تحریک الکتریکی یک درمان بالقوه برای بهبودی در بازیابی کنترل حرکت و توانایی عملکردی پساز سکته مغزی است، اما نتایج این مرور قطعی نیستند. بسیاری از افراد پساز سکته مغزی قادر به استفاده از اندام آسیبدیده خود در فعالیتهای روزمره مانند راه رفتن، بالا رفتن/پائین آمدن از پلهها، شستن مو یا باز کردن در شیشه قهوه نیستند. یکی از راههای بهبود نقاهت میتواند تمرین دادن عضلات آسیبدیده با استفاده از تحریک الکتریکی باشد. این مرور، یافتههای 24 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده را در مورد تحریک الکتریکی ارائهشده برای بهبودی در توانایی حرکت داوطلبانه اندام آسیبدیده و/یا استفاده از اندام آسیبدیده در فعالیتهای روزمره بررسی کرد. شواهد موجود نشان میدهد که وقتی تحریک الکتریکی با عدم درمان مقایسه میشود، ممکن است تاثیر کمی بر برخی از جنبههای عملکرد بیمار به نفع تحریک الکتریکی وجود داشته باشد. بااینحال، اکثر یافتهها به نفع تحریک الکتریکی زمانی یافت شد که با گروهی از بیماران دچار سکته مغزی که هیچ درمانی دریافت نکردند، مقایسه شد و برای همه پیامدهای بررسیشده به جز دو مورد، هیچ تفاوتی میان تحریک الکتریکی و دارونما (placebo) یا میان تحریک الکتریکی و نوع دیگری از فیزیوتراپی وجود نداشت. این مرور همچنین نشان داد که تفاوتهای زیادی میان کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده از نظر نوع بیماران دچار سکته مغزی که در آنها شرکت داده شدند، دوزهای تحریک الکتریکی و معیارهای پیامد مورد استفاده وجود دارند. این بدان معناست که بسیاری از مقایسههای انجامشده در این مرور مربوط به یک کارآزمایی تصادفیسازیشده بودند، نه دو یا چند کارآزمایی. علاوهبر این، تعداد شرکتکنندگان در کارآزماییها نسبتا کم بودند. بنابراین نتایج این مرور باید با احتیاط تفسیر شوند.
مطالعه چکیده کامل
تحریک الکتریکی (electrostimulation) ممکن است با ارائه باز-آموزی عصبیعضلانی، توانایی حرکتی پساز سکته مغزی را بهبود بخشد.
اهداف
یافتن اینکه تحریک الکتریکی، توانایی حرکتی عملکردی و توانایی انجام فعالیتهای روزمره زندگی را بهبود میبخشد یا خیر.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جستوجو در آگوست 2005)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین، شماره 1، 2004)، MEDLINE (1966 تا ژانویه 2004)، EMBASE (1980 تا ژانویه 2004)، CINAHL (1982 تا ژانویه 2004)، AMED - بانک اطلاعاتی طب مکمل و وابسته (1985 تا ژانویه 2004)، بانک اطلاعاتی شواهد فیزیوتراپی (PEDro)، REHABDATA و نمایه استنادی علوم ISI (1981 تا 2003) جستوجو کردیم. درخواستی را در فهرست ایمیل PHYSIO ثبت کردیم و با نویسندگان مطالعات مرتبط تماس گرفتیم تا هرگونه مطالعه منتشرنشده یا در حال انجام را استخراج کنیم، فهرست منابع کارآزماییهای واردشده را جستوجو کرده و با محققان کارآزمایی تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در مورد تحریک الکتریکی اعمالشده به سیستم عصبیعضلانی محیطی که برای بهبود کنترل حرکات ارادی، توانایی حرکتی عملکردی و فعالیتهای زندگی روزمره طراحی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کارآزماییها را برای ورود به این مرور انتخاب کرده، کیفیت آنها را ارزیابی کرده، و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
از 2077 منبع شناساییشده، 24 کارآزمایی در این مرور گنجانده شدند. این مرور نشان داد که تحریک الکتریکی در مقایسه با عدم درمان، برخی از جنبههای توانایی حرکتی عملکردی و برخی از جنبههای اختلال حرکتی و طبیعی بودن حرکت را بهبود بخشید. علاوهبر این، تفاوت معنیداری به نفع عدم درمان در مقایسه با تحریک الکتریکی برای یکی از جنبههای توانایی حرکتی عملکردی به دست آمد. این مرور نشان داد که تحریک الکتریکی در مقایسه با دارونما (placebo)، جنبهای از توانایی حرکتی عملکردی را بهبود بخشید. این مرور نشان داد که تحریک الکتریکی در مقایسه با فیزیوتراپی مرسوم، جنبهای از اختلال حرکتی را بهبود بخشید. هیچ تفاوت آماری معنیداری میان تحریک الکتریکی و درمان کنترل برای دیگر پیامدها وجود نداشت. بااینحال، این نتایج باید با توجه به موارد زیر تفسیر شوند: (1) اکثر آنالیزها فقط شامل یک کارآزمایی بودند؛ (2) بین کارآزماییهای واردشده از نظر زمان پساز وقوع سکته مغزی، سطح نقص عملکردی و دوز تحریک الکتریکی تفاوت وجود داشت؛ و (3) احتمال سوگیری انتخاب (selection bias) و سوگیری تشخیص (detection bias) در اکثر کارآزماییهای واردشده.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر، دادههای قوی و کافی برای اطلاعرسانی در مورد استفاده بالینی از تحریک الکتریکی برای باز-آموزی عصبیعضلانی وجود ندارد. برای پاسخ به سوالات خاص در مورد نوع تحریک الکتریکی که ممکن است بیشترین اثربخشی را داشته باشد، در چه دوزی و در چه زمانی پساز وقوع سکته مغزی ارائه شود، انجام تحقیقات بیشتر لازم است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
