بیحسی منطقهای موثر برای زایمان سزارین میتواند با هر دو روش نخاعی (spinal) یا اپیدورال (epidural) حاصل شود.
بیحسی نخاعی در مقایسه با اپیدورال، امکان شروع زودتر جراحی را فراهم میکند، اما نیاز به درمان افت فشار خون (hypotension) افزایش مییابد. هیچ تفاوتی در رابطه با میزان شکست، نیاز به مسکّن بیشتر حین جراحی، تبدیل به بیهوشی عمومی حین جراحی، رضایت مادر و مداخله برای نوزاد نشان داده نشد. وجود تفاوت در عوارض جانبی مانند سردرد پساز سوراخ شدن سختشامه (post dural puncture)، حالت تهوع و استفراغ، و عوارض پساز جراحی که نیاز به مداخله بیهوشی دارند، به دلیل تعداد کم موارد گزارششده، قابل نتیجهگیری نبودند. هیچ مطالعهای توانایی شیردهی و زمان لازم برای راه رفتن پساز جراحی را گزارش نکرد.
مطالعه چکیده کامل
زمانیکه خطرات و مزایای بیحسی منطقهای (بیحسی نخاعی یا اپیدورال) برای مادر و جنین در نظر گرفته شود، گزینه ارجح برای زایمان سزارین محسوب میشود. بیحسی نخاعی برای زایمان سزارین به دلیل سادگی تکنیک، تجویز سریع و شروع بیحسی، کاهش خطر سمیّت سیستمیک و افزایش تراکم بلوک بیحسی نخاعی، سودمند تلقی میشود.
اهداف
ارزیابی اثربخشی نسبی و عوارض جانبی بیحسی نخاعی در مقابل بیحسی اپیدورال در زنان تحت زایمان سزارین.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین (فوریه 2003) و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 1، 2003).
معیارهای انتخاب
انواع مطالعاتی که برای این مرور در نظر گرفته شدند، شامل تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده منتشرشدهای هستند که به مقایسه بیحسی نخاعی با اپیدورال برای زایمان سزارین پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کارآزماییها را برای ورود به این مرور ارزیابی کردند. نرمافزار Review Manager برای محاسبه تاثیر درمان استفاده شد که با نسبت خطر (relative risk; RR) و تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD)، با استفاده از یک مدل اثرات تصادفی (random-effects model) با 95% فواصل اطمینان (CI) نشان داده شدند.
نتایج اصلی
ده کارآزمایی (751 زن) معیارهای ورود را داشتند. هیچ تفاوتی میان تکنیکهای نخاعی و اپیدورال از نظر میزان شکست (RR: 0.98؛ 95% CI؛ 0.23 تا 4.24؛ چهار مطالعه)، نیاز به مسکّن بیشتر حین جراحی (RR: 0.88؛ 95% CI؛ 0.59 تا 1.32؛ پنج مطالعه)، نیاز به تبدیل به بیهوشی عمومی حین جراحی، رضایت مادر، نیاز به تسکین درد پساز جراحی و مداخله برای نوزاد مشاهده نشد. شروع بیحسی تا شروع جراحی در زنانی که برای زایمان سزارین، بیحسی نخاعی را دریافت کردند، کمتر بود (WMD؛ 7.91 دقیقه کمتر؛ 95% CI؛ 11.59- تا 4.23-؛ چهار مطالعه)، اما نیاز به درمان هیپوتانسیون افزایش یافت (RR: 1.23؛ 95% CI؛ 1.00 تا 1.51؛ شش مطالعه).
نتیجهگیریهای نویسندگان
هر دو روش نخاعی و اپیدورال نشان دادهاند که بیحسی موثری را برای زایمان سزارین فراهم میکنند. هر دو تکنیک با درجات متوسطی از رضایت مادر همراه هستند. بیحسی نخاعی زمان شروع اثر کوتاهتری دارد، اما در صورت استفاده از آن، احتمال بروز هیپوتانسیون بیشتر خواهد بود. در مورد عوارض جانبی حین جراحی و مشکلات پساز جراحی نمیتوان نتیجهگیری کرد زیرا بروز آنها کم بوده و/یا گزارش نشدند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
