داروهای ضدانعقاد خوراکی از وقوع سکته مغزی و مرگ‌ومیر در افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی پیشگیری می‌کنند. فیبریلاسیون دهلیزی (atrial fibrillation; AF) نوعی بی‌نظمی در ضربان قلب است که منجر به تشکیل لخته‌های خونی در حفره‌های بالایی قلب (دهلیزها) می‌شود. این لخته‌های خونی می‌توانند از جای خود جدا شده و از طریق جریان خون به مغز برسند و باعث وقوع سکته مغزی شوند. داروهای ضدانعقاد خون، مانند وارفارین، روند لخته شدن خون را کُند می‌کنند. میزان مهار لخته شدن خون در طول درمان با وارفارین، با یک آزمایش خون به نام نسبت نرمال‌شده بین‌المللی (INR) اندازه‌گیری می‌شود. دوزهایی از وارفارین که منجر به INRهای معادل 2.0 تا 2.6 می‌شوند، در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، موارد مرگ‌ومیر و سکته مغزی را کاهش می‌دهند. داروهای ضدانعقاد خوراکی می‌توانند باعث خون‌ریزی در مغز و قسمت‌های دیگر بدن شوند. بااین‌حال، در صورتی که کنترل دقیقی بر دوز دارو وجود داشته باشد (نیاز به اندازه‌گیری INR حداقل ماهانه با وارفارین وجود دارد)، خطر خون‌ریزی جدی، اندک است. تصمیم‌گیری در مورد استفاده یا عدم استفاده از داروهای ضدانعقاد خوراکی در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله خطر سکته مغزی در فرد که بین بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی بسیار متفاوت است. اکثر افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی باید براساس خطر سکته مغزی، توانایی تحمل داروهای ضدانعقاد بدون خون‌ریزی، و دسترسی به پایش کافی داروهای ضدانعقاد، برای درمان با داروهای ضدانعقاد خوراکی در نظر گرفته شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای (atrial fibrillation; AF) با افزایش خطر سکته مغزی ناشی از آمبولی ترومبوزهای رسوب‌شده با استاز از گوشک (appendage) دهلیز چپ مرتبط است.
اهداف
تعیین اثربخشی و بی‌خطری (safety) داروهای ضدانعقاد خوراکی (oral anticoagulants; OACs) برای پیشگیری اولیه از وقوع سکته مغزی در بیماران مبتلا به AF مزمن.
روش‌های جست‌وجو
در پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جست‌وجو در جون 2004) به جست‌وجو پرداختیم. علاوه‌بر این، پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین ، شماره 4، 2004)، MEDLINE (1966 تا جون 2004) و فهرست منابع مقالات مروری اخیر را بررسی کردیم. ما همچنین با سازمان همکاری در زمینه فیبریلاسیون دهلیزی (Atrial Fibrillation Collaboration) و متخصصانی که در این زمینه کار می‌کنند، تماس گرفتیم تا کارآزمایی‌های منتشرنشده و در حال انجام را شناسایی کنیم.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده که OACها را با گروه کنترل در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای مزمن و بدون سابقه حمله ایسکمیک گذرا (TIA) یا سکته مغزی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
کارآزمایی‌های واجد شرایط برای ورود، توسط دو نویسنده به‌طور مستقل از هم انتخاب شدند که هر پیامد را نیز استخراج کرده و داده‌ها را دوبار بررسی کردند. برای ترکیب نسبت شانس از روش Peto استفاده شد. تمام آنالیزها، تا حد امکان، با قصد درمان (intention-to-treat) انجام شدند. از آنجایی که نتایج منتشرشده از چهار کارآزمایی شامل 3% تا 8% از شرکت‌کنندگان با سابقه سکته مغزی یا TIA بودند، نتایج منتشرنشده بدون در نظر گرفتن این شرکت‌کنندگان از محققان فیبریلاسیون دهلیزی (Atrial Fibrillation Investigators) به دست آمد.
نتایج اصلی
میانگین سنی 2313 شرکت‌کننده بدون سابقه قبلی ایسکمی مغزی از پنج کارآزمایی تصادفیسازیشده، 69 سال گزارش شد. ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و کیفیت مطالعه میان کارآزمایی‌ها مشابه بودند: OAC در هر پنج کارآزمایی‌ها، وارفارین بود. حدود نیمی از شرکت‌کنندگان (N = 1154) به‌صورت تصادفی به گروه وارفارین با دوز تنظیم‌شده اختصاص یافتند و میانگین INRهای به‌دست‌آمده بین 2.0 و 2.6 قرار داشت. در طول دوره پیگیری با میانگین 1.5 سال، وارفارین با کاهش قابل توجه و از نظر آماری بسیار معنی‌دار در تمام سکته‌های مغزی (نسبت شانس (OR): 0.39؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.26 تا 0.59)، سکته مغزی ایسکمیک (OR: 0.34؛ 95% CI؛ 0.23 تا 0.52)، تمام سکته‌های مغزی ناتوان‌کننده یا کشنده (OR: 0.47؛ 95% CI؛ 0.28 تا 0.80)، مرگ‌ومیر (OR: 0.69؛ 95% CI؛ 0.50 تا 0.94) و نقطه پایانی ترکیبی از سکته‌های مغزی، انفارکتوس میوکارد یا مرگ‌ومیر عروقی (OR: 0.56؛ 95% CI؛ 0.42 تا 0.76) همراه بود. میزان مشاهده‌شده خون‌ریزی داخل جمجمه‌ای و خارج جمجمه‌ای با درمان OAC به‌طور قابل‌توجهی افزایش نیافت، اما فواصل اطمینان گسترده بودند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
درمان با دوز تنظیم‌شده وارفارین تا رسیدن به INRهای 2 تا 3، میزان سکته مغزی، سکته مغزی ناتوان‌کننده یا کشنده و مرگ‌ومیر را در بیماران مبتلا به AF غیردریچه‌ای کاهش می‌دهد. این مزایا با افزایش خون‌ریزی میان این شرکت‌کنندگان در کارآزمایی‌های بالینی تصادفیسازیشده به‌طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار نگرفتند. محدودیت‌ها شامل پیگیری نسبتا کوتاه‌مدت و تخمین‌های نادرست از خطرات خون‌ریزی در شرکت‌کنندگان واردشده در کارآزمایی‌ها می‌شوند. استفاده از OAC برای پیشگیری اولیه از وقوع سکته مغزی در بیماران AF، سالانه از حدود 25 مورد سکته مغزی و حدود 12 مورد سکته مغزی ناتوان‌کننده یا کشنده برای هر 1000 بیمار دچار AF، جلوگیری می‌شود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
