داروهای متیل‌گزانتین (methylxanthine) مانند آمینوفیلین (aminophylline) و تئوفیلین (theophylline) برای استفاده در بیمارانی که دچار تشدید حاد (اپیزود) بیماری مزمن انسدادی ریه می‌شوند، به‌ویژه در بیمارانی که به درمان‌های استاندارد پاسخ نمی‌دهند، توصیه می‌شوند. این مرور، چهار مطالعه را شناسایی کرد که این داروها را با دارونما (placebo) مقایسه کردند. در طول 2 ساعت نخست درمان، هیچ شواهدی از بهبودی در عملکرد ریه در بیماران دیده نشد، اگرچه احتمال یک مزیت دیرهنگام وجود داشت. مطالعات، اندیکاسیون روشنی را درباره اینکه کاهشی در نشانه‌ها یا میزان بستری شدن در بیمارستان به‌عنوان یک مزیت وجود داشت یا خیر، ارائه نمی‌دهند، اما مشخص شد که عوارض جانبی با متیل‌گزانتین‌ها شایع‌تر بودند. ما نتیجه می‌گیریم که با توجه به شواهد موجود، متیل‌گزانتین‌ها نباید برای مدیریت حملات حاد بیماری مزمن انسدادی ریه استفاده شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
در حال حاضر بسیاری از دستورالعمل‌های بالینی بین‌المللی، استفاده از متیل‌گزانتین‌ها (methylxanthines) (مثل تئوفیلین (theophylline)، آمینوفیلین (aminophylline)) را برای درمان حملات شدید بیماری مزمن انسدادی ریه (chronic obstructive pulmonary disease; COPD) توصیه می‌کنند، اما، کارآزمایی‌های بالینی که این توصیه‌ها براساس آنها مطرح شده‌اند، کوچک بوده و توان آماری کافی نداشته‌اند.
اهداف
تعیین مزیت متیل‌گزانتین‌ها در مقایسه با دارونما (placebo) در مدیریت بالینی تشدید COPD.
روش‌های جست‌وجو
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (randomised controlled trials; RCTs) از پایگاه ثبت COPD در گروه مرور راه‌های هوایی در کاکرین، مجموعه‌ای از جست‌وجوهای سیستماتیک در پایگاه‌های CINAHL؛ EMBASE؛ MEDLINE و CENTRAL و همچنین جست‌وجوی دستی در 20 مجله تخصصی بیماری‌های تنفسی، شناسایی شدند. برای شناسایی مطالعات واجد شرایط، با نویسندگان اصلی و متخصصان این حوزه تماس گرفته شد. فهرست منابع (bibliography) مطالعات و مرورهای واردشده نیز جست‌وجو شدند. جست‌وجوها تا مارچ 2005 به‌روز هستند.
معیارهای انتخاب
مطالعات واردشده محدود به RCTهایی بودند که در آنها بیماران با تشدید حاد COPD مراجعه کرده و با متیل‌گزانتین‌ها (خوراکی یا داخل وریدی) یا دارونما همراه با مراقبت‌های استاندارد تحت درمان قرار گرفتند. دو نویسنده به‌طور مستقل از هم مقالات را برای ورود به این مرور انتخاب کرده و کیفیت روش‌شناسی (methodology) آنها را ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده به‌طور مستقل از هم، داده‌ها را استخراج کردند. داده‌های ازدست‌رفته از نویسندگان درخواست شدند یا از دیگر داده‌های ارائه‌شده در مقاله به‌دست آمدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Cochrane Review Manager نسخه 4.1 آنالیز شدند. نتایج مطالعات در قالب تفاوت میانگین وزن‌دهی‌شده (WMD)، تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) یا نسبت شانس (OR) تجمیع شدند و با استفاده از 95% فواصل اطمینان (95% CI) به‌دست آمدند.
نتایج اصلی
از میان 29 منبع شناسایی‌شده، فقط 4 RCT با معیارهای ورود مطابقت داشتند (169 بیمار). میانگین تغییر در حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (forced expiratory volume in one second; FEV1) پس‌از 2 ساعت میان گروه‌های دریافت‌کننده متیل‌گزانتین‌ها و دارونما مشابه بود، اما پس‌از 3 روز، افزایش موقتی در گروه متیل‌گزانتین‌ها مشاهده شد (WMD: 101 میلی‌لیتر؛ 95% CI؛ 26 تا 177). داده‌های مربوط به پیامدهای بالینی محدود بودند. روند بهبودی در میزان بستری‌شدن و طول مدت بستری در بیمارستان، با روند افزایش عود بیماری در یک هفته خنثی شد. تغییرات در نمرات نشانه بیماری معنی‌دار نبودند. متیل‌گزانتین‌ها نسبت به دارونما موجب تهوع و استفراغ بیشتری شدند (OR: 4.6؛ 95% CI: 1.7 تا 12.6) و روندی را به سوی لرزش، تپش قلب و آریتمی‌های مکرر نشان دادند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
با توجه به شواهد موجود، متیل‌گزانتین‌ها نباید برای مدیریت تشدید حملات COPD استفاده شوند. تاثیرات احتمالی مفید آنها بر عملکرد ریه و هدف نهایی بالینی، نسبتا کم و متناقض بودند، درحالی‌که عوارض جانبی این داروها به‌طور قابل توجهی افزایش یافتند. اگر قرار باشد متیل‌گزانتین‌ها هم‌چنان نقشی در درمان تشدید حملات COPD داشته باشند، نیاز به بررسی عوامل انتخابی‌تر در کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده بزرگ‌تر وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
