مخلوط هلیوم و اکسیژن (هلیوکس (heliox)) ممکن است تنفس را آسانتر کند، اما شواهد کافی از کارآزماییها وجود ندارد که نشان دهد این مخلوطها میتوانند حملات COPD (بیماری مزمن انسدادی ریه) را تسکین بخشند یا خیر.
مطالعه چکیده کامل
مخلوطهای هلیوم-اکسیژن، با توجه به خواص چگالی پائین آنها، پتانسیل کاهش کار تنفس و احتمالا جلوگیری از نیاز به لولهگذاری و تهویه مکانیکی را در بیماران مبتلا به نارسایی تنفسی دارند.
اهداف
تعیین تاثیر افزودن مخلوط هلیوم/اکسیژن (هلیوکس (heliox)) به مراقبتهای طبی استاندارد در طول تشدید حاد بیماری انسدادی مزمن ریه (chronic obstructive pulmonary disease; COPD) تحت ونتیلاسیون و بدون ونتیلاسیون.
روشهای جستوجو
با جستوجو در پایگاه ثبت آسم در گروه راههای هوایی در کاکرین، کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده شناسایی شدند. با نویسندگان اصلی و کارشناسان تماس گرفته شد. منابع مطالعات واردشده و حذفشده، مرورها و متون علمی شناختهشده نیز جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی برای ورود انتخاب شدند که درمان با هلیوکس را با دارونما (placebo) (اکسیژن یا هوا) در کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در بزرگسالان مبتلا به تشدید COPD مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادههای تمام کارآزماییها با استفاده از Review Manager (نسخه 4.1) ترکیب شدند. ما برای محاسبه موارد زیر برنامهریزی کردیم: 1) تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD) اثرات تصادفی (random effects)، با 95% فواصل اطمینان (95% CI)، 2) همگونی اندازههای تاثیرگذاری (effect size) مداخله با روش Dersimonian و Laird با p<0.1 بهعنوان نقطه برش (cut point) برای بررسی معنیداری، و 3) آنالیز حساسیت روی مخلوطهای مختلف هلیوم-اکسیژن (80/20 در مقابل 70/30)، و 4) کیفیت روششناسی (score Jadad > 2 در مقابل < 3). یک جستوجوی بهروزشده که در سپتامبر 2002 انجام شد، یک مطالعه دیگر را که از مطالعه حذف شده بود، شناسایی کرد.
نتایج اصلی
چهار مطالعه که همگی بین سالهای 1997 و 2000 منتشر شدند، معیارهای ورود را داشتند. دو مطالعه، هلیوکس-اکسیژن را در مقابل هوا-اکسیژن در بیماران مبتلا به COPD جبراننشده که به دستگاه ونتیلاسیون متصل نبودند، مقایسه کردند. یک مطالعه در بیماران تحت تهویه مکانیکی و یک مطالعه در بیماران تحت تهویه غیرتهاجمی با حمایت فشاری (noninvasive pressure support ventilation; NIPSV) انجام شدند. دادهها فقط از دو مورد از مطالعات قابل دستیابی بودند. یکی از آنها یک مطالعه متقاطع (crossover) تصادفیسازیشده با نسبت 70:30 از هلیوم-اکسیژن در مقابل هوا-اکسیژن بود که نوزده بیمار مبتلا به COPD حاد شدید را وارد کردند که به دلیل NIPSV در بخش مراقبتهای ویژه بستری شدند. در بیمارانی که هلیوکس دریافت کردند، PCO2 شریانی بیشتر کاهش یافت؛ WMD؛ 0.8 کیلوپاسکال (95% CI؛ 0.26 تا 1.34-). مورد دوم، یک کارآزمایی شامل 47 بیمار مبتلا به COPD حاد بود، که به بخش اورژانس مراجعه کردند و بهصورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول، آلبوترول و ایپراتروپیوم بروماید را با استفاده از 80% هلیوم و 20% اکسیژن یا هوای فشرده بهعنوان گاز محرک، بهصورت نبولایزر استنشاقی دریافت کردند. درمانها در زمانهای 0، 20، 40 و 120 دقیقه پساز تصادفیسازی انجام شدند. هیچ تفاوت معنیداری در تغییر FEV1 و FVC میان دو گروه در هر دو نقطه زمانی 1 و 2 ساعت وجود نداشت، اگرچه بهبودی کوچک در FEF 25-75 در گروه هلیوکس بهطور معنیداری بیشتر از گروه هوا بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر شواهد کافی برای حمایت از استفاده از مخلوطهای هلیوم-اکسیژن برای درمان تشدید حاد COPD در بیماران تحت تهویه مکانیکی یا بدون تهویه مکانیکی وجود ندارد. انجام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده با طراحی مناسب که هدف نهایی آنها اجتناب از کاربرد تهویه مکانیکی باشد، ممکن است توجیهپذیر باشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
