هیچ شواهد قوی مبنی بر مزیت استفاده روتین از دیورتیکهای دیستال در نوزادان نارس مبتلا به بیماری مزمن ریوی وجود ندارد. بیماری ریه در نوزادانی که زود متولد میشوند (نارس (preterm)) اغلب با آب اضافی همراه است. داروهایی که آب بدن را کاهش میدهند (diuretics) ممکن است به بهبودی نوزاد از بیماری ریوی کمک کنند. مرور کارآزماییها، تاثیرات دیورتیکهایی را آنالیز کرد که بر انتهای لولههای کوچک کلیه (دیورتیکهای دیستال) تاثیر گذاشتند. مشخص شد که درمان با دیورتیک به مدت چهار هفته عملکرد ریه را بهبود میبخشد. فقط یک مطالعه، فواید بلندمدت (کاهش میزان مرگومیر و نیاز به تنفس مصنوعی) را نشان داد. بااینحال، نوزادان در این کارآزماییها تمام داروهایی را که در حال حاضر موجود هستند، دریافت نکردند.
مطالعه چکیده کامل
بیماری ریوی در نوزادان نارس اغلب با ادم ریوی، عارضهدار میشود.
اهداف
ارزیابی خطرات و مزایای استفاده از دیورتیکهای موثر بر بخشهای دیستال توبول کلیوی (دیورتیکهای دیستال) در نوزادان نارس مبتلا به بیماری مزمن ریوی (CLD) یا در حال ابتلا به آن.
روشهای جستوجو
از روش استاندارد گروه مرور نوزادان در کاکرین استفاده شد. در ابتدا، MEDLINE (1966 تا نوامبر 2001)، EMBASE (1974 تا نوامبر 2001) و پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین ، شماره 4، 2001) جستوجو شدند. علاوهبر این، چندین کتاب چکیده مقالات انجمنهای ملی و بینالمللی آمریکا و اروپا بهصورت دستی جستوجو شدند. جستوجوهای بهروزشده در اپریل 2003، اپریل 2007، و دسامبر 2010 هیچ کارآزمایی دیگری را شناسایی نکردند.
معیارهای انتخاب
در این آنالیز، کارآزماییهایی وارد شدند که در آنها نوزادان نارس مبتلا به CLD یا در حال ابتلا به آن و با حداقل پنج روز سن، بهطور تصادفی برای دریافت یک دیورتیک موثر بر توبول دیستال کلیه اختصاص یافتند. مطالعات واجد شرایط میبایست حداقل یکی از متغیرهای پیامد تعریفشده قبلی را برای این مرور سیستماتیک ارزیابی کرده باشند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
از روش استاندارد سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) استفاده شد که در کتابچه راهنمای این سازمان توضیح داده شد. دو نویسنده، تمام دادههای هر مطالعه را بهطور جداگانه استخراج، ارزیابی و کدگذاری کردند. هرگونه اختلافنظری با بحث و گفتوگو، حل شد. کارآزماییهای موازی (parallel) و متقاطع (cross-over) با هم ترکیب شدند. هر زمان که ممکن بود، دادههای ابتدای مطالعه و پیامد نهایی که در مقیاس پیوسته (continuous) اندازهگیری شدند، با استفاده از فرمول Follmann به نمرات تغییر تبدیل شدند.
نتایج اصلی
از شش مطالعهای که معیارهای ورود را داشتند، بیشتر آنها بر پارامترهای پاتوفیزیولوژیک متمرکز بودند و تاثیرات مداخله را بر پیامدهای بالینی مهم تعریفشده در این مرور یا عوارض بالقوه درمان با دیورتیک را ارزیابی نکردند.
در نوزادان نارس > 3 هفته مبتلا به CLD، درمان چهار هفتهای با تیازید و اسپیرونولاکتون، ظرفیت ریه را بهبود بخشید و نیاز به فوروزماید را کاهش داد. یک مطالعه نشان داد که تیازید و اسپیرونولاکتون خطر مرگومیر را کاهش داده و تمایل دارند خطر اینتوبه ماندن نوزاد را پساز هشت هفته در مواردی که به کورتیکواستروئیدها، گشادکنندههای برونش یا آمینوفیلین دسترسی ندارند، کاهش دهند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در نوزادان نارس > 3 هفته مبتلا به CLD، تجویز حاد و مزمن دیورتیکهای دیستال، مکانیک ریوی را بهبود میبخشند. بااینحال، تاثیرات مثبت مداخله باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا تعداد بیماران مورد مطالعه در تعداد کم کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، بهطرز شگفتآوری اندک است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
