ما این مرور را انجام دادیم تا تاثیرات پیپوتیازین پالمیتات را برای درمان اسکیزوفرنی (schizophrenia) در مقایسه با دارونما (placebo)، دیگر داروهای ضدروانپریشی (آنتیسایکوتیک) خوراکی و دیگر داروهای ضدروانپریشی دپو (depot) تعیین کنیم. ما نتایج 12 کارآزمایی میانمدت، دو کارآزمایی بلندمدت، سه کارآزمایی کوتاهمدت و یک کارآزمایی که تاثیرات فوری را بررسی کرد، وارد کردیم. ما دریافتیم که پیپوتیازین دپو برای درمان اسکیزوفرنی موثر است، اما در کل، تاثیر آن مشابه دیگر داروهای دپو و داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی تیپیکال است.
مطالعه چکیده کامل
داروهای آنتیسایکوتیک معمولا به صورت خوراکی تجویز میشوند، اما پایبندی به درمان ممکن است مشکل باشد. توسعه تزریقهای دپو (depot) در دهه 1960 باعث استفاده گسترده از دپوها به عنوان وسیلهای برای درمان نگهداری طولانیمدت شد. پیپوتیازین پالمیتات (pipotiazine palmitate) یک داروی آنتیسایکوتیک از خانواده فنوتیازین (phenothiazine) است.
اهداف
ارزیابی تاثیرات بالینی، اجتماعی و اقتصادی پیپوتیازین پالمیتات و آندسیلنات (undecylenate) دپو در مقایسه با دارونما (placebo)، داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی و دیگر داروهای آنتیسایکوتیک دپو برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی.
روشهای جستوجو
برای این بهروزرسانی، پایگاه ثبت گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (جون 2003) را جستوجو کردیم. ما همچنین منابع تمام کارآزماییهای شناساییشده را برای یافتن مطالعات بیشتر بررسی کردیم و با صنایع مرتبط تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشدهای را وارد مطالعه کردیم که به مقایسه پیپوتیازین پالمیتات و آندسیلنات دپو با داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی یا دیگر داروهای دپو برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
ما مطالعات را بهطور قابل اعتمادی انتخاب کرده، رتبهبندی کیفی آنها را انجام داده و دادهها را مستقلا استخراج کردیم. ما خطر نسبی (RR) اثرات تصادفی (random effects)، 95% فواصل اطمینان (CI) و در صورت امکان تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT) (NNT) را براساس قصد درمان (intention-to-treat; ITT) محاسبه کردیم. برای دادههای پیوسته (continuous data)، تفاوت میانگین وزندهیشده (weighted mean difference; WMD) را بهدست آوردیم. ما فقط دادههای مقیاس را برای ابزاری ارائه دادیم که به سطوح از پیش مشخصشده کیفیت دست یافته بودند.
نتایج اصلی
وقتی پیپوتیازین پالمیتات با داروی آنتیسایکوتیک خوراکی «استاندارد» مقایسه شد، هیچ تفاوتی در پیامدهای تاثیر کلی درمان (n = 53؛ 1 RCT؛ RR: 2.57؛ 95% CI؛ CI 0.8 تا 8.6)، عود (n = 124؛ 1 RCT؛ RR: 1.55؛ 95% CI؛ 0.76 تا 3.2)، خروج بیماران از مطالعه (attrition) (n = 219؛ 3 RCT؛ RR: 1.37؛ 95% CI؛ 0.8 تا 2.4) و رفتار (n = 124؛ 1 RCT؛ WMD: 4.65؛ 95% CI؛ 1.1- تا 10.4) مشاهده نشد. همچنین هیچ تفاوتی در عوارض جانبی مانند تاردیو دیسکینزی (tardive dyskinesia) یا نیاز به داروهای آنتیکولینرژیک گزارش نشد.
شانزده مطالعه، پیپوتیازین پالمیتات را با دیگر فراوردههای دپو مقایسه کردند (n=1123). پیپوتیازین پالمیتات از نظر طیف وسیعی از پیامدها، از جمله تاثیر کلی (n = 217؛ 4 RCT؛ RR برای عدم بهبودی: 0.99؛ 95% CI؛ 0.91 تا 1.07)، عود (n = 239؛ 5 RCT؛ RR برای عود تا 1 سال: 0.98؛ 95% CI؛ 0.55 تا 1.75) و عوارض جانبی (n = 337؛ 5 RCT؛ RR برای نیاز به مصرف داروی آنتیکولینرژیک: 0.98؛ 95% CI؛ 0.84 تا 1.15) بهطور همسو و سازگار با دیگر موارد دپو معادل بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اگرچه هنوز کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای با روش انجام و گزارشدهی خوب برای هدایت شیوه بالینی نیاز است (هیچ دادهای از کارآزمایی وجود ندارد که پیامدهای بیمارستان و خدمات، رضایت از مراقبت و اقتصاد را گزارش کرده باشد)، پیپوتیازین پالمیتات یک انتخاب مناسب برای پزشک و دریافتکننده مراقبت است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
