شواهد کمی در مورد بهترین مراقبت برای جفت سرراهی (placenta praevia) وجود دارد، اگرچه بخیه زدن دهانه رحم در دوران بارداری ممکن است زایمان نارس ناشی از آن را کاهش دهد.
جفت سرراهی زمانی است که جفت (پساز زایمان) در پائین رحم قرار میگیرد. این بدان معناست که کاملا یا تا حدی در دهانه رحم (cervix) قرار دارد. جفت سرراهی میتواند باعث خونریزی تهدیدکننده زندگی شود. روشهای مختلفی برای تشخیص جفت سرراهی و گزینههای متنوعی برای مراقبتهای دوران بارداری وجود دارند. بااینحال، فقط کارآزماییهایی در مورد سرکلاژ دهانه رحم (بستن دهانه رحم) و تاثیرات بستری شدن در بیمارستان وجود دارند. این مرور نشان داد که سرکلاژ دهانه رحم ممکن است زایمانهای بسیار زودرس را کاهش دهد، اگرچه شواهد قوی نبودند. شواهد کمی در مورد مزایا یا معایب بستری شدن در بیمارستان وجود دارد.
مطالعه چکیده کامل
از آنجا که جفت سرراهی (placenta praevia) بهطور غیرمعمول در پائین رحم قرار میگیرد، ممکن است باعث خونریزی شدید و/یا مکرر پیشاز زایمان شود. سیاست مرسوم برای مراقبت از زنان مبتلا به جفت سرراهی علامتدار شامل بستری طولانیمدت در بیمارستان و زایمان از طریق سزارین است.
اهداف
ارزیابی تاثیر هرگونه مداخله بالینی که بهطور خاص بهدلیل احتمال وجود جفت سرراهی در یک زن باردار اعمال میشود.
روشهای جستوجو
یک جستوجوی الکترونیکی جامع برای شناسایی منابع علمی مرتبط انجام شد. پایگاه ثبت مرکزی کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین (آگوست 2002) و پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 2، 2002) را جستوجو کردیم. جستوجوها را در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین را در 1 اکتبر 2009 بهروز کرده و نتایج را به بخش در انتظار طبقهبندی این مرور افزودیم.
معیارهای انتخاب
تمامی کارآزماییهای بالینی کنترلشده که تاثیر مداخلات را در زنان دچار جفت سرراهی یا با احتمال ابتلا به آن، ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها توسط نویسندگان، بدون در نظر گرفتن نتایج، و بدون کورسازی، استخراج شدند.
نتایج اصلی
سه کارآزمایی شامل مجموعا 114 زن وارد شدند. هر دو مداخله آزمایششده (در منزل در مقایسه با بستری شدن در بیمارستان و انجام سرکلاژ دهانه رحم در مقایسه با سرکلاژ نکردن) با کاهش مدت بستری در بیمارستان در دوران بارداری همراه بودند: تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD): بهترتیب، 18.50- روز (95% فاصله اطمینان (CI): 26.83- تا 10.17-)، و 4.80- روز (95% CI؛ 6.37- تا 3.23-). در غیر این صورت، شواهد کمی مبنی بر هرگونه مزیت یا عارضه بارز آن برای سیاست مراقبت در منزل در مقابل مراقبت در بیمارستان وجود داشت. تنها زنی که دچار خونریزی شدیدی شد و نیاز به تزریق خون و زایمان فوری پیدا کرد، در گروه مراقبت در منزل بود. سرکلاژ دهانه رحم ممکن است خطر زایمان پیشاز 34 هفته (نسبت خطر (relative risk; RR): 0.45؛ 95% CI؛ 0.23 تا 0.87)، یا تولد نوزاد با وزن کمتر از دو کیلوگرم (RR: 0.34؛ 05% CI؛ 0.14 تا 0.83) یا نمره آپگار پائین در دقیقه پنجم (RR: 0.19؛ 05% CI؛ 0.04 تا 1.00) کاهش دهد. بهطور کلی، این مزایای احتمالی در کارآزماییهایی با کیفیت پائینتر روششناسی (methodology)، مشهودتر بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
دادههای کافی از کارآزماییها برای ارائه توصیه به هرگونه تغییر در عملکرد بالینی وجود ندارند. بااینحال، دادههای اندک موجود باید مشوقی باشند برای انجام کار بیشتر در زمینه بررسی بیخطر بودن سیاستهای محافظهکارانهتر بستری شدن در بیمارستان برای زنان مشکوک به جفت سرراهی و ارزش احتمالی بخیه دهانه رحم.
[نکته: شش استناد موجود در بخش در انتظار طبقهبندی این مرور ممکن است پساز ارزیابی، نتیجهگیریهای این مرور را تغییر دهند.]
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
