این مرور سیستماتیک انجام شد تا بررسی شود که تجویز فولات برای افراد مبتلا به اختلالات افسردگی، نشانههای افسردگی آنها را کاهش میدهد یا خیر. سه کارآزمایی تصادفیسازیشده شناسایی شدند که در مجموع شامل 247 بیمار بودند. در هر سه کارآزمایی، فولات به خوبی تحمل شد. در دو مورد از این کارآزماییها، فولات به دیگر داروهای ضدافسردگی افزوده شد و شواهد محدودی به دست آمد که فولات کمک کرد. در کارآزمایی سوم، فولات با ترازودون، یک داروی ضدافسردگی، مقایسه شد. هیچ تفاوتی دیده نشد. بنابراین شواهد محدودی وجود دارد که افزودن فولات به دیگر داروهای ضدافسردگی ممکن است مفید باشد، اما پیشاز اینکه بیماران و پزشکان بتوانند از مفید بودن آن مطمئن شوند، انجام کارآزماییهای بزرگتری مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
تعدادی مداخله موثر برای درمان افسردگی وجود دارند. این امکان وجود دارد که اثربخشی این درمانها با استفاده از درمانهای کمکی مانند فولات بیشتر بهبود یابد.
اهداف
1. تعیین اثربخشی فولات در درمان افسردگی
2. تعیین عوارض جانبی و قابلیت پذیرش درمان با فولات.
روشهای جستوجو
پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) و پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه افسردگی، اضطراب و اختلال روانی در سازمان همکاری کاکرین (CCDANCTR-Studies و CCDANCTR-References - انجامشده در 12/5/2005) جستوجو شدند. فهرست منابع مقالات مرتبط و کتابهای درسی اصلی اختلالات عاطفی بررسی شدند. با متخصصان این حوزه و شرکتهای داروسازی در مورد مطالب منتشرنشده تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که درمان با اسید فولیک یا 5'-متیلتتراهیدروفولیک اسید (methyltetrahydrofolic acid) را با یک درمان جایگزین، چه داروی ضدافسردگی دیگر یا دارونما (placebo)، برای بیمارانی مقایسه کردند که اختلال افسردگی در آنها تشخیص داده شد (تشخیص براساس معیارهای صریح).
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط دو نویسنده بهطور مستقل از هم از گزارشهای اصلی استخراج شدند. آنالیز آماری با استفاده از نرمافزار Review Manager نسخه 4.1 انجام شد.
نتایج اصلی
سه کارآزمایی با مجموع 247 شرکتکننده وارد شدند. دو مطالعه شامل 151 بیمار، استفاده از فولات را علاوه بر دیگر درمانها ارزیابی کردند و دریافتند که افزودن فولات، نمرات مقیاس رتبهبندی افسردگی همیلتون (Hamilton Depression Rating Scale; HDRS) را بهطور متوسط 2.65 امتیاز بیشتر کاهش میدهد (95% فاصله اطمینان: 0.38 تا 4.93). تعداد کمتری از بیماران تحت درمان با فولات، کاهش کمتر از 50% را در نمره HDRS خود در ده هفته نشان دادند (نسبت خطر (relative risk; RR): 0.47؛ 95% CI؛ 0.24 تا 0.92). تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT) با فولات برای اینکه یک فرد بیشتر، کاهش 50% را در این مقیاس نشان دهد، 5 نفر بود (95% فاصله اطمینان: 4 تا 33). یک مطالعه شامل 96 بیمار، استفاده از فولات را به جای داروی ضدافسردگی ترازودون ارزیابی کرد و مزیت قابل توجهی را از استفاده از فولات نشان نداد. کارآزماییهای شناساییشده هیچ شواهدی را مبنی بر وجود مشکل در مورد قابلیت پذیرش یا بیخطری (safety) مصرف فولات پیدا نکردند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد محدود موجود نشان میدهد که فولات ممکن است نقش بالقوهای به عنوان مکمل دیگر درمانهای افسردگی داشته باشد. در حال حاضر مشخص نیست که این موضوع هم برای افرادی که سطح فولات طبیعی دارند و هم برای افرادی که کمبود فولات دارند، صدق کند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
