D-سیکلوسرین یک آنتیبیوتیک وسیعالطیف است که قبلا در دوزهای بالا (500 تا 1000 میلیگرم در روز) برای درمان سل (TB) استفاده میشد. پیشنهاد شده که D-سیکلوسرین ممکن است از طریق تاثیرات مطلوب خود بر عملکرد گیرنده ان-متیل-دی-آسپارتات (NMDA)، حافظه و دیگر فرایندهای شناختی را بهبود بخشد. استخراج نتایج از مراحل اول دو مطالعه متقاطع شامل D-سیکلوسرین برای بیماری آلزایمر امکانپذیر نبود و بنابراین متاآنالیزها براساس دو مطالعه 6 ماهه گروه موازی (parallel group) انجام شدند. فقدان تاثیر مثبت D-سیکلوسرین بر پیامدهای شناختی در کارآزماییهای بالینی کنترلشده با قدرت آماری بالا برای تشخیص یک تاثیر بالینی معنادار، به این معنی است که D-سیکلوسرین جایی در درمان بیماران مبتلا به آلزایمر ندارد.
مطالعه چکیده کامل
شواهد موجود از نقش گیرندههای NMDA در یادگیری و حافظه پشتیبانی میکنند. این موارد را میتوان توسط آنتیبیوتیک D-سیکلوسرین (D-cycloserine) بهگونهای تعدیل کرد که اثر ماده انتقالدهنده تحریکی گلوتامات افزایش یابد. نتایج مطالعهای روی افراد سالم که برای تقلید بیماری آلزایمر، تحت درمان با اسکوپولامین (scopolamine) قرار گرفتند، تاثیر مثبت D-سیکلوسرین را در دوزهای پائین نشان دادند.
اهداف
ارزیابی اثربخشی و بیخطری (safety) D-سیکلوسرین در بیماران مبتلا به آلزایمر.
روشهای جستوجو
کارآزماییها از جستوجو در پایگاههای ثبت تخصصی گروه دمانس و بهبود شناختی در کاکرین در 2 ژانویه 2004، با استفاده از عبارات «cycloserine» و «D-cycloserine» شناسایی شدند. این پایگاه ثبت شامل سوابقی از تمام بانکهای اطلاعاتی اصلی مراقبتهای سلامت است و مرتبا بهروزرسانی میشود.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده، دوسو کور (double blind) و بدون مخدوشسازی که D-سیکلوسرین را با یک درمان کنترل مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو مورد بزرگتر و دو مورد کوچکتر از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده شناسایی شدند. مقیاس برداشت کلی بالینی (Clinical Global Impression) در تمام مطالعات استفاده شد و یک معیار پیامد اولیه بود.
نتایج اصلی
استخراج نتایج از مراحل اول دو مطالعه متقاطع (crossover) امکانپذیر نبود و بنابراین متاآنالیزها براساس دو مطالعه 6 ماهه گروه موازی (parallel group) انجام شدند. هیچ نشانهای از تاثیر مثبت D-سیکلوسرین برای اعدادی که بهبودی را در 6 ماه نشان دادند، همانطور که توسط مقیاس برداشت کلی بالینی برای هر دوزی از آن ارزیابی شد، به دست نیامد. تعداد موارد ترک درمان به هر دلیلی پیشاز پایان درمان در 6 ماه، بهطور قابل توجهی به نفع دارونما در مقایسه با D-سیکلوسرین برای سطوح دوز 30 میلیگرم در روز (OR: 2.94؛ 95% CI؛ 1.52تا 5.70) و 100 میلیگرم در روز (OR: 3.23؛ 95% CI؛ 1.67 تا 6.25) (تعداد موارد ترک کمتر) بود. تفاوت معنیداری میان درمان (2، 10، 30، 100 یا 200 میلیگرم در روز) و دارونما از نظر تعداد موارد ترک درمان به دلیل عوارض جانبی تا شش ماه دیده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
فقدان تاثیر مثبت D-سیکلوسرین بر پیامدهای شناختی در کارآزماییهای بالینی کنترلشده با قدرت آماری بالا برای تشخیص یک تاثیر بالینی معنادار، به این معنی است که D-سیکلوسرین جایی در درمان بیماران مبتلا به آلزایمر ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
