بیاختیاری ادراری (عدم توانایی در کنترل ادرار) در افراد مسن، بهویژه افرادی که دارای اختلال جسمانی یا شناختی هستند، شایع است. روشهای مختلفی برای درمان یا بهبودی در بیاختیاری ادرار وجود دارد. بازآموزی عادت شامل شناسایی الگوی توالت رفتن فرد مبتلا به بیاختیاری و تدوین یک برنامه فردی توالت رفتن برای جلوگیری از تخلیه غیرارادی مثانه است. انجام این برنامه میتواند برای مراقبان پرزحمت باشد. این مرور بهروزشده نشان داد که شواهد کافی از کارآزماییها وجود ندارد که بتوان بر اساس آنها قضاوت کرد بهبودی کافی در بیاختیاری ادرار وجود دارد تا انجام یک برنامه بازآموزی عادت ارزشمند باشد یا خیر.
مطالعه چکیده کامل
بازآموزی عادت (habit retraining) نوعی کمک به توالت رفتن است که توسط مراقب به بزرگسالان مبتلا به بیاختیاری ادرار ارائه میشود. این شامل شناسایی الگوی طبیعی دفع ادرار در فرد مبتلا به بیاختیاری و تدوین یک برنامه شخصی برای توالت رفتن است که از تخلیه غیرارادی مثانه جلوگیری میکند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات بازآموزی عادت برای مدیریت بیاختیاری ادرار در بزرگسالان.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه بیاختیاری در کاکرین (2 اپریل 2009)، MEDLINE (ژانویه 1966 تا فوریه 2004)، EMBASE (1980 تا می 2002)، CINAHL (ژانویه 1982-فوریه 2001)، PsycINFO (ژانویه 1972-جولای 2002)، Biological Abstracts؛ Current Contents و فهرست منابع مقالات مرتبط، جستوجو کردیم. ما همچنین با متخصصان این حوزه تماس گرفتیم، وبسایتهای مرتبط را جستوجو کرده و مجلات و مجموعه مقالات کنفرانسها را بهصورت دستی جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
معیارهای انتخاب شامل تمام کارآزماییهای تصادفیسازی یا شبه-تصادفیسازی و کنترلشده است که به مقایسه بازآموزی عادت، ارائهشده چه بهتنهایی و چه همراه با مداخله دیگر، برای درمان بیاختیاری ادرار در بزرگسالان پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
حداقل دو نفر، که بهطور مستقل کار کردند، استخراج دادهها و ارزیابی کیفیت را بر عهده گرفتند. هرگونه تفاوت را با بحث حل کردیم.
نتایج اصلی
چهار کارآزمایی با مجموع 378 شرکتکننده، معیارهای ورود را داشتند. سه مورد از این مطالعات (n = 337) بازآموزی عادت را همراه با دیگر رویکردها در مقابل مراقبتهای معمول بررسی کردند (Colling 1992؛ Colling 2003؛ Jirovec 2001). شرکتکنندگان در این کارآزماییها عمدتا زنانی با میانگین سنی 80 سال بودند که از نظر جسمانی و/یا شناختی دچار اختلال بودند، به مراقبان وابسته بودند و در خانه سالمندان یا در منزل خود زندگی میکردند. کارآزماییهای واردشده برای متاآنالیز بیشازحد ناهمگون در نظر گرفته میشوند. بنابراین، هر کارآزمایی بهصورت جداگانه بررسی میشود. پیامدهای اولیه، بروز و/یا شدت بیاختیاری ادرار هستند. دیگر پیامدها شامل بروز عفونت مجاری ادراری (UTI)، بثورات پوستی و آسیبهای پوستی، همچنین معیارهای هزینه، آمادگی مراقب، فشار و بار (burden) نقش (role) است.
هیچ تفاوت معنیداری از نظر آماری در میزان بیاختیاری ادرار وجود ندارد. بااینحال، این کارآزماییها با دادههای محدود، دشواری در حفظ پایبندی به رژیمهای بازآموزی و میزان بالای از دست رفتن بیماران در دوره پیگیری، مشخص میشوند.
کارآزمایی چهارم، بازآموزی عادت بهتنهایی را با بازآموزی عادت بههمراه یک دستگاه پایش الکترونیکی، با هدف شناسایی مطمئنتر دورههای بیاختیاری، مقایسه میکند. تعداد 41 شرکتکننده (25 زن و 16 مرد؛ میانگین سنی 83 سال) از بخشهای بازتوانی مراقبتهای حاد بودند. دادهها برای ارائه درمان قابل اعتماد پساز تخمینها بسیار محدود هستند. بااینحال، شواهد حاکی از شدت کمتر بیاختیاری در گروه پایش است.
یک یافته منسجم از دادههای توصیفی نشان میدهد مراقبانی که درگیر ثبت سوابق دفع ادرار و اجرای بازآموزی عادت هستند، پایبندی به پروتکل را دشوار میدانند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
ویژگیهای برنامههای بازآموزی عادت متفاوت هستند. به نظر میرسد پایبندی به پروتکل برای مراقبان مشکلساز است. شواهد حاصل از چهار کارآزمایی بررسیشده برای قضاوت در مورد اینکه بهبودی در بیاختیاری وجود دارد یا خیر، بسیار محدود است، بهطوری که سرمایهگذاری در ارزیابی برنامههای بازآموزی عادت را ارزشمند میکند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
