عفونت حاد با هپاتیت ویروسی C معمولا هیچ علامتی ندارد، اما اغلب منجر به عفونت مزمن میشود. هپاتیت C مزمن در بیشتر موارد خوشخیم است، اما ممکن است به بیماری شدید و مرگومیر مرتبط با کبد منجر شود. این مرور هیچ تاثیر معنیداری را از گلوکوکورتیکواستروئیدها بر هپاتیت مزمن نیافت، اما مقدار دادهها اندک است. بر این اساس، شواهد کافی برای تائید یا رد تاثیرات مفید و مضر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C وجود ندارد. علاوهبر این، شواهد در مورد اینکه گلوکوکورتیکواستروئیدها میتوانند بهطور بیخطر برای دیگر بیماریها در بیماران مبتلا به هپاتیت C همزمان تجویز شود، نامشخص است. نویسندگان قادر به یافتن کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده در مورد تاثیر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C حاد نبودند.
مطالعه چکیده کامل
ویروس هپاتیت C ممکن است باعث التهاب و فیبروز کبد شود. مشخص نیست که گلوکوکورتیکواستروئیدها برای بیماران مبتلا به عفونت هپاتیت C مفید هستند یا مضر.
اهداف
اهداف عبارت بودند از ارزیابی تاثیرات مفید و مضر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای بیماران مبتلا به عفونت حاد یا مزمن هپاتیت C با یا بدون اختلالات خودایمنی مرتبط با هپاتیت C.
روشهای جستوجو
جستوجوها در پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده هپاتوبیلیاری در کاکرین ، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( CENTRAL )، MEDLINE ؛ EMBASE و فهرست منابع مقالات مرتبط و جستوجوی دستی در مجلات مربوطه در جولای 2003 انجام شدند. با نویسندگان اصلی کارآزماییهای بالینی تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده که به بررسی استفاده از گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C ویروسی - حاد یا مزمن با یا بدون اختلالات خودایمنی - پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط یک نویسنده مرور استخراج شده و توسط دیگری کنترل شدند. در صورت عدم انتشار دادههای مربوطه، اطلاعات بیشتر از طریق مکاتبه با محقق اصلی کارآزمایی درخواست شد. اختلافنظرها پیشاز متاآنالیز، با بحث حلوفصل شدند.
نتایج اصلی
هشت کارآزمایی، 384 بیمار مبتلا به هپاتیت C مزمن را بهصورت تصادفی به گروههای گلوکوکورتیکواستروئیدها بههمراه اینترفرون در مقابل اینترفرون بههمراه دارونما (placebo)/عدم انجام مداخله، گلوکوکورتیکواستروئیدها در مقابل اینترفرون، یا گلوکوکورتیکواستروئیدها در مقابل دارونما تقسیم کردند. درمان با گلوکوکورتیکواستروئیدها بهعنوان پیشدرمان کوتاهمدت و به دنبال آن اینترفرون یا بهعنوان درمان موازی بلندمدت همراه با اینترفرون در مقابل تکدرمانی (monotherapy) با اینترفرون، هیچ تاثیر معنیداری بر مرگومیر (هیچ مرگی رخ نداد؛ 342 بیمار)، پاسخ ویروسی در شش ماه پیگیری (RR: 0.85؛ 95% CI؛ 0.52 تا 1.38؛ 38 بیمار) یا پاسخ بیوشیمیایی در شش ماه پیگیری (RR: 0.95؛ 95% CI؛ 0.84 تا 1.06؛ 307 بیمار) نداشت. تفاوت معنیداری در عوارض جانبی جدی میان درمان ترکیبی در مقابل تکدرمانی با اینترفرون دیده نشد (RR: 4.76؛ 95% CI؛ 0.24 تا 93.19؛ 342 بیمار). گلوکوکورتیکواستروئیدها در مقایسه با اینترفرون هیچ تاثیر معنیداری بر مرگومیر (RR: 2.33؛ 95% CI؛ 0.27 تا 17.80؛ 13 بیمار) یا پاسخ ویروسی در دوره پیگیری (RR: 1.17؛ 95% CI؛ 0.86 تا 1.58؛ 13 بیمار) نداشتند. ما هیچ کارآزماییای را در مورد تاثیر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C حاد نیافتیم.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای تائید یا رد تاثیرات مفید و مضر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C مزمن با یا بدون اختلالات خودایمنی وجود ندارد. این مرور قادر به رد عوارض جانبی جدی بالقوه گلوکوکورتیکواستروئیدها نیست. بنابراین، این مرور نمیتواند تعیین کند که گلوکوکورتیکواستروئیدها میتوانند برای مواردی که نیاز به گلوکوکورتیکواستروئید دارند، بدون آنالیز برای ویروس هپاتیت C، با خیال راحت تجویز شوند یا خیر. تاثیر گلوکوکورتیکواستروئیدها برای درمان هپاتیت C حاد در کارآزماییهای تصادفیسازیشده بررسی نشده است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
