پیشرفت در پزشکی پری‌ناتال منجر به افزایش بقای (survival) نوزادان بسیار کم‌وزن هنگام تولد و افزایش بروز رتینوپاتی پره‌ماچوریتی (retinopathy of prematurity; ROP) شده است. این وضعیت، یک اختلال تکثیر عروقی در شبکیه چشم نابالغ در نوزادان نارس است که می‌تواند منجر به اختلال بینایی و احتمال بالای نابینایی (بیش‌از 47%) در صورت عدم درمان شود (ROP حد آستانه‌ای). به‌طور معمول، شبکیه چشم تا هفته 40 بارداری دارای سیستم کاملی از عروق خونی است. آسیب به مویرگ‌های شبکیه چشم در حال رشد که پیش‌از یا حین تولد و در روزهای پس‌از زایمان رخ می‌دهد، واسکولاریزاسیون جدید را تحریک می‌کند که همان رتینوپاتی قابل مشاهده است. این امر می‌تواند منجر به برقراری مجدد و موفقیت‌آمیز خون‌رسانی به شبکیه چشم (پسرفت ROP) یا پیشرفت به سمت غشاهای نئوواسکولار در زجاجیه، ایجاد اسکار و جداشدگی شبکیه چشم شود. میزان بروز و شدت رتینوپاتی، رابطه معکوسی با سن بارداری دارد. درمان شامل برداشتن (فرسایش (ablation)) بخشی از شبکیه چشم بدون عروق خونی برای حفظ دید مرکزی ماکولا است. در این حالت، از تکنیک‌های کرایوابلیشن (cryoablation) و لیزر استفاده می‌شود. نویسندگان این مرور، دو کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده را شامل 291 و 28 نوزاد نارس مبتلا به ROP حد آستانه شناسایی کردند که در دهه 1980 گزارش شدند. هر دو از کرایوتراپی برای ابلیشن بخش محیطی شبکیه چشم استفاده کردند که بروز پیامدهای نامطلوب چشمی را کاهش داد. ساختار نامطلوب شبکیه چشم در کمتر از 12 ماهگی و در اوایل کودکی در ½5 سالگی (234 نوزاد) تا حدود 18% تا 20% کاهش یافت. بنابراین، تعداد چشم‌هایی که در حد آستانه ROP قرار دارند و برای پیشگیری از یک پیامد نامطلوب نیاز به درمان دارند (NNT)، حدود پنج چشم است. خطر حدت بینایی ضعیف در اوایل کودکی از 63% به 51% کاهش یافت (NNT: 8).
مزیت ابلیشن شبکیه چشم در این چشم‌ها بر عوارض کوتاه‌مدت مرتبط با درمان غلبه دارد. این عوارض شامل افزایش بروز آپنه و برادی‌کاردی، هم حین پروسیجر و هم در یک تا سه روز پس‌از آن، می‌شود. میدان دید در چشم‌های بینا در گروهی که تحت کرایوابلیشن قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، اندکی کوچک‌تر بود. توجه به این نکته مهم است که در مقایسه با حالت طبیعی، چشم‌های مبتلا به ROP که به‌صورت خودبه‌خودی بهبود یافتند نیز کاهش میدان دید داشتند. در این مرحله، پیامدهای طولانی‌مدت، ناشناخته باقی می‌مانند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
این بخش در حال آماده‌سازی است و در شماره بعدی گنجانده خواهد شد.
اهداف
آیا در نوزادان نارس مبتلا به رتینوپاتی پره‌ماچوریتی (retinopathy of prematurity; ROP) حد آستانه‌ای، ابلیشن (ablation) (فرسایش) بخش محیطی شبکیه چشم، به هر روش، بروز پیامد چشمی نامطلوب را کاهش می‌دهد؟
روش‌های جست‌وجو
از روش‌های جست‌وجوی استاندارد گروه مرور نوزادان در کاکرین استفاده شد. این شامل جست‌وجو در پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی گروه نوزادان در کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE، مرورهای قبلی شامل ارجاعات متقابل، چکیده‌هایی از جلسات اطفال و چشم‌پزشکی، نامه‌ها و متخصصان خبره بود. اصطلاحات جست‌وجو شامل «رتینوپاتی پره‌ماچوریتی» [MeSH Terms]، «فیبروپلازی رترولنتال» [همه فیلدها] و «انعقاد نوری» [همه فیلدها] یا «جراحی کرایو» [همه فیلدها] بود. علاوه‌بر این، از یک بانک اطلاعاتی کتاب‌شناختی (bibliographic) شخصی به‌عنوان ارجاع متقابل استفاده شد.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌های انجام‌شده روی نوزادان نارس انسانی مبتلا به ROP حد آستانه که از تخصیص تصادفی یا شبه-تصادفی به هر دو گروه ابلیشن بخش محیطی شبکیه چشم فاقد عروق خونی (avascular)، به هر روشی، یا گروه کنترل همزمان با ارزیابی پیامد مستقل استفاده کردند، برای مرور انتخاب شدند. پس‌از مرور روش‌شناسی (methodology)، فقط مطالعاتی که از تخصیص تصادفی استفاده کردند، برای استخراج داده‌ها انتخاب شدند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
ارتباط و اعتبار مطالعات توسط دو نویسنده، ارزیابی و اجماع‌نظر حاصل شد. هر نویسنده به‌طور مستقل از هم پیامدهای بالینی را از گزارش‌های معتبر استخراج کرد. آنالیز داده‌ها براساس استانداردهای گروه مرور نوزادان در کاکرین انجام شد.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده شناسایی شدند. داده‌های حاصل از این مطالعات نشان می‌دهند که ابلیشن بخش محیطی شبکیه چشم، خطر (1) ساختار نامطلوب اولیه شبکیه چشم را از 47.9% به 28.1% (کاهش مطلق خطر (absolute risk reduction): 19.8%؛ [95% CI؛ 27.9 تا 11.8%])، (2) ساختار نامطلوب شبکیه چشم در اوایل کودکی را از 44.3% به 26.3% (کاهش مطلق خطر: 18%؛ [95% CI؛ 27.0 تا 9.1%]) و (3) حدت بینایی نامطلوب را در اوایل کودکی از 63% به 50.6% (کاهش مطلق خطر: 12.2%؛ [95% CI؛ 21.2 تا 3.1]) کاهش می‌دهد. علاوه‌بر این، میدان دید در چشم‌های بینا در گروه تحت درمان (11.8 ± 51.3 درجه) در مقایسه با گروه کنترل (14.5 ± 58.2 درجه) کمی کوچک‌تر بود.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
ابلیشن بخش محیطی شبکیه چشم، بروز پیامد چشمی نامطلوب را در نوزادان نارس مبتلا به ROP حد آستانه کاهش می‌دهد. در چشم‌های بینا، ابلیشن بخش محیطی شبکیه چشم ممکن است اندازه میدان دید را کاهش دهد. در این مرحله، پیامدهای طولانی‌مدت، ناشناخته باقی می‌مانند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
