لنفوم سرطانی است که از غدد لنفاوی شروع میشود. این بیماری را میتوان با شیمیدرمانی (داروهای ضدسرطان) درمان کرد، اما این روش سیستم ایمنی را مختل کرده و تعداد گلبولهای سفید را کاهش میدهد. این وضعیت میتواند خطر ابتلا به عفونت را در فرد افزایش داده و میزان شیمیدرمانی قابل تجویز را محدود کند. فاکتورهای محرک گرانولوپوزیس (GSF) میتوانند تولید گلبولهای سفید بدن را افزایش دهند. این مرور نشان داد که درمان با GSF در افراد مبتلا به لنفوم و تحت شیمیدرمانی، تعداد گلبولهای سفید را افزایش داده و خطر عفونت را کاهش میدهد. بااینحال، درمان با GSF بقای بیماران را بهبود نبخشید. برای بهبودی در درمانهای GSF، به انجام تحقیقات بیشتری نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
فاکتورهای محرک گرانولوپوزیس، مانند فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت (G-CSF) و فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت-ماکروفاژ (GM-CSF)، برای پیشگیری از بروز نوتروپنی تبدار و عفونت در بیمارانی که تحت درمان لنفوم بدخیم قرار میگیرند، استفاده میشوند. این سوال که G-CSF و GM-CSF شدت دوز، پاسخ تومور و بقای کلی را در این جمعیت بیمار بهبود میبخشند یا خیر، هنوز پاسخ داده نشده است. از آنجاییکه نتایج حاصل از مطالعات منفرد قطعی نیستند، یک مرور سیستماتیک انجام شد.
اهداف
تعیین اثربخشی G-CSF و GM-CSF در بیماران مبتلا به لنفوم بدخیم با توجه به پیشگیری از نوتروپنی، نوتروپنی تبدار و عفونت؛ ارتقای سطح کیفیت زندگی، پایبندی به پروتکل درمانی، پاسخ تومور به درمان، رهایی از شکست درمان (freedom from treatment failure; FFTF) و بقای کلی (overall survival; OS)؛ و عوارض جانبی.
روشهای جستوجو
ما کتابخانه کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ CancerLit و دیگر بانکهای اطلاعاتی منابع علمی مرتبط؛ بانکهای اطلاعاتی اینترنتی مربوط به کارآزماییهای در حال انجام؛ و مجموعه مقالات کنفرانسهای انجمن انکولوژی بالینی آمریکا و انجمن هماتولوژی آمریکا (2007-1980) را جستوجو کردیم. ما متن کامل و چکیده مقالات و همچنین دادههای منتشرنشده را وارد کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای وارد شدند که پروفیلاکسی با G-CSF یا GM-CSF را در مقابل دارونما (placebo)/عدم پروفیلاکسی در بیماران بزرگسال مبتلا به لنفوم بدخیم تحت شیمیدرمانی مقایسه کردند. هر دو گروه مورد مطالعه میبایست شیمیدرمانی و مراقبتهای حمایتی یکسانی را دریافت کرده باشند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
ارزیابی واجد شرایط بودن و کیفیت کارآزمایی، استخراج دادهها و آنالیز آنها توسط دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم انجام شدند. برای به دست آوردن دادههای ازدسترفته با نویسندگان تماس گرفته شد.
نتایج اصلی
ما 13 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده واجد شرایط را با 2607 بیمار تصادفیسازیشده وارد کردیم. هم G-CSF و هم GM-CSF در مقایسه با عدم پروفیلاکسی، بقای کلی (نسبت خطر (hazard ratio): 0.97؛ 95% CI؛ 0.87 تا 1.09) یا FFTF (نسبت خطر: 1.11؛ 95% CI؛ 0.91 تا 1.35) را بهبود نبخشیدند. پروفیلاکسی بهطور قابل توجهی نسبت خطر (RR) را برای نوتروپنی شدید (RR: 0.67؛ 95% CI؛ 0.60 تا 0.73)، نوتروپنی تبدار (RR: 0.74؛ 95% CI؛ 0.62 تا 0.89) و عفونت (RR: 0.74؛ 95% CI؛ 0.64 تا 0.85) کاهش داد. هیچ شواهد وجود نداشت که نشان دهد G-CSF یا GM-CSF تعداد بیماران نیازمند به آنتیبیوتیک داخل وریدی را کاهش دادند (RR: 0.82؛ 95% CI؛ 0.57 تا 1.18)؛ مرگومیر مرتبط با عفونت را کم کردند (RR: 0.93؛ 95% CI؛ 0.51 تا 1.71)؛ یا پاسخ کامل تومور را به درمان بهبود بخشیدند (RR: 1.03؛ 95% CI؛ 0.95 تا 1.10). یک مطالعه پارامترهای کیفیت زندگی را ارزیابی کرد و هیچ تفاوتی را میان گروههای درمانی نیافت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
هنگامیکه G-CSF و GM-CSF بهعنوان پیشگیری در بیماران مبتلا به لنفوم بدخیم تحت شیمیدرمانی متداول استفاده میشوند، خطر بروز نوتروپنی، نوتروپنی تبدار و عفونت را کاهش میدهند. بااینحال، براساس نتایج کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای که در حال حاضر موجود هستند، هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد G-CSF یا GM-CSF از نظر پاسخ کامل تومور به درمان، FFTF یا OS مزیت قابل توجهی را ارائه میدهند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
