مالتیپل اسکلروزیس (multiple sclerosis; MS) یک بیماری مزمن سیستم عصبی است که افراد جوان و میانسال را تحت تاثیر قرار میدهد. آسیب مکرر به غلاف میلین و دیگر قسمتهای اعصاب میتواند منجر به ناتوانی جدی شود. بیماری MS ممکن است مربوط به سیستم ایمنی بدن باشد. اینترفرونها تاثیرات متعددی بر سیستم ایمنی دارند، و علیه ویروسها عمل میکنند. اینترفرونها میتوانند به کاهش ناتوانی و حملات در افراد مبتلا به MS کمک کنند، اما شواهد کافی در مورد مفید بودن آنها در بلندمدت وجود ندارد. مرور کارآزماییها نشان داد اینترفرونهایی که بهصورت عضلانی یا زیرجلدی تجویز میشوند، میتوانند منجر به کاهش متوسطی در عود بیماری و ناتوانی در افرادی شوند که مبتلا به MS با دورههای بهبودی هستند. اینترفرون-1a که بهصورت خوراکی تجویز شد، برای پیشگیری از عود بیماری موثر نبود. عوارض جانبی معمولا علائمی شبه-آنفلوآنزا، واکنشهای محل تزریق، درد مفاصل و عضلات، خستگی و سردرد بودند.
مطالعه چکیده کامل
شواهد نشان دادهاند که اینترفرونهای نوترکیب، هم معیارهای بالینی و هم معیارهای تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) را از فعالیت بیماری در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس عودکننده-فروکشکننده (relapsing remitting multiple sclerosis; RRMS) سرکوب میکنند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی تاثیرات اینترفرونهای نوترکیب در بزرگسالان مبتلا به RRMS بود.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه مالتیپل اسکلروزیس در کاکرین (اپریل 2007)، MEDLINE (ژانویه 1966 - اپریل 2007)، EMBASE (ژانویه 1985 تا اپریل 2007) و فهرست منابع مقالات جستوجو کردیم. با تولیدکنندگان و پژوهشگران در این زمینه نیز تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای انتخابشده، کارآزماییهای تصادفیسازیشده دوسو کور (double-blind)، کنترلشده با دارونما (placebo)، با مشارکت بیماران مبتلا به RRMS بودند که با اینترفرون نوترکیب، بهصورت زیرجلدی یا عضلانی، درمان شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم، کیفیت کارآزماییها را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. برای دستیابی به اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفته شد. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی از کارآزماییها گردآوری شدند.
نتایج اصلی
اگرچه هشت کارآزمایی شامل 1301 شرکتکننده در این مرور وارد شدند، فقط 919 مورد (71%) در نتایج مربوط به تشدید و پیشرفت بیماری در دو سال نقش داشتند. اینترفرون، بهطور خاص، وقوع تشدید بیماری (نسبت خطر [RR]: 0.80؛ 95% فاصله اطمینان [CI]: 0.73 تا 0.88، p < 0.001) و پیشرفت بیماری (RR: 0.69؛ 95% CI؛ 0.55 تا 0.87، p = 0.002) را دو سال پساز تصادفیسازی بهطور قابل توجهی کاهش داد. بااینحال، تعیین صحیح موارد خروج بیماران از گروه برای اثبات اثربخشی درمان ضروری بود، که بارزترین آن مربوط به تاثیر دارو بر پیشرفت بیماری بود. اگر شرکتکنندگان تحت درمان با اینترفرون که از مطالعه خارج شدند، با پیشرفت بیماری در نظر گرفته شدند (بدترین حالت)، اهمیت این تاثیرات از بین رفت (RR: 1.31؛ 95% CI؛ 0.60 تا 2.89؛p = 0.5). تکامل فناوری تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) در دههای که این کارآزماییها انجام شدند و ارائه گزارشهای متفاوت از دادهها میان کارآزماییها، انجام آنالیز کمّی (quantitative) را از نتایج MRI غیرممکن ساخت. عوارض جانبی بالینی و آزمایشگاهی در شرکتکنندگان تحت درمان بیشتر از گروه کنترل در کارآزماییها گزارش شدند؛ پساز دو سال پیگیری، هیچ اطلاعاتی در این مورد وجود نداشت. تاثیر درمان با اینترفرون (و عوارض جانبی آن) بر کیفیت زندگی بیماران در هیچیک از کارآزماییهای موجود در این مرور گزارش نشدند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اثربخشی اینترفرون بر تشدید و پیشرفت بیماری در بیماران مبتلا به MS عودکننده-فروکشکننده پساز یک و دو سال درمان، در حد متوسط بود. اینترفرون تجویزشده بهصورت خوراکی برای پیشگیری از عود بیماری موثر نبود. دوره پیگیری طولانیتر و ارائه گزارشهای یکنواختتر از پیامدهای بالینی و MRI میان این کارآزماییها میتوانستند به نتیجهگیری قانعکنندهتری منجر شوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
