خونریزی (هموراژی) در حفرههای (بطنهای) تولیدکننده مایع مغز، یک عارضه جدی زایمان زودرس است. خونریزیهای بزرگ ممکن است منجر به تجمع مایع تحت فشار شده و به تدریج مغز و سر را بزرگ کنند. رویکردهای درمانی فعلی، از جمله قرار دادن سیستم تخلیه دریچه (شنت)، مملو از مشکلات هستند. استازولامید و فوروزماید، دو داروی دیورتیک (ادرارآور)، تولید مایع را در بطنهای مغز کاهش میدهند و به عنوان درمانهای بیخطر برای درمان اتساع بطنها پساز خونریزی داخل بطنی در نوزادان تازه متولد شده پیشنهاد شدهاند. مشخص شد که درمان با دیورتیک در مقایسه با درمان استاندارد، نیاز به جراحی شانت را کاهش نداد. داروهای دیورتیک در درمان اتساع بطنی در نوزادان مبتلا به خونریزی داخل بطنی نه بیخطر هستند و نه موثر.
مطالعه چکیده کامل
خونریزی داخل بطنی همچنان یک عارضه جدی زایمان زودرس است و هیدروسفالی پساز خونریزی هنوز درمان رضایتبخشی ندارد. استازولامید و فوروزماید، که هر دو تولید مایع مغزینخاعی را کاهش میدهند، به عنوان درمانهای غیرتهاجمی برای کاهش هیدروسفالی و نیاز به شانتگذاری بطنی-صفاقی (ventriculo-peritoneal; V-P) پیشنهاد شدهاند.
اهداف
تعیین تاثیر استازولامید و فوروزماید بر وابستگی به شانت و دیگر عوارض در نوزادانی که دچار اتساع بطنی پساز خونریزی میشوند.
روشهای جستوجو
جستوجوها در بانکهای اطلاعاتی الکترونیکی (MEDLINE از سال 1966، EMBASE از سال 1974 و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین)) انجام شدند. PubMed در 18 اپریل 2007 و شماره 2، 2007 از کتابخانه کاکرین جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده از مصرف استازولامید و/یا فوروزماید در مقایسه با درمان استاندارد در نوزادان مبتلا به IVH یا اتساع بطنی پساز خونریزی.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط هر نویسنده بهطور جداگانه استخراج شده و با روشهای استاندارد سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) با استفاده از نسبت خطر (relative risk; RR) و تفاوت خطر (risk difference; RD)، یک مدل اثر ثابت (fixed effect) و در صورت لزوم آنالیز حساسیت (sensitivity)، آنالیز شدند.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی واجد شرایط شناسایی شدند: یک مورد 16 نوزاد و دیگری 177 نوزاد را به صورت تصادفی انتخاب کردند. هیچ مطالعهای کاهش خطر را برای شانت V-P یا برای شانت V-P یا مرگومیر مرتبط به درمان با استازولامید و فوروزماید نشان نداد. کارآزمایی بزرگتر نشان داد که درمان با استازولامید و فوروزماید منجر به افزایش مرزی در خطر بروز اختلال حرکتی در یک سال شد (RR: 1.27؛ 95% CI؛ 1.02 تا 1.58؛ RD: 0.16؛ 95% CI؛ 0.02 تا 0.31)، اما تاثیر معنیداری بر خطر پیامد ترکیبی تاخیر، ناتوانی یا اختلال حرکتی بین بازماندگان، یا خطر پیامد ترکیبی مرگومیر، تاخیر، ناتوانی یا اختلال در یک سال نداشت. کارآزمایی بزرگتر نشان داد که درمان با دیورتیک خطر نفروکلسینوز (nephrocalcinosis) را افزایش داد (RR: 5.31؛ 95% CI؛ 1.90 تا 14.84؛ RD: 0.19؛ 95% CI؛ 0.09 تا 0.29)؛ متاآنالیز این نتیجه را تائید کرد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
درمان با استازولامید و فوروزماید در درمان اتساع بطنی پساز خونریزی، نه موثر است و نه بیخطر. استازولامید و فوروزماید را نمیتوان به عنوان درمان برای هیدروسفالی پساز خونریزی توصیه کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
