اولانزاپین عضلانی یا ولوتب برای افراد مبتلا به اختلال/آشفتگی حاد و مشکوک به ابتلا به بیماری‌های روانی جدی

چهار کارآزمایی‌، اولانزاپین عضلانی را با دارونما (placebo) عضلانی مقایسه کردند (در مجموع 769 بیمار؛ 217 نفر به دارونما اختصاص یافتند). تعداد کمتری از افرادی که اولانزاپین عضلانی دریافت کردند، در مقایسه با دارونما، تا 2 ساعت «هیچ پاسخ مهمی» را نشان ندادند (4 RCT؛ n=769؛ RR: 0.49؛ 95% CI؛ 0.42 تا 0.59، NNT: 4؛ 95% CI؛ 3 تا 5) و اولانزاپین عضلانی به اندازه دارونما قابل قبول بود (2 RCT؛ n=354؛ RR برای ترک زودهنگام مطالعه: 0.31؛ 95% CI؛ 0.06 تا 1.55). افرادی که اولانزاپین عضلانی را در مقایسه با دارونما دریافت کردند، به تزریق‌های اضافی بسیار کمتری پس‌از دوز اولیه نیاز داشتند (4 RCT؛ n=774؛ RR: 0.48؛ 95% CI؛ 0.40 تا 0.58، NNT: 4؛ 95% CI؛ 4 تا 5). به نظر نمی‌رسید اولانزاپین عضلانی با عوارض خارج هرمی مرتبط بود (4 RCT؛ n=570؛ RR برای هرگونه عارضه جانبی که نیاز به داروی آنتی‌کولینرژیک در 24 ساعت اول داشته باشد: 1.27؛ 95% CI؛0.49 تا 3.26).

دو کارآزمایی‌، اولانزاپین عضلانی را با هالوپریدول عضلانی مقایسه کردند (در مجموع 482؛ 166 نفر به دریافت هالوپریدول اختصاص یافتند). مطالعات هیچ تفاوتی را میان اولانزاپین عضلانی و هالوپریدول تا 2 ساعت برای پیامد «عدم پاسخ بالینی مهم» نشان ندادند (2 RCT؛ n=482؛ RR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.73 تا 1.38) و هم‌چنین تفاوتی برای نیاز به تزریق مکرر عضلانی وجود نداشت (2 RCT؛ n=482؛ RR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.71 تا 1.38). تعداد بیشتری از افراد تحت درمان با هالوپریدول در مقایسه با گروه اولانزاپین عضلانی در دوره پنج روزه خوراکی دچار آکاتیزیا (بی‌قراری حرکتی) شدند (1 RCT؛ n=257؛ RR: 0.51؛ 95% CI؛ 0.32 تا 0.80، NNT: 6؛ 95% CI؛ 5 تا 15) و تعداد کمتری از افراد اختصاص یافته به گروه اولانزاپین عضلانی در مقایسه با بیمارانی که هالوپریدول عضلانی دریافت کردند، تا 24 ساعت به داروی آنتی‌کولینرژیک نیاز داشتند (2 RCT؛ n=432؛ RR: 0.20؛ 95% CI؛ 0.09 تا 0.44، NNT: 8؛ 95% CI؛ 7 تا 11).

دو کارآزمایی‌، اولانزاپین عضلانی را با لورازپام عضلانی مقایسه کردند (در مجموع 355 نفر، 119 نفر در گروه لورازپام قرار گرفتند). برای پیامد «عدم پاسخ بالینی مهم»، هیچ تفاوتی در 2 ساعت میان افرادی که اولانزاپین عضلانی دریافت کردند و بیماران در گروه لورازپام وجود نداشت (2 RCT؛ n=355؛ RR: 92؛ 95% CI؛ 0.66 تا 1.30)، اما تعداد کمتری از افرادی که در گروه اولانزاپین عضلانی بودند، در مقایسه با افرادی که لورازپام عضلانی دریافت کردند، نیاز به تزریق اضافی در 24 ساعت داشتند (2 RCT؛ n=355؛ RR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.49 تا 0.95، NNT 10؛ 95% CI؛ 6 تا 59). افرادی که اولانزاپین عضلانی دریافت ‌کردند، نسبت به افرادی که لورازپام مصرف ‌کردند، کمتر احتمال داشت که دچار عوارض جانبی ناشی از درمان شوند (1 RCT؛ n=150؛ RR در 24 ساعت: 0.62؛ 95% CI؛ 0.43 تا 0.89، NNT: 5؛ 95% CI؛ 4 تا 17) و در مدت زمان مشابه، تفاوت بارزی در استفاده از داروهای آنتی‌کولینرژیک میان گروه‌ها وجود نداشت (1 RCT؛ n=150؛ RR: 1.16؛ 95% CI؛ 0.38 تا 3.58).

هیچ مطالعه‌ای پیامدهای مربوط به بیمارستان و استفاده از خدمات درمانی را گزارش نکرد. هم‌چنین هیچ گزارشی در مورد مسائل مربوط به رضایت از مراقبت یا خودکشی، خودآزاری یا آسیب به دیگران ارائه نشد. هیچ مطالعه‌ای فرم دهانی-حل‌شونده اولانزاپین را ارزیابی نکرد.