این مرور اثربخشی سه استروئید استنشاقی را مقایسه میکند. فلوتیکازون (FP) با بکلومتازون (BDP) یا بودزوناید (BUD) برای درمان افراد مبتلا به آسم مزمن مقایسه شد. وقتی FP تقریبا با نصف دوز روزانه BDP یا BUD به کودکان یا بزرگسالان داده شد، به نظر میرسید که حداقل به اندازه دو داروی دیگر در بهبود باز شدن راه هوایی موثر است. اطلاعات کافی برای نتیجهگیری در مورد تاثیر این داروها بر نشانهها یا خطر تشدید حاد آسم در دسترس نبود. هنگامی که دوز مشابه BDP یا BUD تجویز شد، عملکرد ریه شرکتکنندگان تحت درمان با FP کمی بهتر بود. بااینحال، در همان دوز، FP با افزایش گرفتگی صدا نیز همراه بود، اگرچه منجر به افزایش بروز دیگر عوارض جانبی مرتبط با استروئیدها مانند برفک دهان یا گلودرد نشد.
مطالعه چکیده کامل
بکلومتازون دیپروپیونات (beclomethasone dipropionate; BDP) و بودزوناید (budesonide; BUD) کورتیکواستروئیدهای استنشاقی رایجی هستند که برای درمان آسم تجویز میشوند. فلوتیکازون پروپیونات (fluticasone propionate; FP) عامل جدیدتری با قدرت بیشتر در سنجشهای آزمایشگاهی (in-vitro) است.
اهداف
مقایسه اثربخشی و بیخطری (safety) مصرف فلوتیکازون با بکلومتازون یا بودزوناید در درمان آسم مزمن.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه راههای هوایی در کاکرین (ژانویه 2007) و فهرست منابع مقالات را جستوجو کردیم. برای دستیابی به مطالعات بیشتر، با محققان کارآزماییها و شرکتهای داروسازی تماس گرفتیم و چکیده مقالات جلسات اصلی انجمن تنفسی (1997 تا 2006) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده در کودکان و بزرگسالان که فلوتیکازون را با بکلومتازون یا بودزوناید در درمان آسم مزمن مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم مقالات را برای ورود و کیفیت روششناسی (methodology) ارزیابی کردند. یکی از نویسندگان مرور، دادهها را استخراج کرد. آنالیزهای کمّی با استفاده از نرمافزار Review Manager 1.0.1 انجام شدند.
نتایج اصلی
هفتاد و یک مطالعه (14,602 شرکتکننده) که نشاندهنده 74 مقایسه تصادفیسازیشده بودند، معیارهای ورود را داشتند. کیفیت روششناسی مطالعات قابل قبول بود. دوز با نسبت 1:2: FP توانست FEV1 بسیار بهتری را در پایان درمان ایجاد کند (0.04 لیتر؛ 95% CI؛ 0 تا 0.07 لیتر)، و PEF را در پایان درمان و تغییر صبحگاهی آن را بهطور قابل توجهی بیشتر کرد، اما تغییری را در FEV1 یا PEF عصرگاهی ایجاد نکرد. این موضوع در مورد تمام دوزهای دارو، گروههای سنی و دستگاههای تحویل دارو اعمال شد. هیچ تفاوتی میان FP و BDP/BUD از نظر خروج بیمار از کارآزمایی مشاهده نشد. FP منجر به بروز نشانههای کمتر و استفاده کمتر از داروی نجات (rescue medication) شد. وقتی BDP/BUD با نصف دوز تجویز شد، FP احتمال بروز فارنژیت را بیشتر کرد. هیچ تفاوتی در احتمال ایجاد کاندیدیازیس دهانی وجود نداشت. کورتیزول پلاسما و کورتیزول ادرار 24 ساعته مرتبا اندازهگیری شد، اما ارائه دادهها محدود بود. دوز با نسبت 1:1: FP نسبت به BDP یا BUD تفاوت آماری معنیداری را در PEF صبحگاهی، PEF عصرگاهی و FEV1 برجای گذاشت. تاثیرات مداخلات بر تشدید بیماری متفاوت بودند. هیچ تفاوت معنیداری در بروز گرفتگی صدا، فارنژیت، کاندیدیازیس یا سرفه دیده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تجویز فلوتیکازون با نصف دوز روزانه بکلومتازون یا بودزوناید منجر به بهبودهای جزئی در مقادیر کالیبر راه هوایی میشود، اما به نظر میرسد خطر بیشتری برای ایجاد گلودرد دارد و هنگامی که با همان دوز روزانه تجویز شود، منجر به افزایش گرفتگی صدا میشود. نگرانیهایی در مورد سرکوب آدرنال با تجویز فلوتیکازون به کودکان در دوزهای بیشتر از 400 میکروگرم/روز وجود دارد، اما کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای که در این مرور وارد شدند، دادههای کافی را برای پرداختن به این موضوع ارائه نکردند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
