نوروپاتیهای محیطی، طیف وسیعی از بیماریها (اعم از ژنتیکی و اکتسابی) هستند که اعصاب محیطی را تحت تاثیر قرار میدهند. نشانهها میتوانند شامل درد، تغییر در حس مانند سوزنسوزن شدن یا بیحسی، ضعف عضلانی و خستگی باشند. ورزشدرمانی، با هدف بهبود قدرت و استقامت، بخشی از بسیاری از برنامههای بازتوانی را پساز نوروپاتی محیطی تشکیل میدهد. این مرور شواهد کافی را از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده برای ارزیابی تاثیر ورزش بر ناتوانی در نوروپاتی محیطی نیافت. شواهدی وجود داشت که تمرینات تقویتی، قدرت عضلات را در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی تاحدی بهبود میبخشند.
مطالعه چکیده کامل
نوروپاتیهای محیطی طیف وسیعی از بیماریهایی هستند که اعصاب محیطی را تحت تاثیر قرار میدهند. دمیلینه شدن یا تخریب آکسون باعث ایجاد نشانههای مختلفی از جمله کاهش یا تغییر حس، درد، ضعف عضلانی و خستگی میشود. ناتوانی ثانویه ایجاد شده و این ممکن است منجر به تغییر در عملکرد روانشناختی و اجتماعی شود. ورزشدرمانی، با هدف افزایش قدرت و استقامت، بخشی از درمان افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی را تشکیل میدهد، بهویژه در مراحل بعدی بهبودی از نوروپاتی حاد و در نوروپاتیهای مزمن.
اهداف
هدف اصلی، بررسی تاثیر ورزشدرمانی بر توانایی عملکردی در درمان افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی بود. علاوهبر این، پیامدهای ثانویه قدرت عضلانی، استقامت، معیارهای گستردهتر سلامت و تندرستی، و همچنین عوارض جانبی ارزیابی شدند.
روشهای جستوجو
در سپتامبر 2009، جستوجوها را در گروه بیماریهای عصبیعضلانی در کاکرین، MEDLINE (از ژانویه 1966)، EMBASE (از ژانویه 1980)، CINAHL (از ژانویه 1982) و LILACS (از ژانویه 1982) بهروز کردیم. کتابشناختی (bibliography) تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده انتخابشده بررسی شدند و با نویسندگان تماس گرفته شد تا دادههای منتشرشده یا منتشرنشده بیشتری شناسایی شوند.
معیارهای انتخاب
هر کارآزمایی تصادفیسازی یا شبه-تصادفیسازی و کنترلشده در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی وارد مطالعه شد که تاثیر ورزشدرمانی را در مقابل عدم دریافت آن یا دارودرمانی یا یک درمان غیردارویی جایگزین بر توانایی عملکردی (یا ناتوانی) به مدت حداقل هشت هفته پساز تصادفیسازی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم مطالعات واجد شرایط را انتخاب کرده، کیفیت روششناسی (methodology) آنها را ارزیابی کرده، و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
فقط یک کارآزمایی معیارهای ورود را بهطور کامل داشت. دو کارآزمایی دیگر نیز پیامدها را کمتر از هشت هفته پساز تصادفیسازی ارزیابی کرده و وارد مطالعه شدند. کیفیت روششناسی (methodology) برای چندین معیار در هر مطالعه ضعیف بود. دادههای مورد استفاده در سه مطالعه به دلیل وجود ناهمگونی (heterogeneity) در گروههای تشخیصی و معیارهای پیامد، قابل تجمیع نبودند. نتایج کارآزماییهای واردشده هیچ تاثیری را از برنامههای ورزشی تقویتی و استقامتی بر توانایی عملکردی در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی نشان ندادند. بااینحال، شواهدی وجود دارد که برنامههای ورزشی تقویتی در افزایش قدرت عضلات مورد بررسی، نسبتا موثر بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای ارزیابی تاثیر ورزش بر توانایی عملکردی در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی وجود ندارد. نتایج نشان میدهند که تمرینات مقاومتی پیشرونده ممکن است قدرت عضلانی را در عضلات آسیبدیده بهبود بخشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
