مالاریا (malarial) ممکن است باعث بروز کمخونی شود. در مناطقی که مالاریا شایع بوده و انتقال آن شدید است، بسیاری از کودکان به این انگل آلوده میشوند، و کمخونی شدید معمولا میتواند باعث مرگومیر آنها شود. انتقال خون میتواند برای پیشگیری از مرگومیر در بیماران بسیار بدحال مهم باشد، اگرچه خطراتی را نیز در پی دارد. این مرور برای ارزیابی مزایا و خطرات تزریق خون به همه کودکانی که مبتلا به کمخونی شدید ناشی از مالاریا بوده اما در شرایط دیسترس یا بیماری شدید نیستند، طراحی شد.
دو مطالعه با مجموع 230 کودک، معیارهای ورود ما را داشتند؛ هیچ مطالعهای به بزرگسالان نپرداخت. در کودکانی که تزریق خون انجام شد، در مقایسه با کودکانی که آن را دریافت نکردند، مرگومیر کمتری مشاهده شد، اما این تعداد اندک و از نظر آماری معنیدار نبود. در گروه تزریق خون، روندی به سمت عوارض جانبی شدیدتر دیده شد، اما روندی به سمت مدت بستری کوتاهتر در بیمارستان وجود داشت. نسبتی از حجم خون تشکیلشده از گلبولهای قرمز (هماتوکریت) در کودکانی که خون دریافت کردند، در مقایسه با کودکانی که خون دریافت نکردند، در روز 28 کمتر بود.
در نتیجه، برای یک پزشک که با کودک مبتلا به کمخونی شدید مواجه میشود که از سایر جهات پایدار است و دچار دیسترس نیست، برای دانستن اینکه خطرات تزریق روتین خون از مزایای آن بیشتر است یا خیر، شواهد کافی وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
تزریق خون در بیماران مبتلا به کمخونی شدید ناشی از مالاریا استفاده میشود، اما خطر عوارض جانبی و انتقال بیماری را به همراه دارد، و سازماندهی آن در کشورهای در حال توسعه پیچیده است.
اهداف
این مرور، تاثیرات تزریق روتین خون را برای موارد کمخونی شدید بر مرگومیر و پیامدهای نامطلوب در مناطق مالاریاخیز ارزیابی میکند.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت تخصصی گروه بیماریهای عفونی در کاکرین (اپریل 2010)، CENTRAL ( کتابخانه کاکرین شماره 2، 2010)، MEDLINE (1966 تا اپریل 2010)، EMBASE (1980 تا اپریل 2010)، LILACS (اپریل 2010)، و فهرست منابع مقالات مرتبط را جستوجو کردیم. با محققان و سازمانهایی که در این زمینه کار میکنند، تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده و شبه-تصادفیسازیشده از تزریق خون در مقایسه با مدیریت محافظهکارانه در کمخونی شدید ناشی از مالاریا.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
کارآزماییها شناسایی شده و دادهها توسط یک محقق (MM) استخراج شده و توسط محقق دوم (HS) بررسی شدند. معیارهای ورود به مطالعه اعمال شده و دادهها توسط هر دو محقق بهطور مستقل از هم استخراج شدند.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی تصادفیسازیشده شامل 230 کودک وارد شدند. در گروه تزریق خون، روند غیرمعنیداری به سمت مرگومیر کمتر وجود داشت (RR: 0.41؛ 95% CI؛ 0.06 تا 2.70)، اما به سمت عوارض جانبی شدیدتر نیز دیده شد (RR: 8.60؛ 95% CI؛ 1.11 تا 66.43). در یک کارآزمایی که توسط Bojang (1997a) انجام شد، دیسترس تنفسی در گروه تزریق خون کمتر شایع بوده و طول مدت بستری در بیمارستان کوتاهتر بود (تفاوت میانگین (MD): 1.88 روز؛ 95% CI؛ 2.41 تا 1.35). نیاز بعدی به تزریق فوری خون در گروه تزریق خون کمتر دیده شد (RR: 0.12؛ 95% CI؛ 0.02 تا 0.68). حجم گلبولهای فشردهشده (packed cell) در روز 28 در گروه تزریق خون کمتر بود (MD؛ 1.34-؛ 95% CI؛ 2.57- تا 0.11-). هیچ اطلاعاتی در مورد انتقال ویروس HIV یا هپاتیت B وجود نداشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
برای اطمینان از اینکه تزریق روتین خون به کودکان دارای وضعیت بالینی پایدار و مبتلا به کمخونی شدید در مناطق بومی مالاریا، مرگومیر را کاهش میدهد یا منجر به هماتوکریت بالاتر در یک ماه میشود، دادههای کافی وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
