دادههای کافی برای حمایت از استفاده روتین از داروهای ادرارآور (diuretic) در مدیریت بالینی سندرم زجر تنفسی در نوزادان تازه متولدشده وجود ندارد. این عوامل داروهایی هستند که با تحریک ترشح نمک و آب از کلیهها، تولید ادرار را افزایش میدهند. وقتی نوزادان تازه متولدشده مبتلا به سندرم زجر تنفسی (RDS) باشند، ریههای آنها ممکن است حاوی مایع اضافی نیز باشد که میتواند باعث ایجاد مشکلات تنفسی شود. نوزادان مبتلا به RDS گاهی ممکن است دچار کاهش برونده ادرار نیز باشند. استفاده از داروهای ادرارآور در این نوزادان ممکن است عملکرد ریه یا کلیه را بهطور موقت بهبود بخشد، اما عوارض قلبیعروقی را نیز افزایش میدهد. مرور کارآزماییها شواهد کافی را برای حمایت از استفاده روتین از داروهای ادرارآور در این نوزادان نیافت.
مطالعه چکیده کامل
ادم ریه ممکن است سندرم زجر تنفسی (respiratory distress syndrome; RDS) را در نوزادان نارس تشدید کند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی خطرات و مزایای تجویز دیورتیک در نوزادان نارس مبتلا به RDS بود.
روشهای جستوجو
از روش جستوجوی استاندارد گروه مروری نوزادان در کاکرین استفاده شد. پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین )، MEDLINE و EMBASE جستوجو شدند. این جستوجوها در اپریل 2003، مارچ 2007، و ژانویه 2011 بهروز شدند. علاوهبر این، کتابهای چکیده مقالات انجمن قفسه سینه آمریکا و انجمن تحقیقات کودکان نیز جستوجو شدند. جستوجو در MEDLINE و CENTRAL فقط با استفاده از کلمه کلیدی «سندرم زجر تنفسی» انجام شد، تا مطالعات مربوط به داروهایی که اخیرا به عنوان دیورتیک طبقهبندی شدهاند، مانند تئوفیلین، پیدا شوند. علاوهبر این، جستوجوها در EMBASE؛ controlled-trials.com و clinicaltrials.gov در ژانویه 2011 تکمیل شدند. جستوجو در MEDLINE تا آگوست 2011 بهروز شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهایی وارد شدند که در آنها نوزادان نارس مبتلا به RDS و با سن کمتر از پنج روز، بهطور تصادفی به گروههای دریافتکننده دیورتیک اختصاص یافتند. از میان این کارآزماییها، فقط مطالعاتی وارد شدند که در آنها حداقل یکی از معیارهای پیامدهای زیر ارزیابی شدند: مرگومیر، مجرای شریانی باز، شوک هیپوولمیک، خونریزی داخل بطنی، نارسایی کلیه، مدت زمان دریافت اکسیژن کمکی، مدت زمان نیاز به تهویه مکانیکی، نیاز به اکسیژن کمکی در 28 روزگی، نیاز به اکسیژن کمکی در 36 هفته پساز قاعدگی (سن بارداری + سن پساز تولد)، مدت بستری، تعداد بستریهای مجدد در طول سال اول زندگی و پیامد تکامل سیستم عصبی.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
از روش استاندارد سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration)، که در کتابچه راهنمای این سازمان شرح داده میشود، استفاده شد. دو نویسنده، تمام دادههای هر مطالعه را بهطور جداگانه استخراج، ارزیابی و کدگذاری کردند. هرگونه اختلافنظری با بحث و گفتوگو حل شد.
نتایج اصلی
هفت مطالعه معیارهای ورود را داشتند. شش مطالعه با استفاده از فوروزماید پیشاز شیوههای مدیریت فعلی، یعنی استروئیدهای دوران بارداری، سورفاکتانت و محدودیت مایعات، انجام شدند. تجویز فوروزماید هیچ مزیتی در بلندمدت نداشت. بهبودی گذرا ناشی از مصرف فوروزماید در عملکرد ریوی، بر افزایش خطر مجرای شریانی باز و بیثباتی همودینامیک غلبه نداشت. در یک مطالعه اخیر، تئوفیلین هیچ مزیتی را در بلندمدت برجای نگذاشت. تئوفیلین بهطور قابل توجهی خطر اولیگو-آنوری (oligoanuria) را کاهش داده و عملکرد کلیه را بهطور موقت افزایش داد، اما بر عملکرد کلیه در زمان ترخیص یا دیگر پیامدها تاثیر قابل توجهی نداشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
هیچ دادهای برای حمایت از تجویز روتین فوروزماید در نوزادان نارس مبتلا به RDS وجود ندارد. تجویز انتخابی فوروزماید برای هر بیمار مبتلا به RDS در برابر خطر ابتلا به هیپوولمی یا ایجاد مجرای شریانی باز علامتدار، باید با دقت سنجیده شود. دادههای کافی برای حمایت از تجویز روتین تئوفیلین با دوز پائین در نوزادان نارس مبتلا به RDS وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
