آسم ناشی از ورزش می‌تواند توانایی و استقامت افراد را محدود کند، زمان بهبودی پس‌از ورزش را طولانی‌تر کند و باعث شود افراد از انجام فعالیت‌های ورزشی اجتناب کنند. اپیزود با نشانه‌هایی مانند سرفه، خس‌خس سینه، تنگی نفس و احساس فشار در قفسه‌سینه همراه است. دو دارو، ندوکرومیل سدیم (nedocromil sodium) (با نام تجاری Tilade) و کروموگلیکات سدیم (sodium cromoglycate)، گاهی پیش‌از ورزش و به منظور پیشگیری از آسم تجویز می‌شوند. مرور کارآزمایی‌ها نشان داد که هر دو دارو در تسکین آسم ناشی از ورزش، هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان، به یک اندازه موثر بودند. تعداد بیشتری از افراد پس‌از مصرف ندوکرومیل سدیم، دچار گلودرد و طعم ناخوشایند در دهان می‌شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
به نظر می‌رسد استنشاق ندوکرومیل سدیم (nedocromil sodium; NSG) و کروموگلیکات سدیم (sodium cromoglycate; SCG) اندکی پیش‌از ورزش، شدت انقباض برونش ناشی از ورزش (exercise-induced bronchoconstriction) را کاهش می‌دهد. پیرامون اینکه کدام‌یک از این دو دارو ممکن است موثرتر باشد، اختلاف‌نظرهایی وجود دارد.
اهداف
هدف از این مرور، مقایسه تاثیرات دوزهای پیشگیرانه ندوکرومیل سدیم (NSG) و کروموگلیکات سدیم (SCG) بر عملکرد ریه پس‌از ورزش در افراد مبتلا به انقباض برونش ناشی از ورزش بود.
روش‌های جست‌وجو
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده با جست‌وجو در پایگاه ثبت آسم در گروه مرور راه‌های هوایی در کاکرین شناسایی شدند. فهرست منابع (bibliography) مطالعات مرتبط و مقالات مروری جست‌وجو شدند و برای دستیابی به مطالعات مرتبط دیگر با نویسندگان اصلی، متخصصان محتوا و تولیدکنندگان داروها تماس گرفته شد. هیچ‌گونه محدودیتی در زبان نگارش مقاله اعمال نشد. جست‌وجو‌ها تا دسامبر 2007 به‌روز بودند.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده‌ای که به مقایسه NCS با SCG در درمان پیشگیرانه انقباض برونش ناشی از ورزش پرداختند، واجد شرایط ورود به این مرور بودند. مطالعات در صورتی وارد مرور می‌شدند که: سن شرکت‌کنندگان، 6 سال یا بیشتر بود، تشخیص قطعی آسم همراه با انقباض برونش ناشی از ورزش داشتند، تحت یک چالش ورزشی کافی برای تحریک تنگی برونش قرار گرفتند، و اقدامات عملکرد ریه براساس تغییرات در حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (forced expiratory volume in one second) یا نرخ اوج جریان بازدمی (peak expiratory flow rate) گزارش شد.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
استخراج داده‌ها و ارزیابی کیفیت روش‌شناسی (methodology)، توسط دو نویسنده به‌طور مستقل از هم و با استفاده از فرم‌های استاندارد و معیارهای ارزیابی معتبر انجام گرفتند. در برخی موارد، نتایج از روی نمودارها برآورد شدند. نتایج حاصل از مطالعات مشابه تجمیع شدند و با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) و در قالب تفاوت میانگین وزن‌دهی‌شده (WMD) یا نسبت شانس (OR) همراه با 95% فواصل اطمینان (CI) گزارش شدند.
نتایج اصلی
تعداد نُه مطالعه (162 شرکت‌کننده) در این مرور وارد شدند. هیچ تفاوت معنی‌داری میان NCS و SCG از نظر حداکثر درصد کاهش در FEV1 (WMD: -0.88؛ 95% CI؛ 4.50- تا 2.74)، محافظت کامل (یعنی حداکثر درصد افت FEV1 هم‌چنان => 10%)؛ OR: 0.95؛ 95% CI؛ 0.50 تا 1.8، محافظت بالینی (یعنی کمتر از 50% بهبودی نسبت به دارونما)؛ OR: 0.71؛ 95% CI؛ 0.36 تا 1.39؛ طعم ناخوشایند در دهان (OR: 6.85؛ 95% CI؛ 0.77 تا 60.73)، یا گلودرد (OR: 3.46؛ 95% CI؛ 0.32 تا 37.48) مشاهده نشد. برای این مقایسه‌های تجمعی، ناهمگونی (heterogeneity) آماری معنی‌داری شناسایی نشد. آنالیز زیرگروه‌ها براساس سن، دوز داروها و زمان‌بندی انجام ورزش پس‌از استنشاق نیز با نتایج آنالیزهای کلی تجمعی هم‌سو و سازگار بودند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
هیچ تفاوت معنی‌داری میان تاثیر NCS و SCG در دوره بلافاصله پس‌از ورزش در بزرگسالان و کودکان مبتلا به EIB از نظر عملکرد ریوی - به‌ویژه حداکثر درصد کاهش در FEV1، محافظت کامل، محافظت بالینی یا عوارض جانبی - مشاهده نشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
