برای نشان دادن هرگونه فایدهای از اریترومایسین مورد استفاده در دوزهای زیاد یا کم برای پیشگیری یا درمان مشکلات تغذیهای در نوزادان نارس، شواهد کافی وجود ندارد. نوزادان نارس که نیاز به مراقبتهای ویژه دارند، اغلب دچار مشکلات تغذیهای هستند. اغلب، مقداری غذا بدون هضم شدن در معده باقی میماند. تغذیه زودهنگام میتواند رشد طبیعی دستگاه گوارش را تسهیل کند و از مشکلات سلامت مرتبط با تغذیه از طریق لولههای داخل وریدی جلوگیری کند. اریترومایسین یک آنتیبیوتیک است که بر دستگاه گوارش تاثیر میگذارد و ممکن است به نوزادانی که مشکلات تغذیهای دارند، کمک کند. بااینحال، این مرور نشان داد که شواهد کافی برای توصیه به استفاده از اریترومایسین در دوزهای کم یا زیاد برای پیشگیری یا درمان نوزادان نارس مبتلا به مشکلات تغذیهای وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
نارس بودن عملکردی حرکات دستگاه گوارش، نوزادان نارس را مستعد عدم تحمل تغذیه میکند. اریترومایسین یک آگونیست موتیلین است (motilin agonist) که تاثیر پروکینتیک خود را با تحریک فعالیت انقباضی انتشاری در فاز بین گوارشی اعمال میکند.
اهداف
ارزیابی اثربخشی اریترومایسین در پیشگیری و درمان عدم تحمل تغذیه در نوزادان نارس.
روشهای جستوجو
جستوجوی سیستماتیک در منابع علمی براساس روشهای جستوجوی گروه مروری مشارکتی نوزادان در کاکرین انجام شد. کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در مورد تجویز اریترومایسین در نوزادان نارس برای بهبود حرکات دستگاه گوارش در پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین، شماره 4، 2007)، MEDLINE (1966 - دسامبر 2007)، EMBASE (1980 - دسامبر 2007)، CINAHL (1982 - دسامبر 2007)، ارجاعات متقابل، چکیدهها و جستوجوی دستی در مجلات شناسایی شدند.
معیارهای انتخاب
معیارهای انتخاب اولیه، این مرور را به مطالعاتی محدود کرد که از اریترومایسین با دوز 3 تا 12 میلیگرم/کیلوگرم/روز در نوزادان نارس با سن بارداری کمتر از 36 هفته و دارای تحمل تغذیهای استفاده کردند. بااینحال، تعداد قابل توجهی از مطالعات، از اریترومایسین در دوز بالاتر (> 12 میلیگرم/کیلوگرم/روز) یا به عنوان پیشگیری برای نوزادانی که در معرض خطر عدم تحمل تغذیه بودند، استفاده کردند. یک تصمیم پساز وقوع (post hoc) برای ورود این مطالعات در این مرور گرفته شد.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
مطالعات به دو دسته مطالعات پیشگیری و درمان طبقهبندی شدند، و دادههای هر دسته بهطور جداگانه آنالیز شدند. در هر دسته، آنالیزهای زیرگروه براساس دوزهای پائین (3 تا 12 میلیگرم/کیلوگرم/روز) و دوزهای بالا (> 12 میلیگرم/کیلوگرم/روز) از اریترومایسین انجام شدند. پیامد اولیه، تعداد روزها تا رسیدن به تغذیه کامل رودهای بود. پیامدهای ثانویه شامل عوارض جانبی مرتبط با اریترومایسین، طول دوره دریافت تغذیه کامل وریدی (TPN)، افزایش وزن، انتروکولیت نکروزان (NEC)، و طول مدت بستری در بیمارستان بودند.
نتایج اصلی
ده مطالعه تصادفیسازیشده و کنترلشده (سه مطالعه پیشگیری و هفت مطالعه درمان) وارد شدند. مطالعات در تعریف عدم تحمل تغذیه و نحوه اندازهگیری، آنالیز و گزارش پیامدها بسیار متفاوت بودند، بنابراین متاآنالیز اکثر پیامدها غیرممکن بود. بااینحال، مطالعاتی که از اریترومایسین در دوزهای درمانی بالاتر (40 تا 50 میلیگرم/کیلوگرم/روز) یا در نوزادانی با سن بارداری > 32 هفته استفاده کردند، تاثیرات مثبت بیشتری را در بهبودی در عدم تحمل تغذیه گزارش کردند.
متاآنالیز مطالعات پیشگیری با دوز بالا هیچ تفاوت معنیداری را در بروز NEC نشان نداد (RR معمول: 0.59؛ 95% CI؛ 0.11 تا 3.01؛ RD معمول: 0.021-، 95% CI؛ 0.087- تا 0.045). متاآنالیز مطالعات درمان با دوز بالا هیچ تفاوت معنیداری را در سپتیسمی نشان نداد (RR معمول: 0.83، 95% CI؛ 0.47 تا 1.45؛ RD معمول: 0.04-، 95% CI؛ 0.17- تا 0.08).
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای توصیه به استفاده از اریترومایسین در دوزهای پائین یا بالا برای نوزادان نارس مبتلا یا در معرض خطر عدم تحمل تغذیه وجود ندارد. برای تعیین اینکه محدوده دوز دقیقتری وجود دارد که در آن اریترومایسین ممکن است به عنوان یک عامل پروکینتیک در نوزادان نارس > 32 هفته GA موثر باشد یا خیر، انجام تحقیقات آینده مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
