به هر علتی در طول مدت بستری در بیمارستان و پیامد عصبی در سن ≥ سال بود. اهداف ثانویه، تعیین تاثیرات تزریق گرانولوسیت بر طول مدت بستری در بیمارستان در بازماندگان تا زمان ترخیص، عوارض جانبی و پیامدهای ایمونولوژیک در سن ≥ سال بودند.
روشهای جستوجو
در جولای 2011، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( کتابخانه کاکرین )، MEDLINE؛ EMBASE و CINAHL، مجموعه مقالات کنفرانسهای PAS و کارآزماییهای در حال انجام در clinicaltrials.gov و clinical-trials.com بررسی شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی وارد شدند که در آنها نوزادان نوتروپنیک مبتلا به سپسیس مشکوک یا تائیدشده، بهصورت تصادفی یا شبه-تصادفی به تزریق گرانولوسیت یا بافی کوت در هر دوز یا مدت زمانی اختصاص یافتند، و هرگونه پیامد مورد نظر را گزارش کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
نسبت خطر (RR) و تفاوت خطر (RD) با 95% فواصل اطمینان با استفاده از مدل اثرات ثابت (fixed effects) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcome) گزارش شدند. آنالیزهای زیرگروه از پیش مشخصشده انجام شدند.
نتایج اصلی
چهار کارآزمایی، واجد شرایط برای ورود به مطالعه بودند. چهل و چهار نوزاد مبتلا به سپسیس و نوتروپنی در سه کارآزمایی بهصورت تصادفی به دو گروه دریافت تزریق گرانولوسیت یا دارونما (placebo)/عدم تزریق تقسیم شدند. در کارآزمایی دیگر، 35 نوزاد مبتلا به سپسیس و نوتروپنی که تحت درمان با آنتیبیوتیک بودند، بهصورت تصادفی به دو گروه دریافت تزریق گرانولوسیت یا IVIG تقسیم شدند.
وقتی تزریق گرانولوسیت با دارونما یا عدم تزریق مقایسه شد، تفاوت معنیداری در «مرگومیر به هر علتی» وجود نداشت (سه کارآزمایی؛ RR معمول: 0.89؛ 95% CI؛ 0.43 تا 1.86؛ RD معمول: 0.05-؛ 95% CI؛ 0.31- تا 0.21).
هنگامی که تزریق گرانولوسیت با ایمونوگلوبولین داخل وریدی مقایسه شد (یک کارآزمایی)، کاهشی با اهمیت آماری مرزی در «مرگومیر به هر علتی» گزارش شد (RR: 0.06؛ 95% CI؛ 0.00 تا 1.04؛ RD: -0.34؛ 95% CI؛ 0.60 تا 0.09-؛ NNT: 2.7؛ 95% CI؛ 1.6 تا 9.1).
عوارض ریوی تنها عارضه جانبی گزارششده در کارآزماییها بود که از تزریق بافی کوت استفاده کردند. هیچیک از کارآزماییها در مورد پیامد عصبی در سن یک سالگی یا بالاتر، طول مدت بستری در بیمارستان در بازماندگان تا زمان ترخیص یا پیامد ایمونولوژیکی در سن یک سالگی یا بالاتر، گزارشی را ارائه ندادند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر، شواهد بینتیجهای از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) برای حمایت یا رد استفاده روتین از تزریق گرانولوسیت در نوزادان مبتلا به نوتروپنی و سپسیس وجود دارد. به محققان توصیه میشود که کارآزماییهای چندمرکزی را با قدرت آماری کافی در مورد تزریق گرانولوسیت در نوزادان مبتلا به سپسیس نوتروپنیک انجام دهند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
