کورتیکواستروئیدهای استنشاقی اولین انتخاب برای درمان پیشگیرانه آسم محسوب میشوند، اما همچنان برای اقتصاد سلامت در کشورهای در حال توسعه گران هستند. پردنیزولون خوراکی بسیار ارزانقیمتتر است. در این مرور، دریافتیم که در مدیریت درمانی بزرگسالان مبتلا به آسم مزمن، دوز روزانه 7.5 میلیگرم پردنیزولون/روز به نظر میرسد معادل دوز متوسط تا بالای استروئیدهای استنشاقی (300 تا 2000 میکروگرم/روز) باشد. عوارض جانبی ممکن است در دوزهای پائین پردنیزولون نیز بروز کنند، بنابراین در صورت عدم وجود جایگزین برای استروئیدهای خوراکی، باید کمترین دوز موثر تجویز شود. این یافتهها میتوانند در کشورهای در حال توسعه که دسترسی گستردهای به استروئیدهای استنشاقی ندارند، کاربرد داشته باشند.
مطالعه چکیده کامل
استروئیدها یک درمان شایع برای مدیریت آسم مزمن بهعنوان یک درمان نگهدارنده در کشورهای توسعهیافته و در حال توسعه در سراسر جهان به شمار میروند. هزینه استفاده از استروئیدهای استنشاقی به این معنی است که دسترسی به آنها در کشورهای در حال توسعه محدود است، این امر منجر به کنترل ضعیف آسم در بیمارانی میشود که استروئیدهای استنشاقی با دوز پائین برایشان تجویز میشود، یا بیمارانی که برای کنترل آسم خود از استروئیدهای خوراکی بیشتری استفاده میکنند.
این مرور به دنبال آن است که بداند چه دوزی از استروئیدهای خوراکی با تاثیرات درمانی دوزهای متوسط تا بالای استروئیدهای استنشاقی برابری میکند.
اهداف
تعیین دوزهای معادل درمانی از استروئیدهای استنشاقی در مقایسه با استروئیدهای خوراکی برای بزرگسالان مبتلا به آسم مزمن.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه راههای هوایی در کاکرین جستوجو شده و با متخصصان این حوزه تماس گرفته شد. جستوجوها تا آگوست 2008 بهروز بودند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای انتخاب شدند که طول دوره آنها حداقل 4 هفته بود و بیماران بالای 15 سال مبتلا به آسم مزمن را بررسی کردند. این کارآزماییها به مقایسه استروئیدهای استنشاقی و پردنیزولون (prednisolone) یا پردنیزون (prednisone) خوراکی پرداختند، بهطوریکه حداکثر دوز برای استروئیدهای استنشاقی 2000 میکروگرم/روز و برای پردنیزولون 60 میلیگرم (یک روز در میان) بود.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو محقق مستقل، 1285 عنوان و چکیده حاصل از جستوجوی الکترونیکی، جستوجوهای کتابشناختی و دیگر منابع را غربالگری کردند. از این تعداد، 10 کارآزمایی معیارهای ورود از پیش تعریفشده را داشتند. دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم ویژگیهای مطالعه و معیارهای پیامد را استخراج کردند.
نتایج اصلی
همه کارآزماییها کوچک بودند و هیچ دادهای قابل تجمیع نبود. تاثیرات انتقالی (carry-over effects) حداقل در یک کارآزمایی متقاطع (cross-over) مشهود بود. دادههای حاصل از شش کارآزمایی الگوی مشابهی را نشان دادند، که در آن پردنیزولون 7.5 تا 12 میلیگرم/روز به اندازه استروئید استنشاقی 300 تا 2000 میکروگرم/روز موثر بود. در دو کارآزمایی، استروئید استنشاقی 300 تا 400 میکروگرم/روز موثرتر از پردنیزولون 5 میلیگرم/روز بود. به نظر میرسید تمام دوزهای استروئید استنشاقی موثرتر از دوزهای یک روز در میان پردنیزولون تا سقف 60 میلیگرم بهصورت یک روز در میان باشند. دادههای مربوط به عوارض جانبی به قدری متغیر گزارش شدند که امکان مقایسه آنها وجود نداشت. در یک مطالعه، میزان بروز عوارض جانبی در بیماران دریافتکننده پردنیزولون 5 میلیگرم/روز، 30% گزارش شد، درحالیکه در بیمارانی که استروئید استنشاقی مصرف کردند، هیچ موردی گزارش نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد دوز روزانه پردنیزولون 7.5 تا 10 میلیگرم/روز، معادل دوز متوسط تا بالای کورتیکواستروئیدهای استنشاقی باشد. عوارض جانبی ممکن است در دوزهای پائین نیز بروز کنند، بنابراین در صورت عدم وجود جایگزین برای استروئیدهای خوراکی، باید کمترین دوز موثر تجویز شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
