بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت ویروس هپاتیت B قرار دارند. این مرور برای تعیین تاثیرات مفید و خطرناک واکسیناسیون علیه هپاتیت B و یک سری واکسیناسیون نوترکیب تقویتشده انجام شد. هیچیک از کارآزماییها کیفیت روششناسی بالایی نداشتند. واکسن پلاسما در دستیابی به آنتیبادیهای هپاتیت B بهطور قابل توجهی موثرتر از دارونما بود. بااینحال، هیچ تفاوت معنیداری از نظر آماری میان استفاده از واکسن پلاسما یا دارونما (placebo) در پیشگیری از عفونتهای ویروس هپاتیت B مشاهده نشد. هیچ کارآزماییای شناسایی نشد که واکسن نوترکیب را با دارونما مقایسه کرده باشد. هیچ تفاوت معنیداری میان واکسنهای نوترکیب و پلاسما یا بین یک سری واکسیناسیون تقویتشده و واکسیناسیونهای روتین با سه تلقیح با استفاده از واکسن نوترکیب در مورد دستیابی به آنتیبادیهای هپاتیت B وجود نداشت.
مطالعه چکیده کامل
بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه در معرض خطر ابتلا به ویروس هپاتیت B قرار دارند. مطالعات اولیه نشان دادهاند که بیماران مبتلا به نارسایی کلیه از واکسیناسیون سود میبرند؛ بااینحال، همه مطالعات بهطور منسجم و سازگار این مزیت را نشان ندادهاند.
اهداف
تعیین تاثیرات مفید و خطرناک واکسن هپاتیت B و یک سری از واکسیناسیون تقویتشده در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین ، پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه کلیه در کاکرین ، پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین در کتابخانه کاکرین (شماره 1، 2002)، PubMed/MEDLINE (1966 تا جولای 2003)، EMBASE (1985 تا نوامبر 2003)، Current Clinical Practice Guidelines (راهنمای ایمنسازی کانادا و راهنمای نظارت بر بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن) و Science Citation Index و همچنین مجلات، چکیدههای منتشرشده و فهرست منابع مقالات را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده که واکسن پلاسما را با دارونما (placebo)، واکسن نوترکیب را با دارونما، واکسن نوترکیب را با واکسن پلاسما و یک سری واکسیناسیون تقویتشده (یعنی بیشاز سه تلقیح (inoculation)) را با سه تلقیح واکسن در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
معیارهای پیامد اولیه شامل تشکیل آنتیبادیهای ویروس هپاتیت B و عفونتها در بیماران بودند، درحالیکه پیامدهای ثانویه عبارت بودند از عوارض جانبی، عوارض مرتبط با کبد و مرگومیر. مدل اثرات تصادفی (random-effects model) استفاده شدند و نسبت خطر و 95% فواصل اطمینان (RR و 95% CI) گزارش شدند.
نتایج اصلی
ما هفت کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده را وارد کردیم. هیچکدام کیفیت بالایی نداشتند. واکسن پلاسما در دستیابی به آنتیبادیهای هپاتیت B بهطور قابل توجهی موثرتر از دارونما بود (RR: 23.0؛ 95% CI؛ 14.39 تا 36.76، 3 کارآزمایی). ما هیچ تفاوت معنیداری را از نظر آماری میان واکسن پلاسما یا دارونما در مورد عفونتهای ویروس هپاتیت B نیافتیم (RR: 0.50؛ 95% CI؛ 0.20 تا 1.24). ما هیچ تفاوت معنیداری را از نظر آماری میان واکسن نوترکیب و واکسن پلاسما در دستیابی به آنتیبادیهای هپاتیت B شناسایی نکردیم (RR: 0.65؛ 95% CI؛ 0.28 تا 1.53، 2 کارآزمایی). ناهمگونی قابل توجه بود و به نظر میرسید که مربوط به دوز واکسن بوده باشد. دو کارآزمایی، استراتژی واکسن نوترکیب تقویتشده را بررسی کردند که از نظر ایجاد آنتیبادیهای هپاتیت B، از نظر آماری موثرتر از سهبار تلقیح واکسن نوترکیب نبود (RR: 1.36؛ 95% CI؛ 0.85 تا 2.16).
نتیجهگیریهای نویسندگان
واکسنهای مشتق از پلاسما در دستیابی به آنتیبادیهای هپاتیت B موثرتر از دارونما هستند، درحالیکه هیچ تفاوت آماری معنیداری میان واکسنهای نوترکیب و پلاسما مشاهده نشد. هیچ تفاوت معنیداری از نظر آماری در اثربخشی میان یک سری از واکسیناسیون تقویتشده در مقابل واکسیناسیونهای روتین با سه تلقیح واکسن نوترکیب مشاهده نشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
