تشکیل لختههای خونی در شریانهای منتهی به قلب میتوانند باعث وقوع سندرم حاد کرونری شوند: آنژین ناپایدار (احساس تنگی در قفسه سینه) یا نوعی حمله قلبی. داروهایی که لختهها را حل کرده (مانند آسپرین) یا خون را رقیق میکنند (مانند هپارین) میتوانند این مشکل را برطرف کنند. هپارین شکستهنشده (UFH) خون را رقیق میکند، اما میتواند عوارض جانبی جدی اما نادری را برجا بگذارد. هپارین با وزن مولکولی پائین (LMWH) نوع جدیدی از هپارین است. مرور کارآزماییها نشان داد که UFH و LMWH به یک اندازه در پیشگیری از مرگومیر بیماران موثر بودند، اما LMWH از حملات قلبی بیشتری پیشگیری کرده و عوارض کمتری را ایجاد کرد.
مطالعه چکیده کامل
سندرمهای حاد کرونری (ACS) علل مهمی از ایجاد عوارض و مرگومیر هستند. علیرغم وجود شواهد ضعیف برای استفاده از هپارین شکستهنشده (unfractionated heparin; UFH) در مدیریت درمانی سندرمهای حاد کرونری، این دارو بهعنوان یک درمان پذیرفتهشده برای آنژین ناپایدار و انفارکتوس میوکارد (MI) بدون بالا رفتن قطعه ST در نظر گرفته میشود. بااینحال، شواهد نشان میدهد که هپارینهای با وزن مولکولی پائین (LMWH) در درمان و پیشگیری از دیگر اختلالات ترومبوتیک، بیخطرتر و موثرتر از UFH هستند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات LMWH در مقایسه با UFH برای مدیریت درمانی سندرمهای حاد کرونری.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 4، 2000)، MEDLINE (ژانویه 1966 تا دسامبر 2000)، EMBASE (1980 تا دسامبر 2000) و CINAHL (1982 تا دسامبر 2000) و فهرست منابع مقالات را جستوجو کردیم. با نویسندگان تمام مطالعات واردشده و نمایندگان صنعت داروسازی تماس گرفته شد تا مشخص شود مطالعات منتشرنشدهای در دسترس هستند که معیارهای ورود را داشته باشند یا خیر.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در مورد استفاده از LMWH زیرجلدی در مقابل UFH داخل وریدی در افراد مبتلا به سندرمهای حاد کرونری (آنژین ناپایدار یا انفارکتوس میوکارد بدون بالا رفتن قطعه ST).
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم کیفیت مطالعات را ارزیابی کردند. دادهها توسط دو نویسنده بهطور جداگانه، استخراج شدند. با نویسندگان مطالعه تماس گرفته شد تا دادههای ازدسترفته تائید و شفافسازی شوند.
نتایج اصلی
ما 27 مطالعه بالقوه مرتبط را شناسایی کردیم، 7 مطالعه (11,092 شرکتکننده) در این مرور گنجانده شدند.
ما هیچ شواهدی را دال بر تفاوت میان گروههای تحت درمان با LMWH و UFH در مرگومیر کلی نیافتیم (RR: 1.0؛ 95% CI؛ 0.69 تا 1.44).
برخی از پیامدهای تجمیعشده شواهدی را از ناهمگونی نشان دادند، تعداد کمی از آنها از نظر آماری ناهمگون بوده و اکثرا همگن بودند.
LMWH وقوع MI؛ (RR: 0.83؛ 95% CI؛ 0.70 تا 0.99) و نیاز به انجام اقدامات برقراری مجدد خونرسانی (RR: 0.88؛ 95% CI؛ 0.82 تا 0.95) را کاهش داد. ما هیچ شواهدی را دال بر تفاوت در وقوع آنژین صدری راجعه (RR: 0.83؛ 95% CI؛ 0.68 تا 1.02)، خونریزیهای شدید (RR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.80 تا 1.24) یا خونریزی های خفیف (RR: 1.40؛ 95% CI؛ 0.66 تا 2.90) نیافتیم. کاهش در بروز ترومبوسیتوپنی (RR: 0.64؛ 95% CI؛ 0.44 تا 0.94) برای بیمارانی که LMWH دریافت کردند، مشاهده شد. براساس این نتایج، 125 بیمار برای پیشگیری از وقوع 1 مورد MI بیشتر و 50 بیمار برای پیشگیری از انجام 1 مورد برقراری مجدد خونرسانی بیشتر نیاز به درمان با LMWH دارند. دادههای کافی برای مقایسه انواع مختلف LMWH وجود ندارند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
LMWH و UFH خطر مرگومیر، آنژین صدری مکرر و خونریزی شدید یا خفیف مشابهی داشتند، اما LMWH خطر کمتری برای MI، نیاز به برقراری مجدد خونرسانی و ترومبوسیتوپنی داشت. انجام کارآزماییهای جدید با پیگیری طولانیتر مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
