استفاده از لیزر کمتوان (low level laser) میتواند شدت زخمهای ناشی از درمان سرطان را کاهش دهد.
درمانهای سرطان میتوانند باعث ایجاد زخمهای شدید در دهان شوند. این ضایعات دردناک بوده و دیر التیام یابند. این مرور، شواهدی را یافت که استفاده از لیزر زخمها را تسکین میدهد یا درمان میکند. مورفین میتواند درد را کنترل کند. اگرچه استفاده خودکار از مورفین بهصورت تزریق آرام و کنترلشده (drip) یا مصرف خود-کنترلشده آن، تسکین مشابهی را ایجاد میکند، وقتی افراد خودشان مورفین را کنترل کنند، کمتر از آن استفاده میکنند.
مطالعه چکیده کامل
درمان سرطان بهطور فزایندهای موثر است، اما به قیمت عوارض جانبی کوتاهمدت و بلندمدت. علیرغم استفاده از داروهای مختلف برای درمان عوارض جانبی دهانی درمان سرطان، از جمله موکوزیت دهانی (زخم دهان)، همچنان منبع اصلی بیماری هستند.
اهداف
ارزیابی اثربخشی مداخلات درمانی موکوزیت دهانی یا درد ناشی از آن در بیماران مبتلا به سرطان که تحت شیمیدرمانی یا رادیوتراپی یا هر دو قرار دارند.
روشهای جستوجو
جستوجوهای الکترونیکی در پایگاههای ثبت کارآزماییهای گروه سلامت دهان در کاکرین و PaPaS (تا 1 جون 2010)، CENTRAL از طریق
کتابخانه کاکرین
(تا شماره 2، 2010)، MEDLINE از طریق OVID (1950 تا 1 جون 2010)، EMBASE از طریق OVID (1980 تا 1 جون 2010)، CINAHL از طریق EBSCO (1980 تا 1 جون 2010)، CANCERLIT از طریق PubMed (1950 تا 1 جون 2010)، OpenSIGLE (1980 تا 1 جون 2010) و LILACS از طریق Virtual Health Library (1980 تا 1 جون 2010) انجام شدند. فهرست منابع در مقالات مرتبط جستوجو شده و برای شناسایی کارآزماییها و کسب اطلاعات بیشتر، با نویسندگان کارآزماییهای واجد شرایط تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای که به مقایسه داروهای تجویزشده برای درمان موکوزیت دهانی در افراد تحت درمان با شیمیدرمانی یا رادیوتراپی یا هر دو پرداختند. پیامدها شامل موکوزیت دهانی، زمان لازم تا بهبودی موکوزیت، درد دهانی، مدت زمان کنترل درد، دیسفاژی، عفونت سیستمیک، میزان نیاز به مصرف مسکّن، طول مدت بستری در بیمارستان، هزینه و کیفیت زندگی بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها، در دو نسخه، توسط دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم استخراج شدند. برای دستیابی به جزئیات تصادفیسازی، کورسازی و خروج بیماران از مطالعه، با نویسندگان تماس گرفته شد. ارزیابی خطر سوگیری (risk of bias) در شش حوزه انجام شد. دستورالعملهای آماری سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) رعایت شدند و مقادیر خطر نسبی (RR) با استفاده از مدل اثر ثابت (fixed-effect model) (کمتر از 3 کارآزمایی در هر متاآنالیز) محاسبه شد.
نتایج اصلی
سی و دو کارآزمایی شامل 1505 بیمار، معیارهای ورود را داشتند. سه مقایسه برای درمان موکوزیت شامل دو یا چند کارآزمایی عبارت بودند از: بنزیدامین هیدروکلراید در مقابل دارونما (placebo)، سوکرالفیت در مقابل دارونما و لیزر کمتوان (low level laser) در مقابل روش ساختگی. فقط لیزر کمتوان در مقایسه با روش ساختگی منجر به کاهش موکوزیت شدید شد: RR: 5.28 (95% فاصله اطمینان (CI): 2.30 تا 12.13).
فقط 3 مقایسه شامل بیشاز یک کارآزمایی برای کنترل درد به دست آمدند: بیدردی کنترلشده توسط بیمار (PCA) در مقایسه با روش تزریق مداوم، درمانگر در مقابل گروه کنترل، درمان شناختی رفتاری در مقابل گروه کنترل. هیچ شواهدی مبنی بر وجود تفاوت در میانگین نمره درد میان PCA و تزریق مداوم وجود نداشت، بااینحال، برای PCA مقدار کمتری اوپیوئید در هر ساعت استفاده شد، تفاوت میانگین: 0.65 میلیگرم/ساعت (95% CI؛ 0.09 تا 1.20) و طول دوره درد، کمتر از 1.9 روز بود (95% CI؛ 0.3 تا 3.5).
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد محدودی از دو کارآزمایی کوچک نشان میدهد درمان با لیزر کمتوان شدت موکوزیت را کاهش میدهد. از اوپیوئید کمتری در PCA در مقایسه با تزریق مداوم استفاده میشود. کارآزماییهای بیشتر، با طراحی خوب، کنترلشده با دارونما یا عدم درمان که اثربخشی مداخلات بررسیشده را در این مرور و مداخلات جدید را برای درمان موکوزیت ارزیابی کنند، مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
