بروز حمله حاد آسم در کودک اغلب منجر به بستری شدن در بیمارستان میشود. در بخش اورژانس، داروهای استروئیدی تجویز میشوند که ممکن است وضعیت کودک را بهبود بخشند و پساز چند ساعت تحت نظر بودن، امکان ترخیص او را فراهم کنند. بااینحال، برخی از کودکان نیاز به ادامه درمان در بیمارستان دارند. مرور مذکور، این سوال را مطرح کرد که «داروهای استروئیدی به کودکانی که به دلیل آسم در بیمارستان بستری میشوند، کمک میکنند؟» ما دریافتیم که استروئیدهای خوراکی یا داخل وریدی به کودکان کمک میکنند تا از آسم حاد بهبود یابند. این مزایا ممکن است شامل ترخیص زودتر یا طول بستری کوتاهتر در بیمارستان باشند. احتمال کمتری وجود داشت که کودکان در یک تا سه ماه پساز بستری شدن، دوباره به بیمارستان بازگردند. بااینحال، به دلیل تعداد محدود مطالعات موجود و داروهای مختلف مورد استفاده، شواهد چندان قانعکننده نبود. تحقیقات بیشتر باید بر بهترین داروهای مورد استفاده و بهترین روش تجویز تمرکز کنند.
مطالعه چکیده کامل
کورتیکواستروئیدهای سیستمیک بهطور معمول در مدیریت بالینی کودکان مبتلا به آسم حاد شدید استفاده میشوند. در مورد عامل درمانی، دوز و روش تجویز کورتیکواستروئید، اتفاقنظر وجود ندارد.
اهداف
تعیین مزیت استفاده از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک (خوراکی، داخل وریدی یا داخل عضلانی) در مقایسه با دارونما (placebo) و استروئیدهای استنشاقی در آسم حاد کودکان.
روشهای جستوجو
تمام کارآزماییهای کنترلشده از جستوجو در پایگاه ثبت گروه مروری راههای هوایی در کاکرین، جستوجوی دستی در مجلات تنفسی، فهرست منابع و تماس با متخصصان و شرکتهای داروسازی شناسایی شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی وارد شدند که یک کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده (RCT) را شامل کودکان 1 تا 18 سال مبتلا به آسم حاد شدید توصیف کردند که کورتیکواستروئیدهای خوراکی، استنشاقی، داخل وریدی یا داخل عضلانی را دریافت کردند. فقط مطالعاتی وارد شدند که در آنها بیماران نیاز به بستری در بیمارستان داشتند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده تمام دادهها را با استفاده از یک فرم استاندارد استخراج کردند. تمام دادهها، محاسبات عددی و برونیابیهای گرافیکی (graphic extrapolation) بهطور مستقل تائید شدند.
نتایج اصلی
هفت کارآزمایی با مجموع 426 کودک (274 مورد با پردنیزون خوراکی در مقابل دارونما (placebo)، 106 بیمار با استروئیدهای داخل وریدی در مقابل دارونما و 46 کودک با بودزوناید استنشاقی در مقابل پردنیزولون) وارد شدند. تعداد قابل توجهی از کودکان تحت درمان با استروئید، پساز پذیرش (>4 ساعت) با نسبت شانس (OR) برابر با 7.00 (95% CI: 2.98 تا 16.45) و NNT معادل با 3 (95% CI: 2 تا 8) زودهنگام مرخص شدند. طول مدت بستری در گروههای درمان با استروئید، با WMD برابر با 8.75- ساعت (95% CI؛ 19.23- تا 1.74) کوتاهتر بود. هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها در عملکرد ریوی یا مقادیر اشباع اکسیژن وجود نداشت. کودکانی که در بیمارستان با استروئیدها درمان شدند، احتمال کمتری داشت که در عرض یک تا سه ماه، با OR معادل 0.19 (95% CI: 0.07 تا 0.55) و NNT برابر با 3 (95% CI: 2 تا 7) دچار عود بیماری شوند. تنها مطالعه کوچکی که بودزوناید نبولایزشده را با پردنیزون خوراکی مقایسه کرد، نتوانست معادل بودن یا تفاوت میان هر درمان را نشان دهد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
کورتیکواستروئیدهای سیستمیک باعث بهبودیهایی در کودکانی میشوند که به دلیل آسم حاد در بیمارستان بستری شدند. مزایای آن میتواند شامل ترخیص زودتر و عود کمتر بیماری باشد. در حال حاضر، کورتیکواستروئیدهای استنشاقی یا نبولایزشده را نمیتوان معادل استروئیدهای سیستمیک توصیه کرد. انجام مطالعات بیشتر که دوزها و مسیرهای مختلف تجویز کورتیکواستروئیدها را بررسی کنند، درمان مطلوب را مشخص خواهند کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
