استفاده ساده از یکبار تزریق روزانه انسولین علاوهبر عوامل خوراکی هیپوگلیسمی، ممکن است شروع درمان با انسولین را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تسهیل کند. این مرور، 20 کارآزمایی را شامل 1,811 شرکتکننده بررسی کرد که به مقایسه تکدرمانی انسولین در مقابل مصرف انسولین در ترکیب با عوامل خوراکی هیپوگلیسمی (oral hypoglycaemic agents; OHA) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که به انسولین نیاز دارند، پرداختند. نتایج نشان میدهند که رژیم درمانی ترکیبی انسولین NPH و عامل خوراکی هیپوگلیسمی هنگام خواب، کنترل مشابهی را با درمان تکدارویی با انسولین در سطح قند خون فراهم میکند. بهدلیل کمبود مطالعات، هنوز مشخص نیست که رژیمهای ترکیبی انسولین-OHA همراه با فقط متفورمین (metformin) نسبت به رژیمهای حاوی متفورمین بههمراه سولفونیلاوره (sulphonylurea) برتری دارند یا خیر. در بیشتر موارد، هیچ تفاوت معنیداری در میزان بروز حوادث هیپوگلیسمی میان تکدرمانی با انسولین و درمان ترکیبی انسولین و OHA مشاهده نشد. هیچ مطالعهای میزان بروز عوارض یا مرگومیر مرتبط با دیابت را ارزیابی نکرد.
مطالعه چکیده کامل
هنوز مشخص نیست که بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که علیرغم مصرف حداکثری عوامل خوراکی هیپوگلیسمی (oral hypoglycaemic agents; OHA)، همچنان با کنترل ضعیف سطح قند خون مواجه هستند، باید انسولین را بهعنوان تکدرمانی (monotherapy) آغاز کنند یا ترکیب انسولین و عوامل خوراکی هیپوگلیسمی (درمان ترکیبی انسولین-OHA) را دریافت کنند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات درمان تکدارویی با انسولین در مقایسه با درمان ترکیبی با انسولین-OHA.
روشهای جستوجو
مطالعات واجد شرایط از طریق جستوجو در MEDLINE؛ EMBASE و
کتابخانه کاکرین
شناسایی شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) با طول دوره پیگیری حداقل 2 ماه که به مقایسه تکدرمانی با انسولین (تمامی طراحیهای درمانی) با درمان ترکیبی انسولین-OHA پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
استخراج دادهها و ارزیابی کیفیت مطالعه توسط سه نویسنده و بهصورت دو به دو انجام گرفتند.
نتایج اصلی
بیست RCT (میانگین طول دوره کارآزماییها: 10 ماه) شامل 1,811 شرکتکننده، با میانگین سنی 59.8 سال و میانگین مدت زمان ابتلا به دیابت 9.6 سال، وارد شدند. بهطور کلی، کیفیت روششناسی (methodology) مطالعات در سطح پائین بود. بیست و هشت مقایسه در این 20 مورد RCT، براساس ملاحظات بالینی دستهبندی شدند. هیچ مطالعهای میزان عوارض و مرگومیر مرتبط با دیابت، یا میزان کلی مرگومیر را ارزیابی نکرد. از 13 مطالعه (21 مقایسه)، دادههای کافی برای محاسبه تاثیرات تجمعی بر کنترل سطح قند خون به دست آمدند. درمان ترکیبی انسولین-OHA در مقایسه با درمان تکدارویی با انسولین فقط زمانی دارای مزایایی با اهمیت آماری در کنترل سطح قند خون بود که تکدرمانی با انسولین NPH بهصورت تزریق یکبار در روز اعمال شد. برعکس، تکدرمانی با انسولین بهصورت دوبار در روز (NPH یا انسولین مخلوط) نسبت به رژیمهای درمانی ترکیبی انسولین-OHA، کنترل بهتری را برای سطح قند خون فراهم آورد که در آنها انسولین بهصورت تزریق تکدوز صبحگاهی تجویز شد. در مقایسههای مرسومتر، رژیمهای درمانی که از OHAها بههمراه انسولین NPH هنگام خواب استفاده کردند، کنترل مشابهی را در سطح قند خون با درمان تکدارویی با انسولین (که بهصورت دوبار در روز یا تزریقهای متعدد روزانه تجویز شد) ارائه دادند. بهطور کلی، درمان ترکیبی انسولین-OHA در مقایسه با تکدرمانی با انسولین، با کاهش نسبی 43% در کل نیاز روزانه به انسولین همراه بود. از میان 14 مطالعه (شامل 22 مقایسه) که هیپوگلیسمی را گزارش کردند، 13 مطالعه هیچگونه تفاوت معنیداری را در فراوانی هیپوگلیسمی علامتدار یا بیوشیمیایی میان رژیمهای انسولین و درمان ترکیبی نشان ندادند. همچنین، هیچ تفاوت معنیداری در مسائل مرتبط با کیفیت زندگی مشاهده نشد. درمان ترکیبی با انسولین NPH هنگام خواب، در مقایسه با درمان تکدارویی با انسولین، مشروط بر اینکه متفورمین (metformin) با یا بدون سولفونیلاوره (sulphonylurea) استفاده شده باشد، افزایش وزن کمتری را بههمراه داشت، که این تفاوت از اهمیت آماری برخوردار بود. در مقایسههای دیگر، هیچ تفاوت معنیداری در رابطه با افزایش وزن مشاهده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
استفاده از انسولین NPH هنگام خواب همراه با عوامل خوراکی هیپوگلیسمی، کنترل مشابهی را با تکدرمانی با انسولین در سطح قند خون ایجاد میکند و در صورت استفاده از متفورمین، با افزایش وزن کمتری همراه است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
