زیدوودین (zidovudine; AZT) نخستین داروی ضدرتروویروسی مورد استفاده در HIV و AIDS بود. این دارو گرانقیمت است و عوارض جانبی متعددی از جمله حالت تهوع، استفراغ، مشکلات خونی (کمخونی و نوتروپنی) و میوپاتی (ضعف عضلانی) دارد. مرور کارآزماییها نشان داد که AZT پیشرفت اولیه بیماری HIV را به تاخیر میاندازد، اما این بهبودی پایدار نیست. AZT بهتنهایی بقای افراد بدون AIDS را افزایش نمیدهد.
مطالعه چکیده کامل
درمان تکدارویی (monotherapy) با زیدوودین (zidovudine; AZT) نخستین داروی ضدرتروویروسی بود که بهطور گستردهای بررسی و آزمایش شد. نتایج کارآزماییهای بعدی در عفونت HIV بدون علامت یا با علائم اولیه، تاخیر کوتاهمدت را در پیشرفت بیماری با AZT نشان داد، اما بقای بیماران را بهبود نبخشید.
اهداف
ارزیابی تاثیرات تجویز فوری در مقایسه با تاخیری زیدوودین (AZT) بر پیشرفت بیماری HIV و بقای بیماران.
روشهای جستوجو
با محققان و شرکتهای داروسازی تماس گرفته شد و جستوجوهای MEDLINE با جستوجو در خلاصه مقالات کنفرانسها تکمیل شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که به مقایسه تجویز فوری در مقایسه با تاخیری AZT در شرکتکنندگان بدون AIDS پرداختند و مرگومیر و رویدادهای جدید AIDS را بهصورت آیندهنگر جمعآوری کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادههای فردی بیمار، در صورت امکان، با پیگیریهای انجامشده فراتر از آنچه قبلا منتشر شده بود، جمعآوری شدند و از نظر سازگاری درونی و تطابق با هرگونه گزارش منتشرشده بررسی شدند؛ هرگونه اختلاف آشکار با محققان کارآزمایی برطرف شد.
زمان لازم تا مرگ و پیشرفت بیماری (که بهصورت یک رویداد جدید تعریفکننده AIDS یا مرگ قبلی تعریف میشود) براساس قصد درمان آنالیز شدند، و برای جلوگیری از مقایسه مستقیم بین شرکتکنندگان در کارآزماییهای مختلف، طبقهبندی شدند.
نتایج اصلی
نه کارآزمایی در متاآنالیز وارد شدند. در طول یک دوره پیگیری با میانه (median) 50 ماه، 1908 نفر دچار پیشرفت بیماری شدند که از این تعداد 1351 بیمار جان خود را از دست دادند. در گروه تجویز تاخیری، 61% بیمار درمان ضدرتروویروسی را شروع کردند (میانه زمان شروع درمان 28 ماه، که در 94% موارد درمان تکدارویی با AZT بود). در طول سال اول پیگیری، تجویز فوری AZT میزان پیشرفت بیماری را به نصف کاهش داد (P<0.0001)، و احتمال بقای عاری از AIDS را در یک سال از 96% به 98% افزایش داد، اما این مزیت اولیه ادامه نیافت: پساز 6 سال، بقای عاری از AIDS در هر دو گروه 54% بود و در هیچ زمانی تفاوتی در بقای کلی وجود نداشت، که در 6 سال 64% با تجویز فوری و 65% با تجویز تاخیری بود (نسبت نرخ [rate ratio; RR]: 1.04؛ 95% فاصله اطمینان [CI]: 0.94 تا 1.15).
نتیجهگیریهای نویسندگان
اگرچه استفاده فوری از AZT پیشرفت بیماری را در طول سال اول به نصف کاهش داد، این اثر پایدار نماند و هیچ بهبودی در میزان بقا در کوتاهمدت یا بلندمدت مشاهده نشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
