غده پروستات محل شایعی برای ابتلا به سرطان در مردان مسن است. درمانهای سرطان پروستات شامل جراحی و پرتودرمانی هستند. هورمونهای مردانه (آندروژنها) رشد سرطان پروستات را تحریک میکنند. بنابراین، از درمان سرکوب هورمون، که سطح هورمونها را کاهش میدهد، برای درمان سرطان نیز استفاده میشود. در درمان حداکثر مهار آندروژن (MAB) از داروهایی برای مهار کامل هورمونهای مردانه استفاده میشود. این مرور نشان داد که شواهد نسبتا کمی وجود دارد که MAB، شانس بقای طولانیتر را برای مردان مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته بهبود میبخشد. بااینحال، عوارض جانبی درمان MAB نیز وجود دارند، بدین معنا که این درمان برای همه مردان مناسب نیست.
مطالعه چکیده کامل
سرطان پروستات دومین علت اصلی مرگومیر ناشی از سرطان در مردان است. مشاهدات طولانیمدت نشان دادهاند که سرطان پروستات به سرکوب آندروژن واکنش نشان میدهد. رویکرد اصلی سرکوب آندروژن برای مردان مبتلا به بیماری پیشرفته (سرطانی که به خارج از غده پروستات گسترش یافته است) عقیم کردن (castration) بوده است. بااینحال، عقیم کردن بیماران به کمک دارو یا جراحی فقط 90% تا 95% از تولید روزانه تستوسترون را کاهش میدهد. مایقی آن در غدد فوق کلیوی تولید میشوند. در دهه 1980، Labrie این فرضیه را مطرح کرد که مقابله با آندروژنهای آدرنال، رشد تومور را بیشتر مهار میکند و احتمالا نشانهها و بقای (survival) بیماران را فراتر از پاسخی که با درمان تکدارویی به دست میآید، بهبود میبخشد. در پاسخ به این فرضیه، تعدادی از عوامل ضدآندروژن شناسایی شدند و در ترکیب با عقیمسازی پزشکی یا جراحی برای دستیابی به حداکثر مهار آندروژن (maximal androgen blockade; MAB) استفاده شدند. علیرغم وجود کارآزماییهای بالینی متعدد و چندین متاآنالیز، اثربخشی بالینی و مقرونبهصرفه بودن MAB در مقایسه با درمان تکدارویی بهوضوح مشخص نشده است.
اهداف
این مرور سیستماتیک، تاثیر حداکثر مهار آندروژن (MAB) را بر بقا در مقایسه با فقط عقیم کردن (دارویی یا جراحی) برای بیماران مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته ارزیابی کرد.
روشهای جستوجو
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در بانکهای اطلاعاتی عمومی و تخصصی (MEDLINE؛ EMBASE؛ Cancerlit، کتابخانه کاکرین، پایگاه ثبت بیماریهای پروستات در کاکرین VA) و با بررسی کتابشناختی (bibliography) مطالعات، جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازیشده و منتشرشده، واجد شرایط ورود به مطالعه بودند، مشروط بر اینکه (1) مردان مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته را علاوهبر عقیم کردن (پزشکی یا جراحی) یا فقط عقیم کردن، برای دریافت داروی ضدآندروژن غیراستروئیدی (NSAA) بهصورت تصادفیسازی انتخاب کردند، و (2) بقای کلی (overall survival; OS)، بقای بدون پیشرفت بیماری، بقای خاص سرطان و/یا عوارض جانبی را گزارش کردند. واجد شرایط بودن مطالعات توسط دو نویسنده مستقل ارزیابی شد.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
اطلاعات مربوط به بیماران، مداخلات و پیامدها توسط دو نویسنده مستقل با استفاده از یک فرم استانداردشده استخراج شد. معیار اصلی پیامد برای مقایسه اثربخشی عبارت بود از بقای کلی در یک، دو و پنج سال. معیارهای پیامد ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت بیماری و بقای اختصاصی سرطان بودند. رابطه NSAA خاص بر پیامد ارزیابی شد. علاوهبر این، بروز عوارض جانبی اندازهگیری شد.
نتایج اصلی
بیست کارآزمایی با حضور 6320 بیمار وارد مطالعه شدند. نسبت شانس (OR) تجمعی برای بقای کلی، در 1، 2 و 5 سال، بهترتیب، 1.03 (95% CI؛ 0.85 تا 1.25)، 1.16 (95% CI؛ 1.00 تا 1.33) و 1.29 (95% CI؛ 1.11 تا 1.50) گزارش شد. بقای کلی فقط در پنج سال قابل توجه و معنیدار بود. تفاوت خطر (risk difference) در 5 سال برابر با 0.048 (95% CI؛ 0.02 تا 0.077) و NNT در 5 سال معادل 20.8 بود. بقای بدون پیشرفت بیماری فقط در پیگیری 1 سال بهبود یافت (OR: 1.38) و بقای بدون سرطان فقط در 5 سال بهبود یافت (OR: 1.22). عوارض جانبی در افرادی که به گروه MAB اختصاص یافتند، بیشتر رخ داد و در 10% موارد منجر به قطع درمان شد. کیفیت زندگی فقط در یک مطالعه اندازهگیری شد که به نفع ارکیدکتومی بهتنهایی بود (اسهال کمتر و عملکرد عاطفی بهتر در شش ماه اول).
نتیجهگیریهای نویسندگان
MAB، بقای کلی و بقای اختصاصی سرطان را به میزان نسبتا کم در پنج سال ایجاد میکند، اما با افزایش عوارض جانبی و کاهش کیفیت زندگی همراه است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
