داروهای اوپیوئیدی برای کمک به افراد جهت کاهش وابستگیشان به هروئین (که خود یک اوپیوئید است) استفاده میشوند. متادون نیازمند مصرف روزانه است، اما تاثیرات آن برای بسیاری از افراد 24 ساعت دوام نمیآورد. یک دوز LAAM (لوومتادیل استات هیدروکلراید) به مدت دو یا سه روز اثر میکند. داروی LAAM در سطح بینالمللی بهاندازه متادون در دسترس نیست و ممکن است بهدلیل نگرانیها در مورد تاثیرات تهدیدکننده حیات روی قلب، از بازار جمعآوری شود. این مرور نشان داد که LAAM در کاهش وابستگی به هروئین موثرتر از متادون بود، اما شواهد کافی از کارآزماییها برای نتیجهگیری در مورد بیخطر بودن آن وجود نداشت.
مطالعه چکیده کامل
LAAM (لوومتادیل استات هیدروکلراید) و متادون هر دو آگونیستهای اپیوئیدها هستند و نشان دادهاند که در صورت مصرف مداوم و تحت نظارت دقیق دوز مصرفی، وابستگی به هروئین را کاهش میدهند. LAAM با مدتزمان اثر طولانی است و برخلاف متادون که نیاز به مصرف روزانه دارد، مصرف آن هر دو یا سه روز یکبار لازم است. LAAM در سطح بینالمللی بهاندازه متادون در دسترس نیست و ممکن است به دنبال بروز ده مورد آریتمی قلبی تهدیدکننده حیات و ارتباط با پدیده طولانیشدن فاصله QT، از بازار جمعآوری شود.
اهداف
مقایسه اثربخشی و قابلیت پذیرش درمان نگهدارنده با LAAM در مقایسه با درمان نگهدارنده با متادون در درمان وابستگی به هروئین.
روشهای جستوجو
ما بانکهای اطلاعاتی MEDLINE (ژانویه 1966 تا آگوست 2000)، PsycINFO (1887 تا آگوست 2000)، EMBASE (ژانویه 1985 تا آگوست 2000) و پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (شماره 2، سال 2000) را جستوجو کردیم. مونوگرافهای NIDA را تا آگوست 2000 و فهرست منابع مقالات را بهصورت دستی جستوجو کردیم. پایگاه ثبت تخصصی کارآزماییهای گروه مواد مخدر و الکل در کاکرین تا فوریه 2003 جستوجو شد.
معیارهای انتخاب
تمامی کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، کارآزماییهای بالینی کنترلشده و مطالعات آیندهنگر کنترلشدهای که درمان نگهدارنده با LAAM و متادون را برای درمان وابستگی به هروئین مقایسه کردند و پیامدهای مربوط به اثربخشی یا قابلیت پذیرش را بررسی کردند، در این مطالعه وارد شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادههای مربوط به تداوم درمان، مصرف هروئین، عوارض جانبی و مرگومیر توسط دو نویسنده بهطور مستقل از هم گردآوری شدند. یک متاآنالیز با استفاده از RevMan انجام شد. اختلافنظرها از طریق اجماع، حلوفصل شدند.
نتایج اصلی
هجده مطالعه (15 RCT و 3 مطالعه آیندهنگر کنترلشده) واجد معیارهای ورود به این مرور بودند. سه مورد بهدلیل فقدان دادههای مربوط به تداوم درمان، مصرف هروئین یا مرگومیر، از متاآنالیز کنار گذاشته شدند. میزان قطع مصرف داروی تعیینشده (11 مطالعه، 1473 شرکتکننده) در گروه LAAM بیشتر از گروه متادون بود (RR: 1.36؛ 95% CI؛ 1.07 تا 1.73، p=0.001؛ NNT؛ 7.7 (یا 8)). عدم پرهیز در گروه LAAM کمتر گزارش شد (5 مطالعه، 983 شرکتکننده؛ RR: 0.81؛ 95% CI؛ 0.72 تا 0.91، p=0.0003؛ NNT؛ 9.1 (یا 10)). در 10 مطالعه (شامل 1441 شرکتکننده)، 6 مورد مرگومیر ناشی از علل مختلف رخ داد که 5 مورد آن مربوط به شرکتکنندگان تحت درمان با LAAM بود (RR: 2.28؛ 95% CI؛ 0.59 تا 8.9؛ 0.2 = p). دیگر پیامدها مرتبط، نظیر کیفیت زندگی و فعالیتهای مجرمانه، بهدلیل فقدان اطلاعات در مطالعات اولیه، قابل آنالیز نبودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد LAAM در کاهش مصرف هروئین موثرتر از متادون باشد. در جریان این مطالعات، شمار بیشتری از بیماران تحت درمان با LAAM نسبت به بیماران تحت درمان با متادون، مصرف داروی تعیینشده خود را متوقف کردند، اما از آنجا که بسیاری از آنها به مصرف متادون روی آوردند، اهمیت این موضوع روشن نیست. هیچ تفاوتی از نظر بیخطر بودن مداخله مشاهده نشد، هرچند شواهد کافی برای اظهارنظر درباره عوارض جانبی نادر وجود نداشت.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
