اختلال نعوظ یک عارضه شایع چندعاملی ناشی از دیابت است. داروهای جدیدتر، مانند مهارکننده‌های PDE-5، منجر به افزایش نعوظ در آلت تناسلی می‌شوند. معرفی سیلدنافیل (ویاگرا)، واردنافیل (لویترا) و تادالافیل (سیالیس) مدیریت بالینی اختلال نعوظ را تغییر داده است. در این مرور، ما تاثیر این عوامل را بر اختلال نعوظ در افراد دیابتی ارزیابی کردیم. هشت مطالعه با 976 مرد که به‌صورت تصادفی به گروه درمان با مهارکننده PDE-5 تقسیم شدند و طول دوره آنها عمدتا 12 هفته بود، ارزیابی شدند. این عوامل در مقایسه با درمان دارونما (placebo)، تاثیرات مطلوبی را در تخمین نمرات زندگی جنسی نشان دادند، و میزان عوارض جانبی مانند سردرد و گُرگرفتگی پس‌از درمان با مهارکننده PDE افزایش یافت. مرگ‌ومیر در هیچ‌یک از کارآزمایی‌های واردشده گزارش نشد. کیفیت زندگی، به استثنای نمرات مربوط به زندگی جنسی، تحت تاثیر قرار نگرفت. مهارکننده‌های PDE-5 در صورت مصرف طبق دستور، گزینه درمانی ارزشمندی برای اختلال نعوظ در مردان مبتلا به دیابت هستند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
اختلال نعوظ یک عارضه شایع چندعاملی ناشی از دیابت است. استراتژی‌های متعددی برای غلبه بر این عارضه دیابتی امتحان شده‌اند. در سال‌های اخیر، مهارکننده‌های فسفودی‌استراز نوع 5 (PDE-5) برای مدیریت اختلال نعوظ معرفی شده‌اند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی تاثیر استفاده از مهارکننده‌های PDE-5 بر مدیریت اختلال نعوظ در مردان دیابتی بود.
روش‌های جست‌وجو
مطالعات از جست‌وجوهای کامپیوتری در MEDLINE؛ EMBASE و کتابخانه کاکرین به‌دست آمدند.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده، که در آنها درمان با مهارکننده‌های PDE-5 با گروه کنترل در بیماران دیابتی مبتلا به اختلال نعوظ مقایسه شد.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم داده‌ها را استخراج کرده و کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
هشت کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در این زمینه شناسایی شدند. در مجموع 976 مرد برای دریافت مهارکننده PDE-5 و 741 مرد در گروه‌های کنترل به‌صورت تصادفی‌سازی‌شده قرار گرفتند. در مجموع، 80% از شرکت‌کنندگان مبتلا به دیابت نوع 2 بودند. تفاوت میانگین وزن‌دهی‌شده (WMD) برای سوالات 3 و 4 از شاخص بین‌المللی عملکرد نعوظ (International Index of Erectile Function; IIEF) (تعداد دفعات دخول حین مقاربت و حفظ نعوظ تا اتمام مقاربت) در پایان دوره مطالعه معادل 0.9 (95% CI؛ 0.8 تا 1.1) و 1.1 (95% CI؛ 1.0 تا 1.2) بود که به نفع گروه مداخله گزارش شد. WMD برای حوزه اختلال نعوظ در IIEF در پایان دوره مطالعه برابر با 6.6 (95% CI؛ 5.2 تا 7.9) و به نفع بازوی مهارکننده‌های PDE-5 بود. نسبت خطر (relative risk) برای پاسخ «بله» به یک سوال کلی در مورد اثربخشی درمان («آیا درمان، نعوظ شما را بهبود بخشید؟») در بازوی مهارکننده‌های PDE-5 در مقایسه با گروه کنترل، 3.8 (95% CI؛ 3.1 تا 4.5) به دست آمد. WMD میان درصد تلاش‌های موفق در بازوی مهارکننده‌های PDE-5 و در بازوی کنترل معادل 26.7 بود (95% CI؛ 23.1 تا 30.3). مرگ‌ومیر در هیچ‌یک از کارآزمایی‌های واردشده گزارش نشد. عوارض جانبی قلبی‌عروقی در یک مطالعه گزارش شدند. سردرد شایع‌ترین عارضه جانبی گزارش‌شده بود، گُرگرفتگی دومین عارضه شایع، و شکایات دستگاه تنفسی فوقانی و سندرم‌های شبه-آنفلوآنزا، سوء هاضمه، درد عضلانی، اختلال بینایی و کمردرد نیز به ترتیب نزولی فراوانی گزارش شدند. خطر نسبی (RR) کلی برای ایجاد هرگونه عارضه جانبی در گروه مهارکننده‌های PDE-5 در مقایسه با گروه کنترل، 4.8 (95% CI؛ 3.74 تا 6.16) به دست آمد.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
شواهد کافی وجود دارد که مهارکننده‌های PDE-5، اختلال نعوظ را در مردان دیابتی بهبود می‌بخشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
