تزریق موضعی کورتیکواستروئید یک درمان غیرجراحی رایج برای سندرم کارپال تانل (carpal tunnel syndrome) است. دیگر درمانهای غیرجراحی شامل استفاده از اسپلینت مچ دست، سونوگرافی و داروهای ضدالتهابی خوراکی است. مداخله جراحی نیز موثر شناخته شده است. این مرور سیستماتیک، اثربخشی تزریق موضعی کورتیکواستروئید را برای تسکین نشانههای سندرم کارپال تانل شدید تا یک ماه پساز تزریق تائید کرد. تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مقایسه با کورتیکواستروئید خوراکی تا سه ماه پساز درمان، بهبودی بالینی قابل توجهی را فراهم میکند. دو تزریق کورتیکواستروئید موضعی، بهبودی بالینی قابل توجهی را در نشانهها ایجاد نمیکند. برای تعیین طول مدت اثربخشی تزریق موضعی کورتیکواستروئید و فواید آن برای درمان سندرم کارپال تانل خفیف و متوسط، انجام تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
سندرم کارپال تانل ( carpal tunnel syndrome; CTS) یک سندرم بالینی بسیار شایع است که با علائم و نشانههای تحریک عصب مدین (median) در کارپال تانل در مچ دست تظاهر پیدا میکند. تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مدیریت بالینی سندرم کارپال تانل بررسی شده اما اثربخشی آن مشخص نیست.
اهداف
ارزیابی اثربخشی تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مدیریت بالینی سندرم کارپال تانل در مقابل تزریق دارونما (placebo) یا دیگر مداخلات غیرجراحی.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بیماریهای عصبیعضلانی در کاکرین (جستوجو در می 2006)، MEDLINE (جستوجو در ژانویه 1966 تا می 2006)، EMBASE (جستوجو در ژانویه 1980 تا می 2006) و CINAHL (جستوجو در ژانویه 1982 تا می 2006) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
مطالعات تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
سه نویسنده بهطور مستقل از هم کارآزماییها را انتخاب کرده و کیفیت کلی آنها را رتبهبندی کردند. نسبت خطر (relative risk) و 95% فواصل اطمینان برای هر کارآزمایی محاسبه شد و جمعبندی نسبت خطر و 95% فواصل اطمینان نیز به دست آمدند.
نتایج اصلی
ما 12 مطالعه را با مجموع 671 شرکتکننده وارد کردیم. دو کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده با کیفیت بالا با مجموع 141 شرکتکننده، بهبودی بالینی سندرم کارپال تانل را در یک ماه یا کمتر پساز تزریق کورتیکواستروئید موضعی در مقایسه با تزریق دارونما نشان دادند (نسبت خطر: 2.58 (95% فاصله اطمینان: 1.72 تا 3.87)). یک کارآزمایی تزریق موضعی کورتیکواستروئید را با کورتیکواستروئید خوراکی مقایسه کرد و در 12 هفته پساز درمان، بهبودی قابل توجهی در گروه تزریق مشاهده شد (تفاوت میانگین: 7.10- (95% فاصله اطمینان: 11.68- تا 2.52-)). در یک کارآزمایی، میزان بهبودی یک ماه پساز تزریق موضعی کورتیکواستروئید بیشتر از تزریق سیستمیک آن بود (نسبت خطر: 3.17 (95% فاصله اطمینان: 1.02 تا 9.87)). در یک کارآزمایی، نشانهها در گروه تزریق در مقایسه با درمان با داروهای ضدالتهاب و آتلبندی، در هشت هفته پساز تزریق، بهبودی قابل توجهی نداشتند (تفاوت میانگین: 0.10 (95% فاصله اطمینان: 0.33- تا 0.53)). دو تزریق در مقابل یک تزریق کورتیکواستروئید موضعی، بهبودی بالینی بیشتری را فراهم نکرد، تفاوت میانگین: 3.80- (95% فاصله اطمینان (CI): 9.27- تا 1.67).
نتیجهگیریهای نویسندگان
تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مدیریت بالینی سندرم کارپال تانل در مقایسه با دارونما، یک ماه پساز تزریق، بهبودی بالینی بیشتری را در نشانهها ایجاد میکند. تسکین قابل توجه نشانهها بیشاز یک ماه پایدار باقی نماند. تزریق موضعی کورتیکواستروئید، بهبودی بالینی قابل توجهی را نسبت به کورتیکواستروئید خوراکی تا سه ماه ایجاد میکند. تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مقایسه با درمان ضدالتهاب و آتلبندی پساز هشت هفته یا درمان با لیزر هلیوم-نئون (Helium-Neon) پساز شش ماه، بهبودی قابل توجهی را در پیامد بالینی ایجاد نمیکند. دو تزریق موضعی کورتیکواستروئید در مقایسه با یک تزریق، مزیت بالینی قابل توجهی را ارائه نمیدهد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
