شواهد کافی در مورد تاثیرات میفپریستون (RU 486) برای القای زایمان وجود ندارد.
هورمون جنسی زنانه، پروژسترون، انقباضات رحمی را در دوران بارداری متوقف میکند. داروهایی مانند میفپریستون برای متوقف کردن عملکرد این هورمون، چه برای القای زایمان و چه برای خاتمه دادن به بارداری، استفاده شدهاند. مرور ده کارآزمایی (1108 زن) نشان داد که شواهد کافی برای حمایت از استفاده از میفپریستون برای القای زایمان وجود ندارد. اطلاعات کمی در مورد عوارض جانبی آن برای مادر یا نوزاد در دست است. بااینحال، شواهدی وجود دارد که نشان میدهد میفپریستون میتواند نیاز به انجام زایمان سزارین را کاهش دهد، بنابراین تحقیقات بیشتری لازم است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
هورمون استروئیدی، پروژسترون، انقباضات رحم باردار را در تمام مراحل بارداری مهار میکند. داروهای ضدپروژستین (از جمله میفپریستون (mifepristone)) برای خنثی کردن تاثیر پروژسترون توسعه یافتهاند و نقش شناختهشدهای در خاتمه دادن به بارداری در اوایل یا اواسط سهماهه سوم بارداری دارند. مطالعات حیوانی نشان دادهاند که میفپریستون ممکن است در القای زایمان در اواخر بارداری نیز نقش داشته باشد.
اهداف
تعیین تاثیرات میفپریستون برای آمادهسازی دهانه رحم یا القای زایمان در سه ماهه سوم بارداری.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین و فهرست منابع مقالات مرتبط (می 2009) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی که میفپریستون مورد استفاده را برای آمادهسازی دهانه رحم یا القای زایمان در سه ماهه سوم بارداری با دارونما (placebo)/عدم درمان یا دیگر روشهای القای زایمان مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
برای مقابله با حجم زیاد و پیچیدگی در دادههای کارآزماییهای مرتبط با القای زایمان، یک استراتژی ایجاد شد. این استراتژی شامل یک روش دو-مرحلهای برای استخراج دادهها بود. برای این بهروزرسانی، دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را بهدست آوردند.
نتایج اصلی
ده کارآزمایی (1108 زن) وارد شدند. زنان تحت درمان با میفپریستون در مقایسه با دارونما بیشتر احتمال داشت که در 48 ساعت وارد فاز زایمان شوند یا دهانه رحم مطلوبی داشته باشند (خطر نسبی (RR): 2.41؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.70 تا 3.42) و این اثر در 96 ساعت ادامه داشت (RR: 3.40؛ 95% CI؛ 1.96 تا 5.92). احتمال کمتری وجود داشت که آنها به تقویت فرایند زایمان با اکسیتوسین نیاز پیدا کنند (RR: 0.80؛ 95% CI؛ 0.66 تا 0.97). زنان تحت درمان با میفپریستون کمتر احتمال داشت که تحت زایمان سزارین قرار گیرند (RR: 0.74؛ 95% CI؛ 0.60 تا 0.92) اما بیشتر احتمال داشت که زایمان با ابزار کمکی داشته باشند (RR: 1.43؛ 95% CI؛ 1.04 تا 1.96). زنان دریافتکننده میفپریستون کمتر احتمال داشت که بهدلیل عدم موفقیت در القای زایمان، تحت زایمان سزارین قرار گیرند (RR: 0.40؛ 95% CI؛ 0.20 تا 0.80). شواهد کافی برای تائید یک دوز خاص وجود ندارد، اما به نظر میرسد یک دوز واحد 200 میلیگرمی از میفپریستون کمترین دوز موثر برای آمادهسازی دهانه رحم باشد (افزایش احتمال آمادهسازی دهانه رحم در 72 ساعت (RR: 2.13؛ 95% CI؛ 1.15 تا 3.97)). الگوهای غیرطبیعی ضربان قلب جنین پساز درمان با میفپریستون شایعتر بودند (RR: 1.85؛ 95% CI؛ 1.17 تا 2.93)، اما هیچ شواهدی از تفاوت در دیگر پیامدهای نوزادی وجود نداشت. اطلاعات کافی در مورد وقوع پارگی/باز شدن رحم در مطالعات بررسیشده وجود ندارد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اطلاعات کافی از کارآزماییهای بالینی برای حمایت از استفاده از میفپریستون برای القای زایمان در دسترس نیست. بااینحال، مطالعات نشان میدهند که میفپریستون در کاهش احتمال انجام زایمان سزارین ناشی از القای ناموفق زایمان، بهتر از دارونما عمل میکند؛ بنابراین، این موضوع ممکن است انجام کارآزماییهای آینده را برای مقایسه میفپریستون با داروهای معمول آمادهسازی دهانه رحم که در حال حاضر استفاده میشوند، توجیه کند. اطلاعات کمی در مورد تاثیرات آن بر نوزاد وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
